Sevgili Sanat

Bayıldım!

2012-01-26T13:34:00.001+02:00

Işık ve gölge oyunu...

İnsanda yetenek ve hayalgücü olunca neler neler yapabiliyormuş, değil mi?

Soğuk kış günlerinde içimiz biraz olsun ısınsın. :)

Linkini burada bulabilirsiniz.

MDT - Modern Dans Topluluğu

2012-01-24T15:31:00.000+02:00

Aslında Radikal Gazetesi'nde az önce gördüğüm haber kaç zamandır bloguma uğramadığımı ve yayın bekleyen yazılarımı hatırlatmasa, hala ocak ayının ilk günlerinde yaşıyoruz sanacaktım. :)

Beni uyandıran Radikal'deki haber Ankara MDT ile ilgili ve buna tıklayarak ulaşabilirsiniz.

Bir süredir Devlet Opera ve Balesi'ni ve özellikle Ankara DOB'u yakından takip ettiğimi hepiniz biliyorsunuz. Bu süreçte kelime dağarcığımı (?) geliştirdim, birbirinden tatlı insanlarla tanıştım, sanatçı olmanın ne kadar zor ancak bir o kadar da gururlandıran bir iş olduğunu gördüm, sanatsal altyapı anlamında gelişmiş ülkelerden ne kadar geride kaldığımızı kahrolarak keşfettim (çünkü işin içine girmeden bu kadar kötü durumda olduğumuzu farketmemişim), insanların sanat ve sanatçıya bakış açılarının ne kadar sığ olduğunu ancak çabalanırsa olumlu yönde değişebileceğini öğrendim...vs vs. Kısacası, bu süreçte kendi adıma çok büyük kazançlarım oldu.

Ama itiraf etmek gerekirse en büyük kazançlarımdan biri modern dansa bakış açımdaki olumlu değişiklik oldu. Evet, bende modern dansı çok sev(e)meyen kesimdendim. Yani "O eğilip bükülmeler, yerlerde yuvarlanmalar, durduk yere havaya zıplayıp kendini aniden bırakıvermeler de ne olsa acep???" ya da "Hmmm...Acaba burada tam olarak ne anlatıldı"larla zavallı beynimin IQ sınırlarını zorlayan işlerdi benim için.

Sonra bir gün "İçimizden Biri" isimli temsile gittim ve ilk kez yüzümde bir tebessümle Opera Binası'nı terk ettim. Konu çok güzeldi, ayrıca koreografi hiç de karışık değildi. (Koreografinin nasıl yazıldığından birçok insan emin değildir ya, işte bunun için kelimeye link koydum)

Öf'leyerek çıkmak yerine keyif alarak çıkmaya işte bu temsilden sonra başladım. Ama biraz takıntılı olduğum için bu başarının bir kerelik mi yoksa genel mi olduğunu görmeye çalıştığım ve bu kez haberde de adı geçen "Başlangıç" isimli temsile gittim. O kadar güzel o kadar etkileyiciydi ki...

Ankara MDT, sadece seçtiği eserler ve o güzelim koreografilerle değil yenetekli dansçıları ile de göz dolduruyor. Çünkü o dansçılar güzel dans etmenin yanı sıra, keyifle dans ediyorlar yani yaptıkları işten mutluluk duyarak sahneye çıkıyorlar. Bence aksi olsa, Bolero'daki 15 dakikalık hızlı...yo yo..."son sürat" performansa başka türlü bu kadar dayanmaları mümkün olamaz. Fotograf Bolero'dan bir sahne ve evet, küplerin içinde dans ediyorlar ama ne dans!! Şaşkın şaşkın izliyorsunuz, hani imkan olsa, ve de yetenek, sizde o coşku ile sahneye çıkıp dans edeceksiniz...O derece sizi kendine bağlıyor ve mıknatıs gibi çekiyor.

Bu sezon sergilenmeye başlanan "Gecenin Rengi" isimli esere ise iki kez bilet almama rağmen temsil günü çıkan işler nedeniyle bir türlü gidemedim. :(
İnşallah üçüncü denememde başaracağım.

Ankara'da yaşayanların Ankara MDT'yi bir kerecik olsun sahnede izlemelerini çok isterim, eminim keyif alacaklardır.

Not: Kullanılan fotograflar DOB sayfasından alınmıştır.

Kaplumbağa Terbiyecisi

2012-01-05T13:31:00.000+02:00

Ağustos ayında tesadüfen görüp aldığım bir kitap:

Kaplumbağa Terbiyecisi (Emre Caner)

Daha önce hakkında bir şeyler duymamıştım. Bilgim olmadan başlasam da akıcı dili ile hoşuma gittiğini ama en çok da kendimden Osman Hamdi'yi sadece ressam diyerek hafızama kaydetmekten utanmama neden olduğunu söyleyebilirim.

Kitapta ilmek ilmek, bir devlet adamı, fikir insanı, sanatçı ama en önemlisi hem evlat hem de gerçek bir vatan evladı olarak Osman Hamdi anlatılmış.Okurken kimi zaman şaşırdığımı, kimi zaman (özelikle de 1800lerin sonunda neysek halaaa aynı olduğumuzu görerek) sinirlendiğimi ama kitabı elimden bırakamadan hevesle okuduğumu belirtmeliyim. Uzun uzun sizlere bir şeyler yazmak yerine başka bir şey yapacağım:

Osman Hamdi'nin sadrazamlık dahi yapmış, değerli bir Osmanlı aydını olan İbrahim Edhem Paşa'nın oğlu olduğunu,
İbrahim Edhem Paşa'nın ise Osmanlı'nın yurtdışına eğitim için gönderdiği ilk 4 çocuktan biri olduğunu ve Osmanlı'nın ilk maden mühendisi olduğunu,
Osman Hamdi'nin müzeciliğin ne olduğunu bizlere öğreten öncü kişi olduğunu,
Yurtdışından gelip, yaptıkları arkeolojik kazıların meyvelerini hiç hesap vermeden ülkelerine taşıyıp sergileyen yabancı "tüccarlar" a karşı mücadele verdiğini ve Osmanlı'nın bu şekilde kullanılmasını engellemek için yasaların değiştirilmesi için çabalayıp yasaları düzenlediğini,
Çinili Köşkü nasıl kurtardığını ve gerçek bir müze haline getirdiğini,
Arkeolojik kazılara katılıp ülke hazinelerini ne yapıp edip koruduğunu,
Arkeoloji alanında da cilt cilt eserleri olduğunu,
Ülkenin ilk Güzel Sanatlar Akademisi "Sanayi-i Nefise"yi kurup yıllarca yönettiğini,
Kaplumbağa Terbiyecisi isimli eserinde resmettiği yaşlı adamın aslında kendisi olduğunu ve doğu ile batı arasında kalışını ile insanlarını terbiye etmeye çalışmasını (yani eğitim ve yaşam kalitelerini artırmaya çalışmasını) resmettiğini

biliyor muydunuz? Bilmiyorsanız, bunları ve daha nice değerli bilgiyi öğrenmeniz için kitabı okumanızı tavsiye ederim.

İyi seneler :)

2011-12-30T10:44:00.000+02:00

Herkes için sağlık, mutluluk, bereket ve huzurla geçecek çoook güzel bir yıl diliyorum. :)
Ayrıca şunlarda olsun mesela:

Kuyu kazanınız az, dost olarak omuz vereniniz çok olsun.

Okuduğunuz kitaplar raflara sığmasın :)

İzlediğiniz şeyler güzel ve umut veren sahneler olsun, aslında dilerim ki sanatsal aktiviteleriniz bol olsun. :) :)

Sevdikleriniz ne hasta olsun ne de üzgün. Yüzleri sizinle birlikte gülsün.

Her şerden sizin için çok hayırlar doğsun, şerre sebep olanlar bunu gördükçe kahrolsun!

Hapşırdığınızda uzun yaşamanızı dileyen dostlar/sevenlerde olsun mesela. (Az önce benim yaşadığım gibi…) :)

Ve tabii ki yaşadığınız her gününüz böyle güzel olsun.

Yeni yılınız şimdiden kutlu olsun. :)

Gene GDO

2011-12-27T12:23:00.000+02:00

Yılı kapatırken yazılacak bir yazı değil ama yine yine yineee hatırlatacağım:

GDO soframızda!

Hatta çoktan sofraları aştı, kursağımızdan geçti.

Bugün Radikal Gazetesi'nde rastladığım bir yazıdan bir kısmı sizinle paylaşmak ve kendimiz için bir şeyler yaparken asılnda geleceğimizi kurtarmaya çalıştığımızı da hatırlatmak isterim.:

"GDO'ya şirketler hariç herkes karşı. Ürünlerinde GDO kullanmayan üreticilerin bunu yazması bile yasak. GDO'lu tarım ürünü kullanan şirketlerin lobicileri sayesinde tüketicinin alacağı gıdalarda GDO olmadığını öğrenmesi yasak. Evet. Yanlış okumuyorsunuz."

Yazının tamamı için burayı tıklayabilirsiniz. Ve umarım yazılan bilgi asılsızdır. Aksi takdirde; Biyogüvenlik Kurulu'nu yaptığı araştırma ve araştırma sonucuna göre verdiği karar nedeniyle gerçekten kutlamak isterim. Bu kadar serinkanlılık, izlediğim "seri katil" konulu filmde bile rastladığım şey değil.

GDOsuz ömürler dilerim. En azından çocuklarımız için!

Gelman Koleksiyonu'ndan Frida Kahlo & Diego Rivera

2011-12-20T23:14:00.001+02:00

Frida filmini izledikten sonra Frida Kahlo'ya ilgim artmıştı. O özel kadının eserlerini görmek, Diego'ya aşkına dokunabilmek istemiştim. Ama tabii ki Meksika'da olmadığım sürece o büyülü havayı teneffüs etmem çok da mümkün değildi.

Türkiye'de Pera Müzesi'nde 2010 yılı sonunda açılan sergiye ise şehir farklılığı nedeniyle katılamamıştım. Yine de yılmamıştım; İdefix'ten sergi katalogunu sipariş edip, asıllarını göremesem de sayfa üzerinden baskılarına kavuşmuştum.

Katalog okuma alışkanlığını da bu vesile ile kazandığımı söyleyebilirim: Artık elimde büyüteç, renkli kalemler, işaretlemek için ıvır zıvırlar, "adı geçen" eserleri/mitolojik olayları bulmak için Google arama motorunu açıp oturmuş katalog okuyorum. :)

Aradaki kısımları atlayıp, hikayemizi 22 yaşındaki Frida Kahlo'nun 42 yaşındaki Diego Rivera ile 21 Ağustos 1929'da evlenmesi ile başlatalım. Frida evliliğinin ilk zamanlarını ve buna aracılık yapan kişiyi (fotografçı Tina Modotti) "Otobüs" isimli eserinde şöyle resmetmişti:

Genç bir kız mahzun mahzun sıranın bir ucunda otururken, işçi tulumu ile kara yağız bir adam diğer tarafta oturmuştu. Tam ortada çöpçatan bir teyze olarak ina ise, bir araya getiren denge unsuru olarak yer almıştı.

O zamanlar Frida gerçek tarzını ortaya çıkarmamıştı. Zamanla ve yaşadıkları ile pişecek, eserlerine "an"dan ve mitolojiden simgeler katacaktı. Örneğin, evliliklerinden 20 yıl sonra Diego ve Ben isimli eserinde "bir zamanlar tüm aklım fikrim benliğim Diego'ydu" derken şimdi Diego'nun alnındaki büyümüş üçüncü göz ile negatif enerjisini anlatmış, döktüğü gözyaşı ile de ona olan özlemini ve acısını belirtmişti.

Arada geçen o 20 yıl içinde Frida'nın sağlık sorunları artmış, babasını kaybetmiş, çocuklarını ya düşürmüş ya da kürtaj ile kaybetmiş ama en kötüsü Diego tarafından defalarca aldatılmış (ki kendi kız kardeşi dahildir bu listeye), evlilikleri boşanma ile sonuçlanmış ve ardından 2. kez evlenmişlerdi (1940). Kısacası, zamanla eşarbını bağlamış hanım hanımcık oturan o otobüs yolcusundan, kolajları ve gerçeküstü diğer çalışmalarıyla kişisel gerçekliğini anlatmaya çalışan kadına dönmüştü.

Yine de sorunlar ve "başka kadınlar" (ya da kimi zaman Frida'nın hayatına giren "başka erkekler") bitmemiş; tüm bunlara inat, aralarındaki tutkulu aşk da tükenmemişti.

Frida'nın eserlerinde beni en çok cezbeden de bu sanırım: Diego'ya tutkusu ve aşkı...Bir kadının bir erkeğe aşkı değil sadece, erkeğinde yüreği de bu aşkta saklı.

Frida Kahlo, sağlık durumunun iyice kötüleşmesinin ardından 1954 yılında tahminen akciğer embolisi nedeni ile bu dünyadan göçüp gitmişti. Ölümünün ardından 1955 yılında Diego tekrar evlenmişti ama ne aşkını unutmuş ne de ölümünü kolay kolay kabullenmişti.

İçine "Gözlerimin çocuğu, benim küçük Frida'm için, 13 Temmuz 1955, bir yıl önce bugün" yazdığı aynı adlı (Gözlerimin çocuğu, Benim Küçük Frida'm İçin) eserinde Frida'yı yaşayan ve hala atan bir kalp olarak canlandırması da işte tam da bu sebeptendi:

Frida ve Diego...genç ve çekici bir kadınla, yaşlı ve çirkin bir adamın...ya da Frida'nın ailesinin belirttiği gibi "Güvercin ile Filin", aşkı.

Kimimiz için tuhaf ama aslında "ne seninle ne sensiz" diyen tutkulu bir aşkın iki kahramanı onlar.

Aşk bu; karşımıza ne şekilde çıkacağı belli mi olur?

İstanbulname Samsun Devlet Opera ve Balesi'nde! Yuppiiii :)

2011-12-18T11:38:00.000+02:00

Daha önce size İstanbulname'den bahsetmiştim ama buraya tıklarsanız hatırlamanıza yardımcı olurum.
Kıvanç Uğraşbul'un eserde Eğrikapılı Ali rolü ile ne kadar başarılı olduğunu yazmış ve keşke izlesem diye dilemiştim.

Dileklerim kısmen kabul oldu:
Öğrendiğime göre İstanbulname Ocak 2012'de Samsun Devlet Opera ve Balesi'nde sergilenecekmiş.

İtiraf etmeliyim ki şu an dileğimin kalan kısmı için, yani Eğrikapılı Ali rolünde Kıvanç Uğraşbul'u görmek için, bekliyorum. Umarım o oynar. O zaman hiç üşenmem ve Samsun'a giderim. :)

Kardeşlik

2011-12-14T22:27:00.000+02:00

Bugün yazdığım konudan sonra, tesadüfen gördüğüm bu haber çok ilgimi çekti ve hoşuma gitti:

"Ankara ile Sivas, sanat alanında ‘kardeş şehir’ oldu. Devlet Opera ve Balesi (DOB) Genel Müdürlüğü’nün başlatacağı yeni projeyle 6 opera ve bale müdürlüğü, 6 ‘kardeş şehre’ her ay en az 1 eser götürerek temsil verecek"

Yapılacak çalışmanın güzel bir başlangıç olacağını düşünüyorum. Açıklamada geçen "insanların anlamakta özellikle çaba gösterme zorunluluğu olmayan" ifadesinin ise sadece iyi niyetle söylenmiş bir şey olduğuna; amaçlanan şeyin, kişilerin bir anda ağır eserlerle tanıştırılıp sıkılmalarının ve belki de "sanattan soğumalarının" engellenmek olduğuna ve bunu yaparken de Devlet Opera ve Balesi'ne yakışır şekilde seviyenin korunacağına inanıyorum.

Emeği geçen herkesi kutlarım. Umarım çok güzel sonuçlar alınır.

Yılın En İyi....

2011-12-14T11:28:00.002+02:00

Yine bir yılın sonuna geldiğimizi, klasikleşmiş "Yılın En"leri anketlerinin ortaya çıkışı ile anlamaya başladık.

Bu anketlerden bir tanesine dün Radikal gazetesinde rastladım. "2011'in En İyileri" başlıklı anket ile Radikal okurları yılın en iyi kitabını, tiyatro oyununu, televizyon dizisini, filmini, erkek oyuncusunu ve kadın oyuncusunu seçiyor. Kategoriler bu kadar ama elbette gönül ister ki bunlar içinde en iyi sergi, en faal sergi salonu, en iyi bale, modern dans ve opera/operet gibi seçeneklerin yanı sıra en iyi opera sanatçısı, orkestra şefi ve hatta orkestrası, heykeli, resmi vs vs de olsun. Neden oyuncu kategorisinde gördüğüm isimler sadece televizyon ve sinema dünyası ile sıınırlı mesela? Ya da tiyatro oyununun en iyisi olabiliyor ama oyuncusunun en iyisi olmuyor mu? Erdal Beşikçioğlu tiyatro oyuncusu olarak kötü de dizi oyuncusu olarak mı iyi??

Ayrıca yine gönlüm isterdi ki, nasıl ki futbolda 3 büyükler olarak İstanbul takımlarının hakimiyetine son veren Trabzon ile Bursa takımları varsa, bu ankette de İstanbul ve İstanbulluların seçimlerine son verip olayı Türkiye geneline yayan bir değerlendirme olsun.

Ben, anketlerden sadece En İyi Tiyatro Oyunu kategorisine baktım ve içlerinde bir tanecik Ankara kökenli oyun olduğunu gördüm. Bu kategorideki oyunların kimler tarafından ne kriterler altında belirlendiğini merak etmedim değil. Çünkü bir an seçici kurul sadece bu oyunu izlemiş veya 3 yıldır kapalı gişe devam ettiği için sadece onu almış gibi geldi. Halbuki Ankara'da kapalı gişe olan çok oyun var; mesela, Nazım Hikmet'in "Memleketimden İnsan Manzaraları"ndan Onbir Tablo isimli oyun (ki eser 2010-2011 Sanat Kurumu Seçici Kurul Özel Ödülü ve 2010-2011 Sanat Kurumu En İyi Müzik Ödülü sahibi), Kontrbas isimli oyun (Oda Tiyatrosu'nda oynanan esere bir kez zorla yer bulup gidebildim tadı damağımda kaldı ama sanmam ki bir ikinci şansım olsun) veya Genç Osman (ben tesadüfen yer bulup gittim ama bir arkadaşım için bir aya yakın zamandır bilet arıyoruz ama mümkün değil bulamıyoruz, dün satışa çıktığında sabah 09:19 itibariyle sadece bir kişilik boş yer vardı)....Liste böyle uzar gider. Bunlar benim bildiğim eserler ve durumları. Bunu Anadolu'nun geneline yaysak ve mevcut devlet tiyatrolarını/özel tiyatroları düşünsek eminim ki oralardan da arkadaşlar ses verecektir.

Benimki sanatın tekelde değil de genelde durmasına dair bir görüş. Belki biraz "hemşehrilik" yapıyorum ama Ankara'da yaşıyorum ve burada da güzel bir şeyler olduğunu görüyorum. Kendi adıma, nüfusun küçük bir bölümünü içeren İstanbul'un baz alınarak ülke geneli için karar verilmesini hiç de mantıklı bulmuyorum.

Bu düşünceler ile dün anketi görünce önce hiç izlemediğim halde Bir Delinin Hatıra Defteri'ne oy verdim. Bana ne, Ankara'dan kazanan biri olsun! Sonra "Diğer" seçeneğini görüp, bu kez gerçekten bu sene en beğendiğim ve keyif aldığım oyun olan "Kontrbas" a oy vermek için girdim, diğer seçeneğine "Kontrbas (Ankara DT)" yazdım. Madem ki genel listeyi oluşturanlar rahatlıkla fikir beyan edebiliyorlar, eh o zaman bu gariban kulunuzda fikrini beyan etsin değil mi? Bununla da yetinmedim ve yaptığımı hem iş arkadaşlarımla hem de bir sosyal paylaşım sitesinde sayın Olcay Kavuzlu'nun sayfasında paylaştım. Ben demiyorum ki siz de illah ve de sadece bu oyunlara oy verin. Ben diyorum ki, susmayın sizde fikrinizi beyan edin!

Sonuç olarak:

Bunu yapan bir kişi bile olsam...aman olsun, tek başıma farkındalık yaratmış olurum. :)

Acı Kayıplarımız

2011-10-24T23:18:00.003+03:00

Bugün işyerinde hüzün hakimdi.

Sabah deprem bölgesindeki çalışma arkadaşlarımıza ulaşmaya çalıştık. Sağlıklarının iyi olduğunu duymak ve yapabileceğimiz bir şey var mı diye sormak istedik. Ancak kimselere ulaşamadık.
Acı haber daha sonra geldi. Orada görevli ekipteki 3 çalışma arkadaşımız pazar gününü geçirmek için Erciş'te bir kahvehanedeyken depreme yakalanmışlar. Ne yazık ki aralarından kurtulan olmamış.
Üzülmek ve dua etmek dışında elimizden hiç bir şey gelmiyor.
Allah ailelerine ve sevenlerine sabır versin.

Sadece onlar için değil, depremde kaybettiğimiz herkes için üzgünüz. Ulus olarak başımız sağolsun.

Deprem

2011-10-24T12:29:00.000+03:00

Sosyal paylaşım sitelerinde yer alan bilgiyi sizlerle paylaşmak istiyorum:

Kızılay Yardım Hattı: 0 312 245 45 00
0 312 430 18 14

Erciş Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı: 0 432 351 59 06

Best Van Hattı: 444 00 65

Bu numaralardan yardım için ulaşabilirmişsiniz. Ayrıca; AKUT yazıp 2930 göndererek AKUT'a 5 TL yardım yapılabileceğini gördüm. Ancak bilgileri teyit imkanım olmadı.

Sayın Rengim Gökmen'e "Ali Baba ve Kırk Haramiler" İsimli Eserle İlgili E-Postam

2011-10-23T19:24:00.001+03:00

Sevgili Dostlar,

Aşağıda okuyacağınız mektubu dün gece tanık olduğum ve rencide edilmiş hissettiğim bir temsilden sonra sayın Rengim Gökmen beyefendiye e-posta yolu ile gönderdim.

Biliyorum; hayatımızda acı dolu bir çok olay olurken bu tür şeylere zaman ayırmak çok saçma gözüküyor. Ancak; e-postamda yazdığım ve burada da her zaman vurguladığım gibi toplumların eğitim ve kültürel seviyesi yükseldikçe bilinç artar; kişiler arasında sevgi, saygı, anlayış, birlik ve kardeşlik duyguları oluşur. Ben buna yürekten inanıyorum. Amacın canım ülkemizi bölmek olduğu da göz önüne alındığında bu duygulara ne kadar ihtiyacımız olduğunu görebiliriz.

Bu nedenle, tamamen içimden gelerek ve samimiyetle aşağıdaki satırları yazdım. Ne yazık ki bizler henüz Pavarotti bir notayı eksik söylediği için bunu kendilerine hakaret olarak görüp, konseri ıslıklarla bölen seyirciler seviyesinde değiliz. Halen kendine "sanatçı" damgasını vuran ama aslından sanatın s'sinden anlamayan insanlara prim verildiği bir zamanda yaşıyoruz.

Ben dün gece o sahneye bilgi, kültür ve kalite anlamında bir seviye bekleyerek gitmiştim ancak Recep İvedik filminden çıkmışım gibi hissederk ortamı terk ettim. Bugün Milliyet Gazetesi'nin kültür sanat bölümünde şu haberi görünce de dudağım uçukladı. Haberde belirtilen "1001 Gece ortamı" nın nasıl sağlandığını öğrenmek ister misiniz? Hemen söyleyeyim; operaya ilk gidenlerdendim. Fuayeden içeri girdiğimde tepede avizenin iki yanında, bizim yolluk dediğimiz, iki adet çizgili kilimin bir uçtan diğer uca kadar asıldığını, alanın köşelerinde çadırımsı bir kaç bez gerilerek bir şeyler oluşturulmaya çalışıldığını ve bunun da "sihirli lamba" ve sihirli küre ile süslendiğini gördüm. Küre ne alaka diyebilirsiniz çünkü malum olduğu üzere haramiler çingene değil, Araptı. Hadi bunu da geçtim, ortada bir alanda genç bir kaç çocuk, sanki jimnastikçiymişlerde esneme hareketleri için o ortamı seçmişler gibi bir havada eğilip bükülüyor ya da ip atlıyorlardı!? Ki çoğu harekette de acemilikleri belli oluyordu.

1001 Gece Masalları'nın bir bölümünü okumuş ve burada yazmıştım, hatırlarsanız. Ancak, ne kitabı okurken ne de daha sonra bu kadar ucuz ve sirkvari bir ortam hayal etmemiştim. Bence en kötüsü, kurumun en üst düzey yöneticisinin bu duruma sessiz kalmasıdır.

Gördüğüm manzarayı bir çadır tiyatrosu ile bağdaştıramamış, içerdiği derin anlamı (?) sanatçı olmadığımdan anlayamamış olduğumu düşünmüş olsam da edindiğim izleyim çoğu insanın aynı şaşkın bakışlarla ne olup bittiğini çözmeye çalışması oldu.

İlk izlenim önemlidir, denir. Ben bu fuayedeki sirke rağmen nötr olarak yerime geçsem de, aşağıda okuyacağınız gibi sonrasında yaşadıklarım beni çileden çıkardı.

Üzgünüm, bu sanatsa ben almayayım kalsın. Sanatçıların sanattan anladığı buysa, ben başkentimizin sanatın da başkenti olması için boş yere çalışıyormuşum, 5 yıllık emeğime yazık.

Mektubu birebir yayınlamak isterdim ancak çok küçük bir parçayı kendi özel hayatımla ilgili bilgi içerdiği için çıkarıyorum. Affola.

Lütfen hiç bir konuda uğradığımız haksızlıklar karşısında sessiz kalmayalım.
Gelecek her konuda bizim elimizde.

Sayın Gökmen,

Öncelikle bugün "Ali Baba ve Kırk Haramiler" isimli eserin temsilinden önce göstermiş olduğunuz hassasiyet için size ve tüm çalışma arkadaşlarınıza şükranlarımı sunmak isterim. Elbette ki, bu acı günlerde ulus olarak birbirimize daha da sıkı bağlanmamız gerekiyor. Yüzyıllardır bu topraklar üzerinde kurulmuş ve son olarak bizlerin bekçiliğine bırakılmış tüm değerlerin, tarihin, kültürün ve birliğin ne şekilde korunup, kollanacağını aldığımız eğitimin yanı sıra birey olarak sahip olduğumuz kültürel birikim belirleyecektir. Konuşmanızda sizinde belirttiğiniz gibi sanat, bu birikimi oluşturmamızı sağlayacak düşünceye ulaşmamız için gerekli gücüne sahiptir.

Küçüklüğünden beri tarihe, sanata ve edebiyata değer veren bir izleyiciniz olarak, herşeyden önce "başkent" ünvanını sadece "kağıt üstünde" değil, yaşamın her alanında gösteren bir şehrin özlemi içindeyim. Yurtdışında yaşadığım ve bulunduğum süreler boyunca başka ülke başkentlerinde kültürel faaliyetlerin toplumun kalkınmasına etkisini birebir görme fırsatım oldu. Aynı şeyin ülkemde de yaşanabilmesini gönülden diliyorum.

Rengim Bey,

Eğitimim, akademik kariyerim ve işim gereği yönetim organizasyon, ürün/hizmet geliştirme, pazarlama gibi konularda söz söyleme hakkına sahip olduğumu rahatlıkla belirtebilirim ancak, eğitimim sanat dallarından farklı bir alanda olduğu için asla sanattan sizler kadar anladığımı iddia edecek kadar bilincimi kaybetmiş de değilim. Tek söyleyebileceğim iyi ve dikkatli bir izleyici olduğumdur. Öyle ki, iki hafta önce yine bir cumartesi akşamı "Tosca" isimli eserde Scarpia karakteri için çok yanlış seçim yapıldığını (ses anlamında yaşadığım hüsranı bir kenara bırakayım, en basitinden bir pencere kapatma işini bile 4. kerede başarabildiğini görmek beni çok üzdü) eserle bütünleşerek izlediğimi belirtmek adına söyleyebilirim.

Biz seyirciler sizlerden bazı beklentiler içinde oraya geliyoruz. Herşeyden önce, bilgi ve deneyimlerinizi bizlerle paylaşmanızı, kaliteyi kalitesizden ayırmasını öğreterek "sözde sanatçılara" sizlerin yanında ya da üstünde yer vermememizi sağlamanızı bekliyoruz. Baleyi bir kenara koyarak söylüyorum; operada biz seyirciler sadece ses değil, dekorundan kostümüne, rol yeteneğinden ışığına her ayrıntıda özenli çalışmayı görmek istiyoruz ve bence bunu hakediyoruz çünkü bizler oraya sadece "ses duymak" için değil eseri "canlı görmek" için geliyoruz. Aksi takdirde, özellikle günümüzde teknolojik imkanları göz önüne alırsak, sizleri izleyeme gelmektense mp3 olarak eseri "indirmeyi" daha kolay ve bir çok anlamda daha ucuz bir yöntem olarak tercih ederdik. Bu yüzden, biz sizden bizim size verdiğimiz değeri görmek istiyoruz.

Objektif olarak ve sahip olduğunuz bilgi birikimini bir kenara koyarak bir soruma cevap vermenizi çok istiyorum. Bu gece sizinle görüşmek için talepte bulunmamın ve kartımı vermemin tek nedeni de bu sorudur. Lütfen tüm samimiyetinizle bana, bu gece sahnede gördüğümüz temsile izleyici olarak layık olup olmadığımızı söyleyebilir misiniz? Üstelikte lansmanı belki de hiç bir eserde olmadığı kadar dikkat çekici yapılmışken, bu muydu seyirci olarak layık olduğumuz kalite?

Bu gece yaşadığım hayalkırıklığını size anlatacak kelime bulamıyorum.

1975 doğumluyum;

- Cem'in sana selamı var...
- Hangi Cem?
- GörümCEM

şeklinde espirileri henüz doğru düzgün kafamızın basmadığı ilkokul çağlarında yaparken bu gece sayenizde o döneme bir yolculuk yaşadım. Dünyaca bilinen bir eserin opera uyarlamasını, üstelik sözde "günümüze uyarlayarak" yapılan bu çalışmayı bir "müşteriniz" olarak kesinlikle şahsıma hakaret olarak gördüğümü iletmek isterim. Lütfen sözlerim sizi rencide etmesin ancak bugün orada ben, eğitim ve zeka olarak aşağılandığımı hissettim.

Rengim Bey,

Opera ne yazık ki ülkemizde popüler bir sanat dalı değildir. "Bitlis Bitlis olalı böyle zulüm görmedi" şeklindeki yorumların beni en az sizler kadar üzdüğünü belirtmeliyim. Çok sesli ve çok renkli bir kültürümüz var. Doğusundan batısına kendine ait ve güzellikleri içinde barındıran topraklar üzerinde yaşıyoruz. Misafirperverliği dillere destan olan bir halkın, söz konusu klasik müzik, opera ya da operet olunca buz kesmesini anlamak mümkün değil. Bunun bence tek açıklaması, küçük yaştan itibaren bu konularda sevginin ya da ilginin aşılanamamış olmadır. Keşke eğitim sistemimiz bu anlamda da kendini geliştirse de sadece sahne sanatlarında değil, resimden heykele, ebrudan hat sanatına kadar başlangıç seviyesinde olsun, bir anlamda tanıtım amaçlı eğitimi verilebilse. Ama ne acıdır ki genç nesil "Recep İvedik" gibi basit, seviyesiz ve zeka pırıltısından yoksun eserlerle zehirleniyor. Bunları da göz önüne alarak bana bu gece sahnede gördüğüm eserin Recep İvedik'ten farkını anlatabilir misiniz? Ki ben o filmcik serisini de izlemedim, sadece kanal değiştirken gördüğüm bir kaç saniyelik görüntüler ya da etraftan duyguğum/okuduğum bilgilerle hakkında bilgi sahibiyim.

Hayatım boyunca kendimi geliştirmek adına hep bir şeyler öğrenmeye çabaladım. Her fırsatta bilgi birikimime bir şey katmaya çalıştım. Tek tesellim bu gecede bunu yapabilmiş olmam. Yukarıdan yağan köpük balonlarının nasıl yapıldığını hep merak etmiştim, sayenizde bu gece öğrendim: Yukarıdan iki el (?), iki adet aleti "fısfıslayarak" bunu yapıyormuş. Eh, bu bile benim adıma bir kazançtır.

Selman Bey'in yazılarını okumuş, adını çok duymuşluğum var. Bu nedenle sizler eserin reklamını yapmasanızda büyük bir heyecanla koşar gelirdim. Müzikal anlamda bir şey diyemem ancak libretto?!? Farkındaysanız ilk perde boyunca seyirciden reaksiyon % 40 - 50 seviyesinde kaldı. Çünkü mizah kesinlikle keskin zekanın yapabileceği bir şeydir. Yoksa belirttiğim gibi seviye ilkokul ya da Recep İvedik seviyelerinden öteye geçemez.

Ya o Zeynep'in "asıl yüzünü" ortaya çıkaran yaratıcı (?) rejiye ne demeliyim ki ben bilemiyorum! Ben Prag'da operada çırılçıplak soyunmuş sanatçıları izlerken irrite olmadım ama bu sahne karşısında "Yok artık" dedim. Çünkü Prag örneğinde eserde o sahne yapay değildi, sansasyon olsun diye konulmamıştı. Burada ise Zeynep'in kocasının ölümünden sonra hayatında ve kıyafetinde yaşadığı değişimi geçtim, terzi ile ilgili yapılan ve seviyesini sizlere yakıştıramadığımı espirileri gereksiz bir çaba olarak gördüğümü bilmenizi isterim. O sahne ile Zeynep karakterinin aslında nasıl bir kadın olduğunu anlatmak istiyorlardı mutlaka, ama tek yöntem bu muydu? Rejinin hayalgücü 1970'ler Türk sinemasının ötesine geçemiyor muydu? Halbuki daha fazla çıplaklığı olsa dahi, daha güzel bir kurgu ile herşey çok daha başarılı anlatılabilirdi. (Bağnaz bir kafa ile bu sahneye karşı çıkmadığımı ama sansasyon yaratsın diye planlandığı net olan bir tavrada sessiz kalamayacağımı tekrar belirtmek isterim.)

Söyleyecek çok şeyim var. Ancak ne yazsam yaşadığım hayalkırıklığı ve üzüntüyü anlatmaya yetmeyecektir. Daha önce birçok eserde izlediğim ve beğendiğim seslerin bu şekilde harcandığını görmek de benim için çok acı verici bir tecrübe oldu. Seyirci olarak sahnede bana layık görülen şeyi görünce o kadar üzüldüm ve sinirlendim ki, sizin yanınıza gelerek konuşmak istediğimi söyleyecek cesareti buldum. Amacım sahnede siz sanatçıların görüp de biz seyircilerin göremediği şeyleri öğrenmekti.

Lütfen; sakın evlilik ve magazin programlarını izliyorlar, Nihat Doğan gibi seviyesiz ve bilgisiz insanları sanatçı sayarak yere göğe koyamıyorlar diye halka kızmayın. Siz bu gece onlara gerçek kaliteyi göstermek yerine eleştirdiğiniz seviyeyi sundunuz. Ne kadar acı...Halbuki perde açılmadan az önce yaptığınız konuşma beni nasıl mutlu etmiş ve gelecek için umutlandırmıştı.

Geçen sezon Timurlenk isimli eseri izleyerek ilk kez Ankara DOB ile tanıştığımda buna yakın bir hayalkırıklığı yaşamıştım. Ancak kişinin (yani rejinin) bir yanlışlığını tüm kuruma yüklemenin ne kadar büyük bir hata olduğunu bildiğimden tekrar şansımı denedim ve bu sayede "Yusuf İle Züleyha", "Çardaş Prensesi", "Saraydan Kız Kaçırma", "La Boheme" ve "Tosca" gibi birbirinden güzel ve başarılı eserleri izleme mutluluğuna eriştim. Opera zevkimin yanı sıra sırf sizleri desteklemek amacıyla da Mersin DOB'ta "4. Murat" ve Antalya DOB'ta "Batı Yakasının Hikayesi" isimli eserleri dahi yerinde izlemek için ilgili illere gittim. Nasıl ki Yusuf ile Züleyha'dan çıktıktan sonra "Tövbe eder gördüm baba" diye zihnimde keyifle sayın Aykut Çınar'ı tekrar tekrar dinlediysem, 4. Murat'ta "Veremem onu" diyen sayın Kıvanç Uğraşbul'u da aynı şekilde dinledim. Ya geçen hafta Tosca'da dinlediğim sayın Reyhan Görbil'in sesine ne demeli? Ya da İhsan Ekber Bey'e? Saydığım eserlerde izlediğim sanatçıların çoğu ses kalitelerinin yanı sıra rol yetenekleri ile de beni büyülediler. Tüm samimiyetimle, bu gece benden bu eseri izlemem yerine operaya maddi bağışta bulunmamı isteseniz seve seve koltuk için harcadığım 20 TL'den çok daha fazlasını düşünmeden verirdim. Şu ansa, harcadığım o meblağ için çok pişmanım.

Şu sıralarda eserin bitmiş olduğunu tahmin ediyorum. Tahmin ediyorum çünkü ilk perdeden sonra karşıma çıkan ilk taksiye binerek ortamı terk ettim. Daha fazla kalmayı kendime saygımdan yapamadım.
Gecenin sonunda ne kadar alkış aldığınızı bilemiyorum. Çok alkış gelebilir ama kesinlikle bunu kriter almayın. Televizyonlara bir bakın, reyting nedeniyle yayından kaldırılan kaliteli programlarla yine reytingler yüzünden prim yapan programları (örneğin Mehmet Ali Erbil'in sunduğu ya da cicişlerle panpişlerin çatıştığı programları) bir karşılaştırın. Bu size halkımızın bazen ne kadar yanlış seçimler yaptığını daha net gösterecektir.

Zaman ayırıp e-postamı okuduğunuz için teşekkür ederim. Dilerim bir daha böyle bir e-posta yazmak zorunda kalmam.

Saygılarımla,

YAS

2011-10-23T18:38:00.000+03:00

Şehit haberleri nedeniyle çok büyük üzüntü içindeyim, aynı sizler gibi.
İçimden hiçbir şey yapmak gelmiyor. Sadece yasımı tutmak istiyorum ama her geçen gün şehitlerimize yenileri eklenirken sessizde kalamıyorum.
Allah hepsinin mekanını cennet kılsın.

Bugünde şehit haberlerinin yanı sıra depremin acısı ile güne devam ediyoruz. Ne kadar söylense de çarpık kentleşme tüm illerimizde devam ediyor. Eğer gerekli önlemler alınmazsa bu tür haberleri duymaya devam edeceğiz.

Allah her iki olayında son örnekler olmasını nasip etsin ve dilerim tüm kayıplarımızın mekanı cennet olsun. Allah ailelerine ve sevenlerine sabır versin.

Bu arada, sosyal paylaşım sitelerinde askerlerimize ulaşabileceğimiz telefon numaralarının dolaştığını duydum. Herkesin iyi niyetle hareket ettiğinin farkındayım ancak unutmayın ki o telefonlar aynı zamanda onların işi için gerekli hatlar. O yüzden mümkün olduğunca iyi niyetimizi onlara yazarak ve bağışlarımızla göstermeliyiz, telefon hatlarını meşgul etmeyelim lütfen.

Güzel haberlerle dolu bir hafta geçirmenizi dilerim.

Kindle Kindle Little Star

2011-10-16T14:06:00.000+03:00

Ha haa haaaa, çatlasın düşmanlarrrr
Benimde artıkkk bir Kindle'ım var! :)

Uzun süre itiraz edip, bu tür aletlere yüz vermemişken bir anda kendimi Kindle'ıma sarılmış buldum. Evde iken halen daha, alıştığım ve sevdiğim eski usul kitap okumama devam ediyorum ama gelecekte tüm tatillerimde bavuluma onca kitabı sığdıracağım diye uğraşacağıma, incecik ve hafif bu aleti yanıma alıp dışarı çıkacağım.
Henüz 30 kitap yükledim. Kullandıkça özelliklerini öğreneceğim ve size yazacağım. Ama tahminimden kolay, keyifli ve işlevsel bir alet olduğunu söyleyebilirim.

Gününüz güzel geçsin. :)

"Dünya Çapında 3 Mega-Tenor" (*)

2011-10-09T18:02:00.000+03:00

(*) Başlık bana ait değil.
Aslında mutlaka okumanızı istediğim bu yazı, Selman Ada imzalı ve biraz eski tarihli olsa da kesinlikle güncelliğini koruyan bir yazı. Buradan ulaşabilirsiniz.

Gelelim ben bu yazıya neden ve nasıl ulaştım, onu anlatmaya.

Dün Ankara DOB'da sergilenen Tosca operasına bir yıllık çaba sonunda nihayet bilet bulmanın mutluluğu ile koştura koştura gittim. Temsili ve özellikle değerli sanatçı Reyhan Görbil'in bende bıraktığı izleri yazacağım ama sanatçılar arasında İhsan Ekber ilk kez dinlediğim ve dinlerken de tüm izleyiciler gibi hayran kaldığım bir ses olduğu için eve gelince kendisini araştırdım. Bu yazıda o sırada elime geçti. Çok da hak verdim.

Sizi hem yazı hem de İhsan Ekber'le başbaşa bırakıyorum:

Altun Hızma

Yarın haftaya güzel bir başlangıç olsun. :)

Elif

2011-10-09T17:35:00.000+03:00

Son zamanlarda okuduğum en kötü kitap, en kötü kurgu ve en büyük yalan!

Huyum kurusun, yeni bir şey okuyacak/izleyeceksem etki altında kalmamak için öncesinde hiç bir yorumu okumam veya dinlemem. Ama bu kez "keşke" dedim, keşke öyle yapmasaydım. Belki birileri beni uyarırdı da bende paramı böyle bir şeyle ziyan etmez, hakkıyla yazılmış bir şeye harcardım. O yüzden bir anlamda kendimi sorumlu hissederek, varsa hala okumamış olan sizleri uyarmak için çağrıda bulunuyorum: Kaçın kurtulun!

Yıllar önce Simyacı'yı okumuştum ama aklımda en ufak şey kalmamış. O zamandan beri yazarın başka bir kitabını okumadım. Tamamen bilgisiz ve önyargısız başladım kitaba.

Tanrım, bende kendimi egosu tavanda bir insan olarak tanımlardım. Meğerse ne kadar yanılmışım, ne kadar kolay harcamışım kendimi. Her lafında, her benzetmesinde ve her davranışında "ben...ben...yine ben" diyen ne çılgın adamlar varmış meğer. Canım egom, seni suçladığım tüm o şeyler için özür dilerim. Ne kadar masummuşsun meğer.

Önce, beğenenler alınmasın ama, kitabı kendi açımdan tek cümle ile özetleyeyim:
59'luk amcanın 21'lik çıtırı yatağa atma çabası!
Bu kadar basit bu kadar düzeysiz açıkladığım için üzgünüm ancak budur özeti.

Amca (Coelho'yu kastediyorum tabii ki) içsel yolculuklarını anlatıyor ama bu arada "dişi" cinsi ne kadar alçalttığını, ne kadar basite indirgediğini farketmiyor bile. Sözde onları göklere çıkarıp övüyor ama bence hiç de öyle değil. Uyguladığı taktik iyi bir şey söylermiş gibi yapıp yerin dibine sokmaktır bence. Örneğin; almış gencecik kendine aşık hatunu koynuna (yok yok, sadece sarılıyorlar canımmm!), karısına sevgisinden ve sadakatinden bahsediyor. Geçiniz efendim, geçiniz! Yatmayınca aldatma olmaz tabii, diye düşünerek hareket ettiğini düşünmeyelim diye yaptığı yanlışlığın farkında olduğunu da belirtiyor tabii dürüst adam.

İnsanız, an gelip yanılıp kanıp "helalimiz" dışında birilerini beğenmemiz, birilerine gönlümüzün düşmesi, fantezilerimize başrol vermemiz doğaldır ve dedim ya insan olduğumuzdan "insani"dir. Değil mi? Bence öyle. Ne demişler; insan bu, şaşar! Ama burada yani bu kitapta öyle değil. Çünkü kızın kendine aşık olduğunu, zayıf yönleri bulunduğunu ve kendisini sunmaya hazır olduğunu biliyor; büyük bir olgunlukla da bunu kullanıyor ama niçin? Niçin kısmını o kadar ulvileştirmiş ki, okurken gözlerim doldu: Reenkarnasyon ile geçmişte yaptığı hatanın neden ve nasılını öprenip kendini affettirmek için. Evet, sırf affedilmek için!

Üstelik ne hoş tesadüftür (?) ki kızımızda adamın işlerini bir anlamda kolaylaştırıyor çünkü adama aşık ve bu aşık kızımız ısrarlı, özgüvenli ve bu nedenle amcaya dediklerini yaptırıyor. (Tabii ki istese amcanın buna izin vermeyeceği kesin, yoksa bir dolu hayranı etrafında olarak yaşardı değil mi? Ama hayır! Amcam yazık (?) engellemek için uğraşıyor ve hatta yüz vermiyor!? Ama kız o kadar kararlı ve özgüvenli ki illede gelcem diyor adamcağıza yapışıyor. Ah şu kadın milleti aahhh! Bunları okurken aklıma geldi; bir söz vardır bizde, sen onu külahıma anlat Paulo!)

Her neyse, adam bu kızla trende uzuuuunnn bir yolculuğa çıkmak zorunda kalıyor. (Vah vah...) Sonra trende bir ara yerde bu ikisi karşı karşıya gelince kıvılcımlar çıkmasın mı? Elif açılmasın mı? Aman da aman. Meğersem bu ikisinin taaaaa ne zamandan (başka bir hayattan) tanışıklıkları varmış. O zamanda kız adama aşıkmış. Hmmm...İlginç!! Hoş tek başına değil 8'li paket halinde, yani 7 kız arkadaşı ile birlikte, aşıkmış üstelik ama en çok bu kız seviyormuş adamcağızı ve amcam yazık o ana kadar sadece 4'ünü bulabilmişmiş. Çok şükür 5. denemede bulmuş, o kadar sevindim ki! Ama gene de "3 kitap konusu" daha var anlayacağınız. Üstelik sevgili Coelho kitapta bir yerde karısının bu duruma olgun yaklaşımını o kadar güzel anlatmış ki tüylerim diken diken oldu. (Şu an kitap yanımda olmadığı, başka bir dimağı zehirlemekle meşgul olduğu için sayfa numarası veremeyeceğim. Özür.) Diyor ki, şimdi karıma bunu anlatsam - yani kızı anlatcakmış karısına dürüstlük timsali insan- 4 kere daha dinlemiştim der. Bu ne anlayış, bu ne olgunluktur! İnanın çok takdir ettim. Tabii ben bu kadar olgun olmadığım için BHA böyle bir şey dese saçını başını yolar oraya koyardım!

Ben size bir şey diyeyim mi, kurgusu daha farklı olur umuduyla son sayfaya kadar bekledim. Umut ettim, olmalı dedim. Ama tabii ki öyle bir şey olmadı. Aslında reenkarnasyon, kendine güven, reiki (bu konu yok ama olsaydı iyi oldurdu bence!), aikido vb şeyleri içeren bir kitap olarak daha farklı bir kurgu ve anlatımla yazılsa gözümde daha fazla değeri olurdu.

Sevgili Zeynep'in dediği gibi, bu kitabı başka biri yazsa kesinlikle yayınlatamazdı!

Ve son söz: Hakikaten azgın teke sendromu var, ben bu kitabı okurken başka bir şey düşünemedim.

Gerçekleri İtiraf Zamanı Geldi...

2011-10-09T13:17:00.006+03:00

(Fotograf sizi yanıltmasın, onu netten buldum. Yoksa çocuk sahibi oldum diye itiraf etmeyeceğim!! :) )

Bir süredir devamsızlık yaptığımı biliyorum; "bugün yarın kaldığım yerden devam edeceğim" yazıp yine ortadan kayboluyordum. Bir görünüp bir yok oluyor, suçu kah işlere kah bilgisayara atıyordum. Aslında daha önemli bir sebebim vardı.
Bir süredir "öğrenme" ile meşguldüm. Bu kez akademik hayat için eğitim, yeni bir dil, yeni bir iş vs değil...daha farklı bir şey: Uyumayı öğreniyordum! :)
Yaklaşık son 7 aydır uyumayı öğreniyorum ve hayatımı buna göre düzenlemeye çalışıyorum.
Bilen arkadaşlar vardır; ben genelde günde 4-5 saat uyuyan bir canlıydım. Güne erken başlar, geç sonlandırır ve kendimce böylelikle hayatı dolu dolu yaşardım.

Herşey şubat ayında Ankara'da yoğun kar yağışının ardından yüzlerce insan gibi benimde eve yürümek zorunda kalmamla başladı. Üstelik o hava koşullarına rağmen ertesi gün İstanbul'a uçmam ve bir toplantıya katılıp geri dönmem bekleniyordu!?! Sabah binbir güçlükle havaalanına ulaşmama, uçağın rötar yaptığını ve bu nedenle toplantıya yetişememe ihtimalim olduğunu söylememe rağmen yöneticim gitmem konusunda ısrar etti. Eh havaalanına gelmişken gideyim bari, dedim bende! :)
Uçağa alınmadan geçen rötar süresi yetmezmiş gibi uçağa binip, 2 saat mahsur kalmamızın ardından saatler iyice ilerlediği için muhtemelen toplantıya yetişemeyeceğimi ve inmek istediğimi görevlilere bildirdiğimde aldığım cevap "Ne yazık ki bu mümkün değil. Zaten şu an pistten çıkıp kara saplanmış durumdayız. İstesek bile sizi indiremeyiz, İstanbul'a uçmak zorundasınız" oldu. Evet, tüm camlar bembeyaz karla kaplı olduğundan, taksi için hazırlık yapan uçağın aslında pistten çıkıp kara saplandığını anlayamamıştık!
Neyse ki, konuşmamızdan 10 dakika sonra uçak kalktı ve ben nefes nefese toplantıya yetiştim. Tabii bu arada İstanbul'da da hava bozmaya, kar yağmaya ve rüzgar şiddetlenmeye başlamıştı. 1 saat süren toplantıdan sonra, tekrar havaalanına koştum. Doğru anladınız; sadece 1 saatlik toplantı için saatlerce stres yaşadım.
Lafı daha fazla uzatmak istemiyorum; sadece o hava koşullarında bizi sağ salim götürüp getiren THY pilotlarına minnettarım. Dönüş daha da kötüydü ancak bu arada epey dua bildiğimi farkettim! :)

İşte herşey bu yolculuktan bir iki gün sonra başladı. Önce sol gözümün altında, elmacık kemiklerimde bir seğirme hissettim. Yüz felci mi diye huzursuz oldum ama seğirme tek yerde kaldığı için çok üstünde durmadım. Sadece, toplantılarda şiddettlendiği zamanlarda elimi yüzüme bastırarak rahatsız edici bu hissi bastırmaya çalışıyordum. Aradan yaklaşık 5 gün geçmişti. Çok sevgili dostumla yine bir sanatsal aktivite için Şinasi Sahnesi'nde buluştuk. Temsil başladı...Ve ben bu kez yüzümde sol tarafta yavaş yavaş yayılmaya başlayan bir uyuşma hissetmeye başladım. İşte ilk o an panik oldum. (Öncesinde doktorları ve ilaçları sevmediğim için çok da umursamamıştım!)
Ertesi gün doktora gittim, MR çektirmem gerektiğini söyledi. İşlem için acil randevu alıp gittiğimde teknisyen işlemin 30 dakika süreceğini söyledi. Alete girdim. Dışarda çalan müziklerden kaç parça boyunca içerde kalmam gerektiğini hesapladım: her parça ortalama 3 dakika 20 saniye sürüyor desem, 9 parça sonra çıkacağım.
Parçaları saymaya başladım. 3. parçada bitti diyerek çıkardılar! Ya nasıl olur, daha 3 parça oldu diye düşünürken adamdan 35 dakika sürdüğünü öğrendim. Şaşkın şaşkın ama dinlenmiş bir şekilde dışarı çıktığımda farkettim ki MR da uyumuşum! :)

Sizi daha fazla sıkmayayım: Sonrasında çok sevdiğim doktorum yüzümdeki olayın boynumdan kaynaklanan fizyolojik durum olduğunu, kesinlikle psikolojik bir sorunum olmadığını ("Öyle olsa neden sol tarafında sağ tarafa ya da her taraf değil?"), ancak anlattıklarımdan bu sorunu farketmemin (ya da onun deyişi ile "bu fizyolojik sıkıntının hayatını etkileme") sebebinin son 6-7 aydır günde ortalama 2 saat uyuyor olamamın ve çoğu zaman 24 saati aşkın sürelerdir uykusuz dolaşmamın söyledi. (Böylece MR'da uyuyup kalmamın ve bunu o an farketmememin sebebinin de uyku konumuna geçtiğimi fakedemeyecek kadar beyin işlevlerimi tüketmiş olmam olduğu ortaya çıktı.)
Doktorum buna gün içinde tükettiğim çay ve kahvenin etkisinin olmadığını, gördüğü kadarıyla zaten bunları içmesemde uyuyamadığımı söyledi. Çünkü uzun zaman önce normal 7-8 saatlik uyku sürecinden çıkmış ve uzun yıllardır vücudumu 4-5 saatlik uykuya alıştırmışım. Ama son zamanlarda bu düzeni de bozup ortalamada 2 saate düşürünce vücudumun tepkiler verdiğini, bu arada zaten mevcut olan fizyolojik sorunumunda su yüzüne çıktığını belirtti. Eğer böyle devam edersem çok kısa zaman sonra yüzümde sadece uyuşma ve seğirme değil, dayanılmaz batmalar ve yanmalar hissedeceğimi ve işte asıl o zaman çok acı çekeceğimi söyledi. En önemlisi de böyle devam edersem uykusuzluk hastalığına yakalanacağımı, acilen uyumayı öğrenmemi, günde en az 8 saat uyumamı, öğrenme süreci boyunca şu an hayatımda olan herşeyi askıya almamı, zamanla herşeyi tekrar hayatıma katabileceğimi, hayatı temposu daha düşük ve tercihan "normal insan temposu" ile yaşamamı ve ne olursa olsun "öğrendiğimi unutmamamı" söyledi. Eğer bu tempoyu kurduktan sonra da yüzümde aynı şikayetleri hissedersem ilaç tedavisine geçeceğini, ancak şu anda kesinlikle böyle bir şeye ihtiyacım olmadığını belirtti çünkü yüz sinirlerimde elektirik kesintileri olduğu için uyuşma ve hissizlik olduğunu, ancak bunun boynumdan kaynaklandığını, yorgunluk ve uykusuzluğumla da belirgenleştirdiğimi belirtti.

Hayatımın en zor 2 haftasını o zaman başladı işte! Anneler bilir, çocukları bir türlü uyumaz. Masal anlatırlar, oyalamaya çalışırlar vs vs nafile. İşte bende böyle bir çocuk büyüttüm o iki hafta boyunca. Saat 10 gibi yatağa yatıp "Ya neden uyumak zorundayım? Yapacak çok işim var. Hem zaten uykum yok" diye söylendim. "Bir nete bakiim çıkcam valla hemen" dedim. "Aaaaa, o filmi de ne merak ediyordum. Azıcık izleyeyim söz hemen uyuycam" dedim. Nafile, kendimi kandıramadım. :)
O arada farkettim ki uğraştığım onca işten dolayı uykusuz kalmıyordum; uykum olmadığı için kendime bir sürü iş yaratmıştım. :)
İşte bu nedenle hayatımdaki herşeyi, özellikle interneti askıya aldım. Tv'den uzak durdum. Telefonlarımı işten çıkar çıkmaz kapattım. Sessiz, sakin ve "normal" bir hayat sürmeye başladım.

Bu süreçte dostlarıma ve özellikle BHA'ya sabırları için teşekkür etmek isterim. Düşünün ki akşam buluşmalarımızda saat 9.30 da esnemeye başlayıp, eve kaçıyor, ödünç verdikleri bir kitabı eskisi gibi kısa sürede değil haftalar sonra getiriyor ve haftasonları sabah kahvaltısı buluşmalarına saat 11 gibi kalktığım için yetişemiyordum. Ayrıca, haftada bir günü sadece kendimle geçirmem gerektiğini belirten ve o günü "Sevgi Günü" koyan doktoruma itiraz etmeyerek ve Sevgi günlerini beni çok özlemelerine rağmen bana bırakarak, ben uyurkende (ki bu günün büyük çoğunluğu) ses çıkarmayarak bana destek verdiler.

Anlayacağınız son 7 aydır sadece yatıyor, uyuyor, uyuyor ve günde azami bir iş/etkinlik/aktivite ile sınırlı bir hayat yaşıyorum. Bir kitabı okumam eskisi gibi bir iki gün değil bir iki ay bile sürebiliyor. Öyle ki yaz tatilimde bile sadece 1,5 kitap okuyabildim ama günde 10 saat uyudum. :)
İşte bu nedenle çok istesemde, internete girdiğimde kendime hakim olamayarak saatlerce zaman harcadığım için netten uzak duruyordum.
Şimdi yavaş yavaş, yeni tempoma ayak uydurmaya çalışıyorum.

Şimdi izninizle...Biraz yatıp uyuyacağım. Meğer uyku ne güzel şeymiş! :)

Kontrbas

2011-08-12T01:20:00.001+03:00

"Sakın kıskanç olduğumu düşünmeyin. Kıskançlık yabancısı olduğum bir duygudur, çünkü değerimin ne olduğunu bilirim ben. Ama adalet hissim vardır, müzik işinde ise bazı şeyler tamamen adaletsiz. Solist alkışlara boğulur, bugününü seyircisi daha fazla alkışlamasına fırsat verilmezse cezalandırılmış gibi hissediyor kendini; şefe de alkışlar sunulur. ....bazen bütün orkestra ayağa kalkar....kontrbascı olarak insan doğru dürüst ayağa bile kalkamaz" (s. 36-37)

"...İğrenç buluyorum, genç bir kız ellisinde bir tenorla, sözümü sakınacak değilim - herif iki akşam için otuz altı bin alıyor!Benim elime geçen para ne, biliyor musunuz? Net bin sekiz yüz. ...Bu parayı bugün alt kademede bir büro görevlisi ya da okulun yanı sıra çalışan bir öğrenci kazanıyor. Peki, öğrendikleri bir şeyin karşılığı mı? Ne gezer! Dört yıl müzik yüksekokuluna giden benim...öğleden önce üç saat provaya çıkan ben, sonra akşam dört saat gösteri, boş kalınca da gelsin hazırlık,onikiden önce yattığım olmuyor, arada bir de egzersiz yapmam gerekir..."(s. 45-46)

"İşte bu yüzden diyorum ki, orkestra insan toplumunun bir aynasıdır. Çünkü gerek birinde gerek öbüründe, zaten en pis işleri yapanlar bir de üstüne ötekiler tarafından horlanır. Hatta insan toplumunda olduğundan daha bile kötüdür orkestra, çünkü toplumda, hiyerarşinin basamaklarını çıka çıka günün birinde piramidin en tepesinden aşağıya, altımdaki solucanlara bakarım umudu vardır-teorik olarak..." (s. 37)

Partick Süskind'in geçenlerde adı vermeden bahsettiğim kitabından bu alıntılar: Kontrbas.

Kısa ama çok güzel bir kitaptı. Öykü ya da roman olarak değil de oyun olarak yazıldığı için konuşan kişiyi okumuyorum da sahnede izliyorum gibi hissettim. Konuşma aralarına italik harflerle serpilmiş ifadeler, kahramanımızın o an ne yapmakta olduğunu kafamda canlandırmama yardım oluyordu. Örnek mi? Peki, buyrun: Sayfa 10. İlk cümle: "Bir yudum bira içer"

Son zamanlarda müzikle ve sahne ile oldukça haşır neşir olmaya başladım bildiğiniz üzere. Klasik müzik - opera - orkestra - besteci - libretto - solist - kostüm - reji - dekor - partiler - baslar - tizler - sopranolar vb kavramlar yaklaşık dokuz aydır neredeyse her anımı işgal etmişken elime geçen bu kitap hem bu alanda bilgi birikimimi test etmemi, hem de yavaş yavaş içine bulaştığım dünyanın gerçeklerini hatırlamamı sağladı. Belki de bu yüzden, kitabı çok sevdim. Hatta Süskind kitapları içinde başucu kitabı seçecek olsam kesinlikle onu seçerdim. (Hem de Koku'yu çok seviyor olmama rağmen!)

Kimi yerde besteciler ve sanatçılar için yaptığı yorumlar "acaba doğru mu? araştırmalıyım, çok ilginç bir bilgi bu" dedirtti.

Yani hem sevdim, hem ilgimi çekti, hem de hakverdim. :)

Gelelim konuya: kontrbasını çok seven ve işine saygı duyan kahramanımız aslında ondan nefret etmekte ve onu kıskanmaktadır. Hayatında sahip olamadığı şeylerin sebebinin çoğunlukla o olduğunu düşünmektedir. Örneğin öyle bir enstrümandır ki kontrbas, soğuktan korumak için an gelir üstünüzdeki ceketi ona sarıp yerine hasta olan siz olursunuz.

Oyunun başından sonuna kadar hem klasik müzik alanında bilgisini konuşturan, hem de hayatını anlatan / yorumlayan kahramanımız kontrbası ile arasındaki duygusal yakınlaşmaya da bilinçsizcedeğinmektedir. Farkında değildir ama onu bir araçtan çok hayatının başrol oyuncusu haline getirmiştir. Ama dediğim gibi aralarında sevgi ile nefret karışımı duygular mevcuttır (ki bence hangisinin ağır bastığını net olarak söylemek zor). Hani bazen annemize ya da babamıza ya da arkadaşımıza ya da sevgilimize çok kızarız ama o olmadan da yapamayız. Tartışacağımızı, sinirleneceğimizi, yorulacağımızı bile bile ilişkimize devam ederiz. Mesela gider ziyaret eder, sonra da ziyaretin daha ikinci gününde birbirimize gireriz. Sevgimiz ve öfkemiz aramızdaki bağı daha da güçlendirir. Zamanla sadist / mazoşist bir ilişki olur aramızda. :)

Bence onların arasında da böyle bir ilişki var. Onsuz yapamadığı ama onunla da yapamadığı bir hayat sürüyor kontrbascı.

Ve biliyor musunuz, okurken kimi insanları ve meslekleri ne kadar görmezden geldiğimizi ayrıca farkına varmadan ne kadar küçümsediğimizi fark ettim. Utandım...halbuki her iş emek, sabır ve özveri ister değil mi?

Güvercin

2011-08-09T22:29:00.000+03:00

"...İşte orada uzaklığı koruyabilmek için, iyi bir kilidi, sürgüsü olan dört duvardan başka çıkar yol yoktu. Bu dört duvara, defi hacet için güvenli bir köşeye sahip olmayan, bütün insanların içinde en zavallı, en acınası olanıydı, istediği kadar özgürüm desin. Az parayla geçinebilirdi Jonathan. Eski püskü bir ceketle, lime lime bir pantalonla dolaşmayı gözünün önüne getirebilirdi. Gerekirse, olan bütün romantik düş gücünü seferber edecek olursa, bir mukavva parçası üzerinde yatıp kendi evinin mahremiyetinin herhangi bir kçşeyle, bir kalorifer dairesi parmaklığıyla ya da metro istasyonunun bir merdiven sahanlığıyla kısıtlamayı bile düşünülür bir şey olarak görebilirdi. Ama insan bir büyük - şehirde sıçmak için bile olsun arkasından bir kapıyı çekip kapatamıyorsa- bu isterse ortak bir kat tuvaletinin kapısı olsundu, bu bir tek, en önemli özgürlük, yani kendi ihtiyaç görme durumunda başka insanların bakışlarından kaçınma özgürlüğü kişinin elinden alınmışsa o zaman bütün öbür özgürlükler değersizdi. O zaman hayatın hiçbir anlamıkalmazdı. O zaman ölüm daha iyiydi.
Jonathan, insan özgürlüğünün özünü bir kat tuvaleti mülkiyetinin oluşturduğu ve kendisi için bu temel özgürlüğün sağlama bağlanmış olduğu yargısına vardığında derin bir hoşnutluk duydu." (s. 42-43)

Patrick Süskind'in romanı Güvercin'in başrolündeki elli yaşındaki banka güvenlik görevlisi Jonathan için hayatın anlamı buydu işte: ne kadar basit ve düzenli, o kadar huzurlu bir hayat!

Yıllarca içine kapanık yaşayan, bizim için rutin olanları bir nev-i kutsal rituel gibi görüp hareket eden, alıştığı hayatı kesinlikle bozmak ya da değiştirmek istemeyen ve buna uygun yaşayan, kısaca aza kanaat edip mutlu mesut geçinen Jonathan Noel'in hayatı bir sabah karşısına çıkan bir güvencinle allak bullak olmuştu.

Obsesif karakterdi Jonathan. Her sabah aynı şekilde kalkar, aynı saatte aynı şeyleri yapar, aynı şekilde giyinir ve yine tam aynı saatte evden çıkıp işine giderdi. Hayat hep aynıydı ama bundan bıkmak bir yana, Jonathan bunu değiştirecek en ufak şeye katlanamıyordu. Tıpkı "aynı"lıklarda yeri olmayan güvercine katlanamadığı gibi. Bu onun paniği, ruhsal dengesizliği oldu. Ve sonrasında öyle bir gün yaşadı ki yıllar boyunca karşılaşmadığı kadar "aksilik", "farklılık" ve "sorun"la yüzyüze geldi.

Sonrasında yürüyüşe çıktı Jonathan. "Yürümek yatıştırır. Yürümede sağaltıcı bir güç vardır. Düzenli biçimde hep bir ayağı öbürünün ilerisine basma, aynı zamanda kolları ritmik bir biçimde kürek çeker gibi sallayıp soluma sıklığının yükselmesi, nabzın hafifçe uyarılması, gözün ve kulağın yönün saptanmasına ve dengenin korunmasına yönelik etkinlikleri, akıp giden havanın deri yüzeyinde duyumlanışı- bütün bunlar bedenle zihni hiç karşı durulmaz biçimde birbirine yaklaştıran ve ruhu, ne kadar dumura uğramış, zedelenmiş de olsa, büyüten, genişleten olaylardır" (s. 61) Ve...

Sonrasını kitabı alıp okumanız için söylemiyorum.

Süskind'den ilkin Koku'yu okudum bende. Geçen sene aldığım Güvercin'i ise ancak geçenlerde fırsat bulup okuyabildim. Bugünse 4 saatlik bir doktor maratonunu çekilir hale getirmek için yanıma başka bir Süskind aldım ve 1,5 saat sonra onunla da mutlu mesut ayrıldım. Onuda sonra yazarım.

Yazarın tarzını ve kurgularını çok beğendiğim için şimdi Üçbuçuk Öykü ile Bay Sommer'in Öyküsü'nü almayaı planlıyorum.

Ama şunu da belirteyim; okuduğum üç Patrick Süskind kitabınında çevirmeni Tevfik Turan'dı. Bence kitapları okunur kılanın yazarın yeteneğinin yanı sıra çevirmininde becerisidir. Kendisine bu başarılı çevirileri için müteşekkirim.

Cer Modern ve Açıkhava Sineması

2011-08-07T18:17:00.000+03:00

Cumartesi günlerini iple çeker oldum çünkü çocukluğumun keyfi "açıkhava sineması"na dönüş yaşıyorum.

Ne yazık ki, 4 gösterimden 2'sine gidebildim. Birinde salak gibi CNBC-E'de "İngiliz İstilası"nda "Surrealissimo" yu izleyeceğim diye canııımm filmi kaçırdım ki uğruna evde kaldığım film benim için çekilmez, zorlama, sıkıcı ve de gereksizdi. (Bu özet duygum, uzun açılımı hiiiç tavsiye etmiyorum. Kendimi aslaa affetmiyyciim)

Dünde arkadaşım rahatsızlanınca az daha gidemiyorduk ama fedakar arkadaşım hastanede bir şişe serumdan sonra "Yok yok iyiyim, hadi gidelim" diyerek programımıza sadık kaldı.

İlk izlediğim film beni çok etkileyen "Yo, tambien" di. İspanyol yapımı filmi yıldızların altında izledik.

Dün ise çok sevdiğim Jose Saramago'nun kitabı "Körlük"ten uyarlama ve aynı isimli filmi izledik.

Detaylar tabii ki sonra!!! :)

Ankara'da olanlara Cer Modern Açık Hava Sineması'nı tavsiye ederim. Perşembe gününü iple çekiyorum; bakalım bu cumartesi ne izleyeceğiz.

Keyifli pazarlar.

Sende Mi İskender???

2011-08-05T12:18:00.001+03:00

İtiraf ediyorum: Biraz anarşik yapımdan (=sürü psikolojisi ile hareket etmem ben! herkesin yaptığını yapmam ben!) birazda neden bilmem bana antipatik geldiğinden, Elif Şafak'la pek ilgim yoktur. Kütüphanemde varlığı, sevdiğim bir müdürümün bana "Oku seveceksin" diye tavsiye ettiği "Firarperest"le sınırlıdır. Ki ilginçtir, onu da sevdim gerçekten.

Kendisini okumasam / okuyamasam bile bir şekilde hep karşıma çıktığı için hakkında yazılan çizilenleri ister istemez takip etmiş oldum.

Bugünde Vatan Gazetesi'ni okurken karşıma bu haber çıktı.

Yazıda atıfta bulunulan Fikir Mahsülleri Ofisi'ne misafir olup, detayları buradan okudum.

Blogta yayınlanan yazıyı okuduktan sonra araştırmacı ruhumla her iki kitabı da alıp, okuyup karışılaştırmak istedim. Bakalım başka neler "tesadüf" olarak benzemiş? :)

Linkleri okumanızı tavsiye ederim.

Lay La Lay Lalay.... :)

2011-07-31T12:45:00.002+03:00

Devamsızlıklarımda bu kez dış meselelerin hiç mi hiç suçu yok. Yani yok ben yorgundum, yok iş çok yoğundu, yok hastaydım yok bilmem ne....demeyeceğim. Çünkü:

1. Son bir yıldır sevgili Nünücüğüm sayesinde hiiiççç hasta olmadım. Olduklarımda ayakta kısa zamanda atlattım. Eskisi gibi yorgan döşek yatmadım anlayacağınız.
2. İş yoğun bu aralar, çok yorgunum vs de diyemem. Meğerse benim işin rutini "yoğunluk"muş da ben yeni öğrenmişim. O yüzden artık gece kaçta çıkarız acaba, diye düşünmüyorum çünkü biliyorum ki bir ara çıkarız! :)

Bu kez tamamennn keyfimden nete girmemeyi tercih ettim. Uzun süre bilgisayarı hiç açmadım. Ne büyük bir huzurmuş meğer. Hala da akşam eve geldiğimde bilgisayara pek yüz vermiyorum.

Peki ne yapıyorum...Dikmen Vadisi'nin yürüyüş parkuru olarak ne kadar güzel ve huzurlu bir yer olduğunu keşfettim mesela. Saatlerce yürüsem bıkmıyorum. Sonra kimi zaman evde misafir ağırlamanın mutluluğunu ve tatlı yorgunluğunu yaşıyorum. Cer Modern'in açıkhava sinemasının zevkini sündüre sündüre yaşıyorum. Ve her zamanki gibi boooll boooll okuyorum.

Netten uzak olmak iyi geldi ama sizleri ve bloglarınızı özledim. Yakında yavaş yavaş size laf atmaya başlarım. :)

Size eski bir yaz şarkısı göndererek kapanışı eğlenceli kılayım:

Lay La Lay Lalay...

Hepinize güzel bir pazar dilerim.

I Brain ODTÜ

2011-07-27T20:13:00.001+03:00

Bazı açılardan eğitim sistemini eleştiriyor olsam bile mezunu olduğum okulumla her zaman gurur duyuyorum.

I Brain ODTÜ :)

Kadın Öykülerinde İzmir

2011-07-26T20:30:00.000+03:00

Adı ilgimi çeken bu kitabın sen sevdiğim kitaplardan biri olacağını bilemeden alıvermiştim.
"Kadın Öykülerinde İzmir": Adında İzmir vardı ya, AŞK vardı ya, BHA vardı ya...Daha ne olsun? :)

Kitap, kadın yazarlarımızın içinde İzmir geçen öykülerinden bir derlemeydi. İçini açıp okumadan önce kitabın arkasında yer alan kısa biyografileri okudum. 1926 doğumlu olan yazarımızdan 1981 doğumlu yazarımıza kadar geniş bir yelpazede 22 kadın yazarımız ve 22 güzel öykü dolu kitabı zevkle, eh tabii birazda gıpta ile, okudum. Bu kadar güzel yazan bir grup yazarla, hem de kadın yazarlarla, tanışmış olmaktan da kıvanç duydum.

Kitap bittiğinde hangisinden alıntı yapacağıma karar vermem çok zor oldu.En sonunda hepsini olduğu gibi yazmaya karar verip, hukuksal açıdan bunun olamayacağını anlayarak vazgeçtim. :)

Ve Lütfiye Aydın'ın "Özlemin Acı Tadı" isimli öyküsünden bir paragraf seçtim:

"Hepimiz kendi halinde ailelerin çocuklarıydık. Yokluklarla, yoksunluklarla, parasız yatılı okulların acımasız yasakları ile boğuşa boğuşa geçti gençliğimiz. Yine de 'bunalım' sözcüğüne bile yer olmadı yaşantılarımızda. Yoktan var ettik, hiçten yapıp çattık. Dahası yoksun bırakıldığımız şeylerden çocuklarımızı yoksun bırakmamak için elimizden geleni yaptık." (s. 51)

Şimdi sırada diğer öyküler var:

Kadın Öykülerinde İstanbul
Kadın Öykülerinde Ankara
Kadın Öykülerinde Karadeniz
Kadın Öykülerinde Doğu
Kadın Öykülerinde Avrupa

Cumhurbaşkanımız 4. Murat Operası'nı İzledi....

2011-07-05T22:27:00.000+03:00

Buradan olduğu gibi alıp aktarıyorum:

Cumhurbaşkanı Abdullah Gül ve eşi, 2. Uluslararası İstanbul Opera Festivali kapsamında 3 Temmuz 2001 tarihinde Topkapı Sarayı'nda sergilenen 4. Murat operasını izlediler.

Eseri ve sanatçıların performasınını çok beğenen cumhurbaşkanı, görüşlerini "Sultan Murat'ı canlandıran sanatçı Kıvanç Uğraşbul'u çok beğendim" sözleri ileTwitter'da paylaştı.

Cumhurbaşkanının huzurunda gerçekleştirilen temsile ayrıca Türkiye Cumhuriyeti Cumhurbaşkanlığı resmi web sitesinde de yer verildi.

"2. Uluslararası İstanbul Opera Festivali" ya da "Herkese Opera!"

2011-06-24T17:29:00.000+03:00

Bu yıl 1 - 21 Temmuz tarihleri arasında ikincisi düzenlenecek olan uluslararası festivalin açılışı, 1 Temmuz'da Cemil Topuzlu Açıkhava Tiyatrosu'nda sergilenecek olan Fatih Sultan Mehmet operası ile yapılacak.

Rossini'nin bu eserini İstanbul Devlet Opera ve Balesi sanatçıları seslendirecek ve eserin sunumu özgün dilinde yapılacak.

Bu eserle ilgili daha önce çeşitli yorumlar okumuştum, ancak izleme fırsatım henüz olmadı.İmkanım olsaydı İstanbul'a gidip, izlemek isterdim.

Festivalin 2. ve 3. gününde ise, daha önce burada ismini sıkça duyduğunuz tanıdık bir eser sergilenecek:
Mersin Devlet Opera ve Balesi - 4. Murat

Şu an ben bu satırları yazarken, başrol oyuncusu sevgili Kıvanç Uğraşbul dahil tüm ekibin provalarda olduğunu ve seyircilerine güzel bir temsil sunmak için ter döktüğünü biliyorum. Eskişehir'de gösterdikleri başarıyı İstanbul seyircisine de göstereceklerinden ve sahnede yine çok iyi bir performans sergileyeceklerinden eminim.

Festivalin üçüncü günü ise, sahnelenecek eseri Ankara Devlet Opera ve Balesi'nden sanatçılar yorumlayacak:
Tosca

Defalarca bilet alma çabalarım, erken davranıp gişe önünde nöbet tutmama rağmen, sonuç kalmış ve bu güzel eseri bir türlü izleyememiştim.

Eserle ilgili linkte oyuncu kadrosu yer almadığından (ya da bilgisayarımda açılmadından) başrolde Reyhan Görbil'in olup olmadığını bilemiyorum ama umarım ki o oynuyordur. "Tosca" denilince akla gelen tek isim olan Reyhan Hanım'ı izleme fırsatını kaçırmamanızı tavsiye ederim. Bende kendi adıma dilerim ki, her ne kadar şu an gelecek sezonda yer almıyor gibi gözükse de bir mucize olur ve bende izlerim.

Tosca'da Cemil Topuzlu Açıkhava Tiyatrosu'nda sergilenecek.

Festivalin iki yabancı konuğu ise, Münih'ten katılan Gärtnerplatz Devlet Tiyatrosu tarafından sergilenecek olan "Mahagonny Kentinin Yükselişi ve Düşüşü" isimli eserle, festivalin kapanışını yapacak olan Karlsruhe'den Badisches Devlet Tiyatrosu'nun sergileyeceği "Cezayir’de Bir İtalyan Kızı" isimli eser.

Festival biletlerine (hala kaldı mı çok emin değilim ama...) Biletix'ten ulaşabilirsiniz.

Yaşamak anlamında İstanbul'un hayatını sevmesem de, bu tür festivalleri kaçırdığım için şeytan tarafından ara ara dürtüldüğüm olmuyor değil. Kimbilir, belki seneye İstanbul'a yerleşmiş olurum. :)

Keyifli bir haftasonu geçirmenizi dilerim.

Abu Hassan Operası - (Mersin DOB - Rejisör: Kıvanç Uğraşbul)

2011-06-20T20:07:00.005+03:00

Carl Maria von Weber tarafından bestelenen ve librettosu Franz Heimer tarafından “1001 Gece Masalları” temel alınarak hazırlanan tek perdelik eser, ilk olarak 4 Haziran 1811’ de Münih Cuvillies Tiyatrosu'nda sahneye konulmuştur. İlk temsilinde büyük başarı kazanan eser, Alman operasına karşı halkta büyük bir ilgi doğurmuştur. 1813 ve 1822 yıllarında yapılan son düzenlemelerle eser bugünkü haline gelmiştir.

Başta Weber’in hocası Abbe Voglers’in “Buyers of Smyrna” isimli çalışması ve Rossini’nin “İtalya’da Bir Türk” isimli çalışması olmak üzere, Haydn’ın ve Mozart’ın çalışmaları göz önüne alındığında döneminin “Türk Operaları” birbirine benzer çalışmalardır. Burada etken sadece dekorlarla yansıtılan ortamlar değil, aynı zamanda orkestralarda zillerin göze çarpan kullanımlarıdır.

Bu anlamda Abu Hassan’ıda “Türk Operaları” grubunda sayabiliriz. Weber’in orkestrası dramatik, renkli ve romantik içeriğinin yanı sıra geleneksel temel kalıpları da içermektedir. “Abu Hassan”ı Mozart’ın çalışmaları ile kıyaslayacak olursak, melodilerinin göz alıcı güzelliği ve müzikal zekası ile haklı bir övgüyü hak etmektedir.

Sanatçıların ilham perileri kimi zaman yaşadıkları hayatın gerçekliğinden çıkagelir. Örneğin, Vincent Van Gogh'un resimlerinde kardeşi Theo'nun yaşadığı Paris'te geçirdiği 2 yılın etkileri kadar sonrasında yaşadığı şehirin izlerini de (Arles'daki Langlois Köprüsü gibi) görebiliriz.

Görsel etmenler kadar duygusal boyutlarını yani acılarını, sıkıntılarını, aşklarını, tutkularını da eserlerine yansıtır sanatçı. Kimi zaman tamamen kendini anlatır, kimi zamansa dolaylı yoldan. Örneğin, Puccini'nin "La Boheme" isimli operası detaylarda olmasa da genelinde Puccini'nin hayatından izler taşır.

Benzer şekilde, Carl Maria Von Weber'in Abu Hassan operasıda bestecisinin hayatından dolaylı bir ize sahiptir. Her ne kadar opera Carl Maria von Weber’in gençliğinde yazılmış olsa da yaşının üzerinde bir ruhla dolu olup, leziz tatlar barındırmaktadır. Genç Weber, 1810 yılında 24 yaşında eserin ilk halini ortaya koyduğunda açılışı "Alacaklılar Korosu" ve para temasıyla yaptıysa eğer, bunun sebebi o zamanlar kendisininde maddi sıkıntılar yaşaması ve yüklü borçlarla uğraşmasındandır. Hatta bu nedenle hapse bile girmiş olan Weber'in kahramanı da aynen kendisi gibi borç yükü karşısında ne yapacağını bilemeyen zavallı Abu Hassan (Ebu Hasan)'dır.

Eserde, Ebu Hasan'ın aryasında dahi karısını aşkla sevmesinin yanı sıra zenginliğe duyulan özlem vurgulanmaktadır. Kısaca, eserin ana teması para ve insanlar üzerinde etkileridir. Para söz konusu olunca insanların davranışlarının ne şekilde değiştiğini eserde çeşitli vurgularla görebiliriz. Öyle ki, Ebu Hasan gibi iyi niyetli ve saf bir insan dahi borçlarına çözümü yalanla bulur ve karısı Fatma'yı da bu olaya bulaştırır. Borç sorunu çözmek için Halife'den bir nev-i ölüm yardımı olarak adlandırılabilecek maddi yardım almaya karar verirler. Ancak bunu yaparken önce kendisinin, sonrada karısının öldüğünü iddia edecektir! Tabii, yalancının mumu yatsıya kadar yanacak ve gerçek ortaya çıkacaktır. Ancak, Halife, Hasan'ı bu yalana iten nedenleri duyunca ve karısı Fatma'ya asılan tefeci Ömer'i evde saklandığı dolabın içinde bulunca, affeder. Tüm bu süreçte Halife'nin karısı ile ölümler üzerine bahse tutuşmasından, Fatma'yı elde etmek için Ömer'in borç senetlerini kullanmasına kadar paranın insanlar üzerindeki etkisini görürüz.

Opera, Türkiye'de ilk olarak 1983-84 sezonunda İstanbul DOB'da Yekta Kara'nın rejisi ile sahneye konulmuştur. Eserin ana teması olan paraya görselde de vurgu için dekordaki ana ögeler altın sikkeler olarak belirlenmiştir. Paraya ve etkilerine vurgu, bu 2 adet altın sikkeyle ve temsil ettiklerinin "Demokles'in Kılıcı" gibi karakterlerin üstünde salınınp durmasında yer almaktadır.

27 Nisan 2011'de Mersin DOB'da Kıvanç Uğraşbul'un rejisörlüğünde perdelerini açan Abu Hassan operasında ise, dekorda simgesel ögeler yerine Ebu Hasan'ın hayatındaki sadeliğin ve fakirliğin izleri görülmektedir. Seyhan Atamer'in oluşturduğu olabildiğine az eşya içeren dekorda, fakirliğin simgesi haline gelmiş yamalarda yerlerini almaktadır. Kostümlerde ise Alev Tol, Hasan ve Fatma'nın fakirliğini yine kıyafetlerine yansıtmaktadır. Renksiz ve aksesuarsız kostümler, zengin tefeci Ömer'in renkli ve şaşalı kıyafetleri ile tam bir tezatlık yaratmaktadır.

Kıvanç Uğraşbul, eseri mümkün olduğunca sade dialoglar ile ortaya koymayı tercih etmiştir. Seyirci ile daha yakın bir temas kurabilmek adına da, Türk sinemasından klişeleşmiş ögeleri içeren kimi alıntılar yapmıştır. Örneğin, Fatma'nın kocası ile ilgili ağıtlarında rahmetli Adile Naşit'e gönderme yer almaktadır. Rahmetli Naşit'in "Şabanoğlu Şaban" filminin unutulmaz sahnelerinden olan "Gittiii gittiii giittttiii" şeklindeki gıdaklamalı ağlaması, eserde Fatma'nın yorumu ile izleyenlere hatırlatılmaktadır. Resijörün bu alıntı ile amacı geçmişin değerli sanatçılarını hatırlatarak anmaktır.

Bunun yanı sıra, sinemamızdaki "iyi adam-kötü adam" figürleride ortaya koyulmuştur. Eser boyunca Hasan'ın saf ve temiz duygularına karşın, kötü adam Ömer'in Fatma'ya art niyetli yaklaşmalarına şahitlik edilmektedir. Ömer'in karakter olarak çirkinliğinin yanı sıra fiziksel çirkinliğini de ön plana çıkaran tipleme, bu anlamda çok başarılıdır. Yan karakterlerde ise, Nadir gibi orjinalinde olmayan ancak varlığı ile esere renk katan sevimli, sıcak ve komik karakteri de ekleyen Kıvanç Uğraşbul, bu şekilde eseri daha da keyfine doyulmaz bir hale getirmiştir. Rejisörün yaptığı diğer eklemeler ise kimi dialoglarda görülmektedir. Böylece Uğraşbul, eserdeki komik unsurların sayısını artırarak komedi çıtasını daha da yükseltmiştir.

Hasan'ın aryasını rüya sahnesi olarak ortaya koyaraksa, Hasan'ın karısına aşkının yanı sıra hayatındaki özlemlerini ve hayallerini bizlere somut olarak göstermiştir.

Her ne kadar Abu Hassan, bas bariton Kıvanç Uğraşbul'un sahne arkasındaki ilk deneyimi olsa da, esere yaptığı eklemelerle gösterdiği hayalgücüne ve yaratıcılığına (haklı) güveni, doğru yapılmış dekor/kostüm/cast seçiminin yanı sıra eserin Türkçeleştirilmesindeki başarısı ile ortaya çıkan yorum, sadece sahnede değil, sahne arkasında da yetenekli olduğunu bizlere göstermiştir.

Oyuncu kadrosunda yer alan isimlerde hem eserdeki karakterlere uygun hem de yetenekli kişilerden oluşturulmuştur. Hasan rolünde izlediğimiz ve misafir sanatçı olarak Samsun Devlet Opera ve Balesi'nden gelen tenor Onur Polat, genç yaşına rağmen ses kalitesi ve yeteneği ile sahnede göz doldurmaktadır. Daha çok Keloğlan tiplemesine benzer bir görüntü ve saflıktaki Hasan karakterinin şaşkınlıklarını, sevinçlerini ve hayallerini ise insanın içini ısıtan bir oyunculukla ortaya koymaktadır.

Hasan'ın karısı Fatma, rejisörün yaptığı vurgulamalar ile en az Hasan kadar önemli bir karakter olarak sahnede yer almaktadır. "Evi çekip çeviren" - "yuvayı yapan dişi kuş" Fatma rolünü, yine genç yeteneklerden Sevil Erçak canlandırmaktadır. Erçak'ta canlandırdığı karakteri sahiplenerek kanlı canlı hale getirmiş ve başarılı bir sanatçı olduğunu kanıtlamıştır.

Bu genç yeteneklerin daha fazla ön plana çıktığı çalışmaların ortaya konulması ise biz sanatseverlerin temennisidir.

Ömer rolünde ise, daha önce İstanbulname ve 4. Murat ile sahnede izlediğimiz R. Ufuk Kasar'ın yer alması ile bu başarılı sanatçıyı bir kere daha sahnede izleme keyfi yaşatılmaktadır. Kasar, sahnede geçirdiği her anı doğru kullanmakta ve rolünün hakkını vermektedir. Örneğin, Ömer'in saklandığı dolaptaki korkusunun bizlere başarıyla iletilmesinde ışıklandırmanın yanı sıra Kasar'ın rol yeteneğinin etkisi büyüktür.

Diğer rollerde izlediğimiz Erdem Özdemir (Halife), Ayşin Alev Yücel (Halife'nin karısı Zübeyde), Alpay Noyan Özbay (Mansur) ve R. Neslihan Ulaş (Zümrüt) anlık dialogların sahipleri olarak geri planda kalmayıp, başarılı oyunculukları ile de oyunun içinde önemli yer tutmaktadırlar. Özellikle Zümrüt karakterinde R. Neslihan Ulaş'ın çok başarılı olduğunu belirtmek gereklidir.

2010-11 sezonunda eseri izleyemeyenler için güzel bir haber, eserin önümüzdeki sezonda da sahne alacağını belirtmek olur sanırım. Kıvanç Uğraşbul'un rejisörlüğünü yaptığı bu başarılı eserin, sadece ülkemizdeki sanatseverlere değil aynı zamanda yurtdışındaki dostlarımıza da ulaşmasını dilerim.

Bir Paris Semtinin Tüketilmesi Denemesi

2011-06-19T20:02:00.001+03:00

Hani bazen günün doğuşundan batışına kadar anı hızlı çekimde izleriz; bulutlar, insanlar, araçlar hızla akar gözümüzün önünden. Hayat bu, biz dursak da o durmaz akar gider.

Peki, hiç oturup günün akışını kendi başınıza izlediniz mi?

Georges Perec izlemiş. Kelime oyunu ustası Perec, 3 gün boyunca Paris'te Saint-Sulpice Meydanı'nda hayatın nasıl aktığını izleyip deneysel bir metin yazmış.

Adını "Bir Paris Semtinin Tüketilme Denemesi" koyan ve kelime oyunundaki başarısını koyduğu isimlede gösteren Perec, cuma-cumartesi ve pazardan oluşan üç günlük serüveninde günleri tüketmek kadar semtin kendisininde akıp giden tükenen hayatlarını da ortaya koymuş.

Bir yerden duyduğum için mi yoksa ismi ilginç geldiği için mi bu kitabı İdefix'te alışveriş sepetime atmıştım, hala hatırlamıyorum. Kısa ve öz anlatımıyla kısa sürede okuyup "tükettiğim" bu deneme aklıma yıllar önce Kızılay'da Güvenpark'a geçişi sağlayan kapalı üst geçitte yolun ortasında durup da çevremden akan insan selini izlediğim o akşamı aklıma getirdi.

Kimi heyecanlı, kimi umursamaz, kimi yaşlı, kimi geç bir sürü insan sağımdan solumdan farklı yönelere doğru akıp giderken ben, hayatın ben olsam da olmasam da akıp gideceğini düşünmüş ve o an o insanlardan (yani genelden) farklı bir şey yapıp duruyor olmamın etkisi ile garip bir huzur bulmuştum.

Belki de o an verdiğim kararla (yani öylesine, sadece duruyor olmakla) hayatın kontrolünün bende olduğunu düşünmüştüm, bilemiyorum. :)

Neden nasıl aldığımı bilemesem ve yaklaşık bir saat içinde okuyup bitirmiş olsam da kitabı çok sevdim.
Farklı bir bakış açısı ile farklı bir kitap okumak isteyenler için tavsiye ederim.

Ben şimdilerde Perec'in içinde e harfi kullanmadan yazdığı kitabı alıp okuma sevdasındayım ama gönül isterdi ki kitabı orjinal dilinde okuyup tadına varabileyim. :(

Kıvanç Uğraşbul Hayranları Facebook'ta

2011-06-12T19:20:00.001+03:00

Kıvanç Uğraşbul'un sosyal paylaşım sitelerinden Facebook'ta hayranlarıyla buluşmak ve paylaşımlarda bulunmak için açtığı grup:

Kıvanç Uğraşbul Fan Club

Grup herkese açıktır.

Gülüşün ve Unutuşun Kitabı

2011-06-11T21:24:00.000+03:00

"Çocuklarımız bizimle ilgilenmedikleri için kitap yazıyoruz biz. Karımız, kendisiyle konuştuğumuzda kulakları tıkadığı içindir ki, belli kişiliği olmayan bir dünyaya sesleniyoruz." (s. 122)

"'Bir halkı ortadan kaldırmak için, belleğini yok etmekle işe başlanır,' diyordu Hübl. 'Kitaplarını, kültürlerini, tercihlerini yok ederler. Bir başkası onlara başka kitaplar yazar, bir başkas kültür verir, bir başka tarih uydurur. Ve böylece, halk, yavaş yavaş ne olduğunu, daha önce ne olmuş olduğunu unutmaya başlar. Çevresindeki dünyada onu daha çabuk unutur." (s. 204)

"Varolmanın Dayanılmaz Hafifliği" ile tanıştığım Milan Kundera'dan yine çok beğendiğim bir çalışma:

"Gülüşün ve Unutuşun Kitabı".

Abu Hassan Operası

2011-05-25T11:31:00.000+03:00

Okuduğunuz bir kitabı sinemada veya televizyonda film olarak ilk kez izlediğiniz zaman beklentileriniz nedeniyle genelde hayal kırıklığına uğrarsınız. Çünkü okurken hayal gücünüz size bambaşka bir film izletmiştir ama yönetmen o tadı, o duyguyu size verememiştir. İzlediğinizden soğursunuz. "Olmamış ki, orada adamın aslında anlatmak istediği başka şey. Yönetmen saçmalamış. Hem ne o öyle; kahraman öyle bir tip mi olur canım?" diye eleştiri bombardımanına tutarsınız. Çok enderdir beğeninizin ötesine geçen bir filmle karşılaşmanız.

Son zamanlarda, sahne sanatlarında da yönetmenin (rejisörün) sahnede izleyicinin gördüğü herşeye ne kadar etkili olduğunu öğrendim. Rejinin sorumluluğu sanatçıların nasıl durup nasıl konuşacağından veya neyi hangi mimikle söylüyeceklerinin ötesinde bir yerde. Dekordan kostüme, hangi sahnede hangi renk ışığın kullanılacağından sanatçıların canlandıracağı tiplemelere, hangi kararkteri hangi sanatçının oynayacağına ve neyi nerede ne şekilde durup nasıl söyleyeceğine kadar her detayda reji ne derse o oluyor. Bazen bu kararlar fiyasko ile bitiyor, bazen üzerinden yıllar geçse de izleyicilerin zihninden çıkmıyor. Kısaca yönetmen/rejisör sahnede ve ekranda gördüğümüz şeyi nasıl gördüğümüzün en üst karar merkezi. Bu nedenle, okuduğumuz kitabın karşımızdaki görüntüsü sadece ve sadece bu kişinin kararlarına bağlı. Ama biz izleyicilerin hatırasında yönetmenlerden çok sanatçılar kalıyor. Onları beğenip beğenmemizle eserleri hatırlıyoruz. Galiba yönetmenler çoğu zaman sessiz kahramanlar oluyor.

Geçen gün, kitap olarak okumadığım ama aylardır kulağımda Almanca olarak yankılanıp duran operayı sahnede izleme vaktim gelip çatmıştı. Bir de Almanca değil Türkçe dinleyecektim, yani dinleyip hayal ettiğimle farklı bir durumu çeviriden dolayı da yaşayabilirdim.

Üstelik sahneye konan eserde, yani Carl Maria von Weber'in "Abu Hassan" (Ebu Hasan) operasında, rejinin emeğinin yanında benimde miniminnaacık bir katkım olduğu için kendimi bir şey sanarak, daha da eleştirel bakıyordum konuya. Emek harcamakla birlikte, eserin doğum sürecini, rejinin koşuşturmalarını, aldığı kararları yakından izlemiş, kısaca tüm doğum sancılarına şahit olmuştum.

Yetmezmiş gibi bu streslerin üstüne bir de şunu eklemiştim: Oyunculuğuna, sesine ve yeteneğine hayran olduğum kişiyi ilk kez sahne arasında izleyecektim. Ya yeteneği sadece sahne üzerindeyse? Ya onca zaman anlattıklarını becerememişse? Al bir hayalkırıklığı daha! Ki ben yıkıldım mı uzun süre toparlayamam.

Herşeye rağmen rejisör Kıvanç Uğraşbul'a söz vermiştim: Beğensem de beğenmesem de yüzüne söyleyecektim. Huyumu bilen bilir, en sevdiğim kişide olsa "dost acı söyler" mantığı ile karşımdakinin gözünün yaşına bakmam dobra dobra söylerim.

Anlayacağınız, omuzlarımda bir yığın yükle gözümde gözlüklerim, yüzüm oldukça asık yani en ciddi ifadem ile yerimi aldım. Ve perde...

Uvertür başladığında ben mavi tonda aydınlatılan sahneyi inceliyordum: Bir sofa, bir yüklük (içini görelim diye yan tarafı demir parmaklıklarla yapılmış, aslında bu parmaklıkların bir diğer amacı da içinde duracak kişiye hapis azabını da yaşatmak), bir çift kişilik yatak, bir yer sofrası. Fakir olduklarını belli eden yamalar ve az biraz eşya. Tamam, dekoru beğenmiştim. İlerleyen anlarda sahneleri gördükçe ışıklandırmaları da beğenecektim.

Sahneye Hasan ile Fatma geldiğinde daha da kısıldı gözlerim. Çok ciddileşmiştim. Artık gösteri başlamıştı. Hani "eski Türk filmleri" diyerek yüzümüzde tebessümle hatırladığımız filmler vardır ya, bir döneme damgasını vurmuş, üzerinden yıllar yıllar geçtiği ve çocukluğumuzdan bu yana belki binlerce kez izlediğimiz kimi repliklerini ezbere bildiğimiz ama yine de bıkmadan, sanki ilk kez izliyorumuş gibi izlediğimiz filmler. İşte o filmlerde iyiler her zaman kazanır. Saf ve fakir ama bir o kadar da iyi niyetli, hatta ne yaparsa yapsın diğerlernin yanında hep namuslu kalan esas kahramanların kötü adamları kendi silahları ile yani beyaz yalanlar ve üçkağıtlarla dize getirdiği ve bizimde iyi olanın safında yer aldığımız filmlerdir bunlar. Böyle bir tat vardı Hasan ile Fatma'nın hikayesinde. Söyledikleri yalanlara rağmen insan onlar kazansın istiyordu.

Fatma karakterini Sevil Erçak canlandırmıştı. Onu izlerken Fatma karakterini ne kadar geri plana attığımı, aslında onunda Hasan kadar önemli bir karakter olduğunu anladım. Sahnedeki Fatma, kocasının tembeliklerinden borcundan bezmiş yine de kocasına aşık onunla o fakir hayatında bile mutlu bir kadındı. Yuvayı dişi kuş yapar derlermiş, belli ki Hasan ile Fatma'nın yuvasını çekip çeviren de Fatma'ydı. Hasan'ın hayalperestliğinin yanında ayakları yere sağlam basan karakterde oydu. Perde kapandığında Sevil Erçak, sahneye yakıştırdığım ender kadın seslerinden bir oldu.

Hsana rolüne gelince....Aslında Hasan rolü için daha önce sahnede iki kez izlediğim ve yeteneğine hayran olduğum bir başka tenoru önermiştim (?! diyorum ya, eserde katkım olduğu "mantığı" ile kendimi bir şey sanmaya başlamıştım), tabii ki önerim kabul edilmedi. Oyuncular tamemen rejisörün tercihi idi. Sahnedeki Onur Polat'a gözlerimi dikmiş daha da dikkatle izliyordum. Hasan karakteri nasıl olmalı, nasıl bakmalı, nasıl yürümeli konuşmalı diye aylarca düşünmüştüm. Tema 1001 Gece Masalları'ndan alıntı olduğu için oryantalist bir tip canlandırmıştım gözümde. Eserin geçmişte sergilendiği ülkelerdeki (yakın yıllarda Ürdün ve Japonya'da sergilendiğini bulmuştum) tiplemelerde ya Araplığa vurgu olduğunu ya da Sinbad tiplemesi gibi çok Hollywoodvari olduğunu görmüştüm. O yüzden Kıvanç'ın Hasan'ı nasıl bir tip olarak çizmiş olduğunu ve neden Onur Polat diye ısrar ettiğini çok merak ediyordum. Yanakları hafif pembe, bakışları masum, karısına aşık ama onu istediği gibi yaşatamamanın ezikliğinde, iyi niyetli bir adamcağızla karşılaştım. Duruşu bakışı ile insanın içinde şefkat uyandırıyordu. Çok etik bir davranış sergilemese de "Hep kötüler mi kazanacak canım? Bu kez bu çift kazansın" dedirterek Halife'den önce bizim vicdanlarımızda kendini aklatıyordu. Diğer ülkelerde canlandırılan karakterlerden daha gerçekci, daha bizden bir tip olarak karşıma gelmişti.

Hem Onur Polat hem de Sevil Erçak seslendirdikleri partilerle kulaklarımızın, tabir yerinde ise, pasını alıp, seslerinin duru güzellikleri ile gönlümüzü de okşadılar. Oyunculukları da bir o kadar başarılıydı.

Kötü adam Ömer rolündeki Ufuk Kasar'ı daha önce sahnede izlemiş ve sesini beğenmiş, bu role çok uygun olacağını baştan bende kabul etmiştim. Ama karşıma gelen Ömer karakteri, Kıvanç'ın çizdiği tipleme ve Ufuk Kasar'ın oyunculuğu ile Hasan ile Fatma'nın fakirliğine inat oldukça zengin ama hem görüntü olarak hem de kararkter olarak bir o kadar da çirkin bir adamdı. Böylelikle beklediğimden daha iyi bir Ömer gördüm.

Hikayedeki yan rollerden Zümrüt en beğendiğim en çok güldüğüm karakter oldu. Şişe dibi gözlükleri ile burnunun ucunu göremeyen kadının Hasan'ın ölümünü onaylayışı ve Fatma'yı teselli edişi, Hasan'ın kefeni yüzünden indirip Zümrüt'e bakışları ve Fatma'nın o sırada dövünmeleri o kadar komikti ki Kıvanç'ın eserin replikleri yazarken neden bu kadar eğlendiğini ve neden "Gülmeyene parasını iade ediyoruz" diye iddialı konuştuğu bir kez daha anladım. Erkek düşmanı Zümrüt rolündeki Neslihan Ulaş'ı da ayrıca tebrik ediyorum.

Orjinalinde olmayan ve rejisörün hayalgününün bizlere güzel bir yansıması ile karşımıza çıkan Nadir karakteride cuk yerine oturmuştu.

Eserde Hasan'ın aryasını rüya sahnesi olarak sahneye koymak fikrini ilk duyduğumda bir anlam verememiştim, ama izlerken rejiye bir kez daha saygı duydum. Sahne, duygusal ve güzel bir kurgu olmuştu.

Ayrıca çevirilere bağlı kalmayıp, mizah yeteneği ile yeni baştan yazdığı replikler de çok başarılıydı.

Uzun lafın kısası...aslında bıraksanız daha saatlerce yazarım. Çünkü çok beğendim. Benim gördüğüm tek kusur Fatma'nın "Gittiii gittiii gitti gitti" diyerek ağlaması oldu. İlk anda (yani gerilim halinde izlediğim anlarda) karşıma çıkan sahne beni bir anda Adile Naşit'in Şabanoğlu Şaban'da elması kaybolduğunda ağlayışına götürdü. Bu bir taklit miydi? Açıkcası ben taklit olmadığını, esere özellikle eklendiğini düşünüyorum. Dediğim gibi, bize eski Türk filmlerinin tadında sunulmuş bir eserde böyle bir sahne olsa olsa Adile Naşit'i bize bir kez daha hatırlatmak için eklenmiş olabilirdi. Nurlar içinde yatsın.

Eserin geneli içinde düşününce o sahnenin bu hatırlatması ile kötü durmadığını, hatta sözün tekrarlarında eski bir dostu hatırlamışcasına yüzde gülümsemeye neden olduğunu bizzat kendimde gördüm.

Emeği geçen herkesi ve rejisör Kıvanç Uğraşbul'u tebrik ederim.

Son söz: Kıvanç Uğraşbul'un sadece sahne üzerinde değil sahne arkasında da ne kadar başarılı olabildiğini bu sayede öğrenmiş oldum. İnşallah başka eserlerde de bu şekilde izlemek kısmet olur.

Not: Emek harcayıp durduğumu yazıyorum ya, konuyu açıklığa kavuşturmak lazım. Yiğidi öldür, hakkını yeme. Evet, kendi çapımda bir şeyler yapmaya çalıştım. Bilemiyorum sayın reji bu konuda ne düşünüyordur.

Benimki denizde damla, çölde kum tanesi kadar ama olsun; kimse karşıma geçip "Senin gibi bir amatörün sırf iyi bir izleyici diye profesyonellerin işine karışması da nedir, haddini bil yahu. Hepi topu iki çeviri yaptın, bir iki şey ararştırdın herşeye burnunu sokmaya başladın. Ben senin işine karşıyor muyum?" demedi. Sabrı için kendilerine teşekkür ederim. :)

Fotograflar Mersin DOB'dan alınmıştır.

Defterimden Portreler

2011-05-23T13:15:00.000+03:00

"Fikir dünyasındaki yabancı ajanlardan ve oryantalist şeytanlardan bahseden bağnaz gruba hiddetle şu cevabı vermiştir: 'Güya tarih ve edebiyat yorumunuzu saptıran Batılı ajanlardan bahsediliyor. Nadir Şah'ın tarihini Voltaire'nin diline kazandıran, Hafız'ı Gorthe'nin diline kazandırıp ortalığı sarsan, Hayyam'ı Anglasakson dünyasına sevdiren insanlar mı ajan oluyor; yoksa kendi ecdadımızın mektuplarını dahi okuyamayan bizler mi ajan oluyoruz?'" (s. 204 - Cemil Meriç)

"İstisnai mesleklerin dikkat edilecek bir düzene göre işletilmesi gerekir. Çünkü bu memlekette hem hukuk, hem siyaset bilimi, hem ekonomiş bilip, diplomatik nota yazacak kadar da yabancı dil öğrenen pek çıkmıyor. Eğitim sistemimiz aksak, bu nitelikteki gençleri yeter sayıda üretemiyor.
Devlet teşkilatı yeniden düzenleniyormuş. Müzelerin başına ve uzman kadrolarınai arşiv ve kütüphanelere üniversal ölçüde dil bilenleri bu kanunla yetiştiremeyeceğimiz gib; Maliye'ye ehil insanları, Dışişleri'ne parlak diplomatları da kanunla değil, ancak istisnai nitelikteki kadrolara göstereceğimiz özen ve saygıyla kazanacağımız açıktır." (s. 236 - Gazne Soysal)

İlber Ortaylı'nın yeni yayınlanan "Defterimden Portreler" isimli kitabını okurken yüzüme çarpan acı gerçeklerden bazıları bunlardı.

En çok canımı yakan, beni utandıran ise yine "eski kuşakların" azmi, bilgisi ve gayretleri oldu. Öreneğin, dil konusu. Hepimiz öyle ya da bir dil biliyoruz, % 90 oranında insanımız ingilizce biliyor. Ama sadece "biliyor", daha doğrusu "tanıyor". Yani sadece derdimizi anlatıp, geyik yapacak kadar bilgimiz var çoğunlukla. Ne yazık ki, ekonomi-felsefe-dış ilişkiler-siyaset-tarih gibi ihtisas alanlarında o dilde (ya da diğer dillerde) konuşacak, yazacak, tartışacak durumda değiliz. Daha öncede defalarca yazdım, her türlü imkana sahibiz. Bilgi çağında, bilgiye yatırımlar yaparak yaşıyoruz. Ama kendimizi geliştirmek daha da iyi konuma getirmek için gerçek anlamda bir şey yapmıyoruz. Dil bilgimiz, "velkam tu töörkii, du yu nov törkiş lokum" dan öte değil aslında.

Kitapta anlatılan bir çok insanın bizim kadar imkanı yokken neler neler yaptıklarını, neleri kendilerine görev edindiklerini, takdir beklemeden gayelerine ulaşmak amacıyla nasıl çaba sarfettiklerini görmek insanı yerin dibine sokuyor. Tabii anlayana!

Şunu soruyor İlber Ortaylı "Hakkaklar kimlerdi, tezhipçiler kimlerdi, camcılar kimlerdi? Ne bilelim, hala merak ediyor muyuz ki?" (s. 232) Doğrudur, bu tür konuların ilgimizi değil de dikkatimizi çekmesi için "yüzyıllık düşmanımızın" (?) konuya el atıp "Bu bizimdir" demesi lazım ki o zaman millet olarak bir ağız olalım, özümüze -tarhimize - bize ait olan şeylere sahip çıkalım. Gene de aman lütfen, biri el uzatmadıkça kılımızı kıpırdatmayalım.

Pazar Tembelliği ile Çalışmanın Keyfi :)

2011-05-15T15:55:00.001+03:00

Aslında fotograf 2 ay öncesine ait. Çalışma odamızda, elimde nostaljik olması için tüylü bir kalem (tercihan pembiş renkli), aynı zamanda "laptop"ımın fanı olan okuma sehbama konulmuş kitap üzerinde çalışırken (sarı markarlarla işaretli yerlere dikkat çekerim!) bir yandan da özel bardağımda (Paşabahçe sağolsun) kahve içiyordum.

Eski "çalışırken ben" fotografımı neden bugün kullandım. Çünkü aynı bardakta Zencefil'den öğrendiğim karanfilli çayımı yudumluyor, bir yandan da gazete yığınının altında boğuluyorum. Pazarları benim "basılı gazete" okuma günüm. Kalan zamanlarda haftanın 5 günü 18 gazeteye (bu ulusal basından okuduğum gazetelerin sayısı) ilaveten yabancı gazeteleri okuyorum. Cumartesi günleri ise gene netten 10 adet gazeteye göz atıyor, bu kez ekonomi sayfalarından çok magazin ve gündem başlıklarını inceliyorum. Her pazar ise basılı, elime boyasının çıkmasından zevk alarak ve yüzümü gözümü boyayarak 4 gazete okuyorum. Gazeteleri okurken beğendiğim konuları kısa notlar halinde pembe kalemimle sarı kaplı defterime not alıyorum.

Ahh....Kısaca ben "pazar tembelliği" ruh halinde çalışıyorum.

Ve bu kez çalışma odamızda değil, balkonda çiçeklerimiz arasında keyif sürüyorum.

Umarım sizin pazarınızda benimki kadar güzel geçiyordur.

Karanfilli çayı merak edenler için söyleyeyim: Çayı demlerken içine birkaç tane karanfil atıverin. Misss gibi kokusuna aromasıda çıkınca keyfi keyif oluyor. Ben şeker kullanmıyorum ama pazar keyfinde çayıma birazcık bal katıyorum. Ve her zamanki gibi limonumu. :)

Felsefe Ağır İş

2011-05-14T16:51:00.000+03:00

Elinize ciddi bir kitap alıp okumaya başladığınızı hayal edelim. "Ciddi kitap" diyorum çünkü o kitap bir felsefe kitabı; içinde bir dolu kelli felli amcanın adı ve fikiri geçiyor. Derin bir nefes alıp, sayfaları okumaya başlıyorsunuz. Ciddi fikirler....ciddi sözler....şöyle şeyler yazıyor örneğin:

"...Deneyciliğin ve bilimin onca zaferine rağmen pek çok insan hala bazı sıra dışı olayları doğal nedenlerin sonucu yerine mucize olarak kabul etmeye devam etmektedir. Kuşkucu İngiliz deneycisi David Hume bir şeyin mucize olduğuna inanmadaki tek rasyonel temel, diğer bütün açıklamaların mucizden daha ihtimal dışı olmasıdır, demiştir."

Nasıl gidiyor? İçiniz şişmeye başladı değil mi? O zaman devam edelim:

"Diyelim ki adamın birisi saksıya dikili ve Aida operasından aryalar söyleyebilen bir palmiyesi olduğunu söylüyor. Hangisi daha ihtimal dışıdır? Saksıdaki palmiyenin doğa kurallarını çiğnemesi mi, adamın deli olduğu veya dalga geçtiği ya da bir takım maddelerin etkisinde kaldığı mı? Hume buna, "Geçiniz," diyecektir.Adamın kandırılmış veya gerçeği çarpıtmış olma ihtimali doğa yasalarının çiğnenme ihtimalinden daha yüksek olduğundan Hume, bir mucizenin gerçekleştiği sonucuna varılacak hiçbir şart öngöremeyecektir."

Hayattasınız değil mi? Azıcık daha dayanın, son cümleye geldik:

"Ayrıca, saksıya dikilmiş palmiyelerin Verdi yerine Puccini'yi tercih ettikleri gerçeğini de unutmamak gerekir."(s. 59)

:)

Evet, felsefe kitabı dediğin böyle olmalı ve son sahnede insanı can evinden vurmalı! Belki aranızda kitabın hangisi olduğunu tahmin edenler olmuştur. İsmini açıklama şerefini yine kendime bırakacağım:

Platon Bir Gün Kolunda Bir Ornitorenkle Bara Girer....

Alt başlık ise: Felsefeyi Mizah Yoluyla Anlamak....

Bu adamlara hayranım. Geçen sefer okuduğum kitaptan sonra bunu da (üstelik daha ağır konular içermesine rağmen) bir solukta, büyük bir mutlulukla ve yine yüzümde tebessümle okudum. "Eğlenirken öğrendim" diye buna diyorum. Mutlaka okuyun derim.

Güzel ve güneşli bir cumartesi dilerim.

Yazar, Hayatının Anlamını ve Amacını Sorgulamakla Meşgul Olduğundan Buhranın Gölgelediği Bir Yazıdır.

2011-04-23T14:49:00.005+03:00

Yazmayı seviyorum ama yazar olmak gibi bir çabam ya da hedefim yok.
Yazmak bir terapi benim için ama malum sebeplerle (kahrolsun bloglar diyen zihniyet) zevk aldığım tek şey elimden alındı. Bu yazdıklarımı bile kaç kişiye ulaştırabileceğim, bilmiyorum.
Kaç zamandır yazmak içimden gelmiyor, aslında bunun nedeni de şu malum sebep ama bu aralar biraz sessizliğe de ihtiyacım olduğu için sustum.
Bugün gördüm ki "parmaklarım kaşınıyor", dedim artık zamanıdır.
Bıraksalar saatlerce tıkırdayacağım ama ne yazık ki kısa kesmem gerekiyor.
Yapılanlar/yaşananlar/okunanlar vs vs ile dolu bir dolu zaman geçirdim.
Okuma günlüğümde gördüğünüz kitabı bitireli aylar yıllar oldu, üstüne ne kitaplar okundu ve onların yerlerine ne kitaplar alındı.
Ankara DOB (Devlet Opera ve Balesi) sahnelerinde ne eserler seyredildi, hatta az önce izlenmeyen son iki temsilden birine daha bilet alındı.
Çok şey yaşandı, çok şeye gözyaşı döküldü, çok şeye kahkahalarla gülündü.
Yapılanlara gelince...İşte onunla ilgili çok şey yazamıyorum. Sürpriz onlar. Ama bir tanesini gururla çıtlatayım:
Mersin DOB - Abu Hassan Operası
Birbirinden değerli sanatçılar eser için koşturdu durdu. Sevgili Kıvanç Uğraşbul (ki kendisinin bugün doğumgünü, çocuk ruhlu bu güzel insanı buradan kutluyor ve yanaklarından öpüyorum) rejisör olarak da yetenekli olduğunu bu eserle sergiledi. Şu an son çalışmaları devam ediyor, eser yakında (27 Nisan) Mersin DOB aracılığı ile sanatseverlerle buluşacak. Kısa süresi ve komik olgusu ile opera sev(e)meyen kitle dahil herkesin hoşuna gidecek bir çalışma, o kadar ki Kıvanç'ın dediği gibi "Gülmezseniz paranız iade".
Farkındayım, başkasının yaptıklarını yazarak nasıl oluyorda yapılanları anlatıyor olabilirim diye düşünüyorsunuz...Benim bu çorbada tuzum oldu diyecek kadar arsız değilim, benimki olsa olsa okyanusta damla yarısıdır. Ufacık, miniminnacık bir katkım oldu ki bu bile beni mutlu etti.
Ama...
Ama, çook istediğim ve planlarımı yapıp herşeyi ayarladığım halde bu eserin son provalarında ve prömiyerinde orada olamayacağım. Çünkü ben olmazsam canım kurumum çökecek!?! :)
Evet, klasik bir:
Ya işler yarım kaldı, sen olmazsan kim yapacak (astım var ama ne yazık ki...neyse) gitmesen mi,
durumu. Ve nasıl oluyorsa bu durum (?) yola çıkmama saatler kala ortaya çıkıyor.
Kızgın mıyım? Pek değil. Evet heyecanla beklediğim hatta "bunun için yaşıyorum" dediğim herşeyi kaçıracağım ama ilerde daha güzel bir şey yaşayacağım; bunu biliyorum.
Ama mutsuzum tabii ki. Güzel şeyler olacağını bilmek kendimi hapiste hissetmemi, ya da köle gibi hissetmemi engellemiyor.
Ve neden diye düşünüyorum, neden insanoğlu böyle şeylerin kölesi oluyor, bu kadar çaresiz kalıyor? Ekmek parası için mi? Daha iyi yaşam kalitesi için mi?
Ekmek aldığınızda yiyecek zaman ya da güç bulamıyorsanız anlamı var mı? Ya da buz gibi olduktan sonra yeseniz nee yemeseniz ne??
Daha iyi yaşam kalitesi desem...Klasik cümleler ile kapanış yapayım:
Bu da hayat mı be?
Yine de çok şükür, daha kötü şeyler yerine tek derdim hayatı yaşayamıyor oluşum olsun! Di mi?

Kınıyorum!

2011-03-03T19:35:00.000+02:00

Hangi çılgın bana zincir vuracakmış şaşarıımmm!

Kaç gündür tüm denemelerime rağmen giremiyordum. Ama demokrasilerde her zaman çözüm bulunur. İşte geri geldim!

Bu saçma zihniyeti ve yetersiz yasaları düzenlemek için kamuoyu oluşturup bizleride yanına çekmek yerine "ben mağdur oldum sizde mağdur olun" diye yetkilileri kınıyorum!

Mim

2011-02-24T01:01:00.003+02:00

Sevgili arkadaşım İmge beni mimlemiş. Bende hemen cevaplamaya başlıyorum. Teşekkürler İmgeciğim. :)

1. Gün içinde eğer gerçekleşirse şok olacağın şey:

Hmmm....Çok zor bir soru. Çünkü şu ara o kadar çok şeye şok olabilecek konumdayım ki anlatamam! Örneğin: İşte mesaim 18 de bitiyor. Yani kağıt üstünde böyle. Ama yarın 19-21.30 arasına konulan (?) toplantım bir mucize olurda kısa sürerse gerçekten şok olurum. Çünkü bana 21.30'dan sonrasını da görürmüşüz gibi geliyor.

2. Gördüğün zaman eğer almazsam uyuyamam dediğin şey:

Bu sorunun cevabı birden çok olacak, kusura bakmayın. Öncelikle kitap! Duramıyorummmm! Almazsam "Ama..ama...okumak istiyorummm" diye kendi kendime duygu sömürüsü yapıyorum.
Eskiden ayakkabıda da benzer bir takıntım vardı, sonra sahip olduğum ayakkabıların listesini oluşturunca...Sustum! :D
Sonra, gördüm mü almaya doyamadığım bir diğer şey küpedir. Özellikle şıngıl şıngıl sesli, uzun küpeler bayılıyorum.

3. Uğruna diyetini bir kalemde bozduğun şey:

"Azıcık yesem ne olur ki...Yani zaten ekmek hakkım var, salata hakkımda var, e zaten içinde ne kadar yağ var ki?" diyerek kendimi kandırdığım ve deli gibi daldığım şey: KISIR!
Hmmm...Valla şu an bile canım istedi. :)

4. Uğurun var mı, uğurun?

BHA

5. Kendine en yakıştırdığın renk?

Canlı renklerin tamamı ve inanın yakışıyor: Tüm yeşiller, sarılar, kırmızılar güzel duruyor. Ayrıca mavi tonları ve lila tonları da güzel duruyor.
Ben çevremin yalancısıyım! :)

6. En sevdiğin takın?

Hayatımın en özel iki erkeğinden gelen iki takıyı kesinlikle çıkaramıyorum: Babamın doğumgünü hediyesi kolyem ve BHAdan yüzüğüm.
Gerçi kolyemi zaman zaman çıkarmak ve kıyafetime uygun başka kolye ile değişmek zorunda kalıyorum ama eve döner dönmez ilk iş onunla buluşuyorum.

7. Takıntın?

Genelde sanat eserlerini çoook zor beğenirim. Ama beğendiğim zamanda yıllarca takılır kalırım, askerlik anısı dinlemekten beter ederim çevremi. Misal:

Kenneth Branagh'tan Hamlet (hem de uzun versiyonu),

Kıvanç Uğraşbul'un yorumu ile 4. Murat ve Eğrikapılı Ali (İstanbulname),

Picasso'dan Guernica,

Altan Erkekli'den Bir Ceza Avukatı'nın Anıları

Ali Poyrazoğlu'ndan Kobay,

Murathan Mungan'dan Yüksek Topuklar gibi....

Bunlara takılmak dışında pek takıntım yok.

8. Bavulum çoktan hazır, gitmek istediğim şehir, ülke?

İşin aslı, bavulum gerçekten hazır çünkü haftasonu şehir dışındayım. :)
Ama gönlümdeki yerler İzmir, Peru, Küba, Afrika ve Adriyatik! Birbirine tezat yerler ama seviyorum oraları. İzmir'i BHA'dan dolayı görüyorum ama diğerlerine de gitmek isterdim.

9. Ben bu şarkıyı duyunca şakırım

Bu en zor soru çünkü listem o kadar uzun ki! Ama Pink Martini, Zeki Müren, Rammstein, Dean Martin ve Frank Sinatra duydum mu mutlaka eşlik ediyorum!
Farkındayım, müzik zevkimde benim çok karakterli halime uygun! Açıkcası o anki ruh halim nasılsa ona göre müzik dinliyorum.

10. Solunda ne var

Şu an çalışma odasındayım ve solumda kalorifer peteğine dayanmış, benim kışın en sevdiğim kitap okuma mekanı olan okuma minderim var. Uzun oturabileceğim ve hiç üşümeden mayışık mayışık kitap okuyabileceğim bir yer.

Evet, mimim bitti.
Bende Zencefil, Mine, Zehra ve Selda başta olmak üzere herkesi mimledim gitti! :)

Ebru

2011-02-20T12:53:00.003+02:00

Zihnim Ezginin Günlüğü'nden "Benim adım ebruli..." şarkısını çalıp duruyor.

Dün, yıllardır özendiğim ve çok istediğim ancak bir türlü başlayamadığım bir sanat dalında "çıraklığa" ilk adımımı attım: Ebru.

Küçüklükten beri ebru, hat ve minyatür ilgimi çeker. Farklı tarzlarının yanında sabırın en büyük göstergesi oluşlarıda büyüler beni. Ustasının kendini maddi dünyadan soyutlayıp manevi huzuru bulduğu ve sukunetle çalıştığı ortamlar gelir gözümün önüne.

Hiç bir zaman hat ve minyatüre cesaret edemedim ama ebru hep aklımdaydı.

Geçen aylarda böyle bir kurs imkanı çıktı karşıma. Dün ilk dersimizi yaptık. Aslında dün biz "ebru ile tanıştık". Teknelerimiz ve diğer malzemelerimiz hazır olmadığı için ebru sanatçısı Salih Elhan Bey'in yine ebru sanatçısı oğlu Fatih Bey bir ebru seti alıp biz acemilere kısaca neyin ne olduğunu gösterdi. Ayrıca zaman ayırıp bir iki ebru çalışmasını da bizimle yaptılar. Sakinliğine, ustalığına ve sabrına hayran olmamak mümkün değil. (Fotografları daha sonra ekleyeceğim)

O bize ebruyu anlatırken biz ona sorular sorduk. Ebru işinin usta çırak işi olduğunu, battal ebrudan çiçekli ebruya kadar geçen sürenin aslında çook uzun ve meşaketli bir süre olduğunu (3 yıl!) öğrendik. Elbette biz kursiyerler 3,5 aylık süreçte battal ebru ile başlayıp (hemen bir parantez açayım ve en basit hali ile battal ebrunun ne olduğunu anlatayım: battal ebru hani şu sadece damlalar halinde gördüğünüz, üzerinde her hangi bir çiçek vs desen olmayan ebru) sonlara doğru ucundan kıyısından çiçekli ebruya bulaşacağız ve son iki haftada objeleri ebrulamayı öğreneceğiz.

Fatih Bey babasının öğrencilerini 3 yıl battal ebru ile çalıştırdığını söyleyince, ustanın işine karışılmaz ama uzun değil mi, diye düşünmüştüm.

Sonra Fatih Bey denemek isteyen var mı diye sorduğunda ve ben gönüllü olduğumda, olayın "frıçayı parmağına vurup suya damla damlatmak"tan çok öte bir şey olduğunu, en ufak bir tozun dahi o canım çalışmayı nasıl bozabildiğini, sinirli ya da heyecanlı olursan boyanın suya (kitre demek istiyorum) bir türlü damlamadığını ve hatta su hariç her yere damladığını yaşayarak öğrendim. Fırçayı iyi kullanamazsan damlaların löp löp kitreye düşüp görüntüyü bozduğunuda gördüm. Ama kağıdı tekneye yatırma konusunda çok başarılıydım, gölge ya da hava boşluğu bırakmadan halledebildim. Elim boya oldu ama o toprak boyanın tenime değmesi bile huzur verdi.

Fatih Bey sanatçı bir aileye doğmuş. Yani o kundaktan çırak olmuş, yıllardırda tüm ailesi ebru sanatı ile içiçeymiş. Bize babasının "Kitreye damlayan o ilk damlayı gördüğünde gözün ışıldamaya başladıysa, o damla gönlüne düşmüş demektir" dediğini iletti.

Ne kadar doğru bir söz.

Dün o damla benimde gönlüme düştü.

Benim adım ebruli, biraz gerçek biraz rüya

Yalanımı sevsinler, aşksınz dönmüyor dünya....

İstanbul Hatırası

2011-02-18T22:44:00.001+02:00

İstanbul'a bakıyorduk denizden. Kral Byzas'ın efsanevi ülkesine, Konstantin'in imparatorluk başkentine, II. Teodosius'un taştan bir gerdanlığı andıran surlarına, Jüstinyen'in benzersiz Ayasofya'sına, Fatih'in cihanı yönettiği Topkapı Sarayı'na, Kanuni'nin muhteşem Süleymaniyesi'ne...Hükümdarlara bakıyorduk, büyük komutanlara bakıyorduk, soylu vatandaşlara, kölelere, devşirmelere...Kadınlara bakıyorduk...Pulheriya'ya, Teodora'ya, Hürrem Sultan'a...Kahramanlığa bakıyorduk, korkaklığa, yaratıcılığa, yıkıcılığa, zekaya, aptallığa, şefkate, acımasızlığa...Bir şehrin görüntüsünde bütün bir insanlığın serüvenine bakıyorduk denizden.

İstanbul'a bakıyorduk denizden...Forumlara, sütunlara, heykellere, tanrılara, tapınaklara, kiliselere, camilere, saraylara, kasırlara, sarnıçlara, çeşmelere, sebillere, türbelere, medreselere, aşevlerine, kayıkhanelere, iskelelere, istasyonlara, üniversitelere, yalılara, konaklara, unutulmuş ahşap evlere, çürüyen kagir binalara...Kıyıya inen dar patikalara, geniş bulvarlara, binaların kuşattığı çocuk parklarına...Ve aklıyla, emeğiyle, inceliğiyle bu şehri kuran ustalara...Ustaların ustasına Mimar Sinan'a... (s. 560-561)

Başkomiser Nevzat'ın sevdiği kadın ve iki yakın çocukluk arkadaşı ile dolu hayatı, her zamanki iş meseleleri ile geçip gitmekteydi.

Genç yardımcıları ile birlikte cinayet mahalline gittiğinde rutinine başladığını düşünürken, seri cinayetlere dönen olaylar döngüsü ile sonuç hiç ummadığı (ve okuyucununda ummadığı) bir yerlere varacaktı.

Zencefil'ciğimden ödünç aldığım, İstanbul üzerine yazılmış en güzel, en sürükleyici ve en etkileyici kitaplardan birini az önce bitirdim.

Romanda en sevdiğim şeyler ustalıkla hazırlanmış kurgusu ve zekice düşünülmüş sonundan çok, okurken insana tarihi/müzeciliği/mimariyi öğretmesi ve sahip çıkmayı/kıymet bilmeyi hatırlatmasıydı. Okurken sıkmayan anlatımı ve duygusal dialogları ile çok hoşuma giden bir kitap oldu.

Henüz okumayanlar varsa kısa zamanda başlasınlar derim. :)

İçimizden Biri

2011-02-13T17:46:00.002+02:00

Bu sezon Ankara DOB'da (DOB: Devlet Opera ve Balesi) kesinlikle izlemeniz gereken bir çalışma: İçimizden Biri.

Modern dans gösterilerini sever misiniz bilmiyorum ama bu çok etkileyici bir çalışma. Konusuda biz kadınlar!

Temsil iki perdeden oluşuyor, her perdenin konusu ayrı. İlkinde "Yaşam Ağacı" anlatılıyor:

"Yaşam Ağacı" kadınların ve erkeklerin iç dünyasına bir pencere açması; yaşanmış ve yaşanmamış hayaller üzerine kurulu bir öyküdür. Kendini arayan kadının, yaşamın çeşitli evrelerinde şekillenen; iletişimsizlik, yabancılaşma, hesaplaşma gibi çatışmalardan beslenen bir serüvendir. (Tanıtım kitapçığından)

Bu bölüm adını Gustav Klimt'in "Tree of Life" isimli çalışmasından almış.

Perde açılındığında izlediklerimiz "biz"den şeylerdi: aşık oluşumuz, aşkımızı kaybetmemiz, erkeklerle iş yerinde hayatımız, evde hayatımız, onlardan şiddet görmemiz, yeniden ve yeniden sevmemiz...

En sevdiğim iki kısımdan biri bir grup kadının "tek taş" için kavgasıydı. Ah evet beyler, biz tek taşı seviyoruz!Hem de çok! :)

Diğeri ise seven, sonra sevdiği tarafından terk edilen kadının yaşadığı acıydı. Orada kadının bunalımı, acısı ve sonra benzer acıyı yaşayanlarla (ya da aynada değişmiş yeni haliyle) karşılaşması anlatılıyordu. Çok etkileyiciydi.

Sahne dekoru çok iyi hazırlanmıştı. Hareketli ve sade dekorlarla sahne düzenlenmişti. Böylece, konuya daha rahat odaklanmamızı sağlamakla kalmadılar aynı zamanda yerlerini değiştirerek onları istediğimiz kalıba sokmamızı sağladılar.

İkinci perde ise "Olmazsa Olmaz" adını taşıyor. Ve konusunu tahmin edin: Kadınların alışveriş bağımlılığı!!

Sahne kırmızı bir elbise için kavga eden iki kadınla başladı. Sonrasında olanlar, erkeklerin paketleri taşımadaki azmi ve dolabımızda (ya da hayatımızda) olmazsa olmazlarla sona erdi. İkinci perde de dekor kullanılmamıştı ama görsel bazı çalışmalarla etkileyici hale getirilmişti. Özellikle kıyafetleri katlayan iki çiftin anlatıldığı kısımlar çok etkileyiciydi. Bir de iç tür kadın tipinin anlatıldığı kısım: Elma, armut ve çilek!!

Tüketim baskısının kadınları nasıl delirttiği o kadar güzel anlatılımıştı ki hala gülüyorum. Hani o hep gazetelerde tvde duyduğumuz "vücut tipiniz böyle ise şöyle giyinin" muhabbetlerinin kadınları nasıl etkilediğini (?) bir de bu eserde izleyin.

Ben bu eseri izlemenizi kesinlikle tavsiye ediyorum.

Emeği geçen herkese sonsuz teşekkürler.

Bunalımlı Ruh

2011-02-08T22:59:00.001+02:00

nayırrr bunalımda felan değilim tatlımmmm! o da nereden çıktı?? dinlediğim ve eklediğim müziklerden mi?? haaa yırrrrr! tabii ki onlar şaka tatlım! olur mu hiç öyle şeyyy, ben herkesi seviyorum kucaklıyorummmm.hayat böyle güzel tatlım, iyi ki varlar. hem yazık kimbilir onlar neler yaşıyorlar?günahlarını almayalım, Allahın gücüne gider!zaten Allah her yerde...misal şu an yaktığım sigaranın ucunda...sigara mı?? aaa! şaka tatlım şaka! ne sigarası? ben sigara sevmem ki...zaten bunalımda da değilim herkesi o kadar çok o kadar çok seviyorum kiii!herkes haklı zaten.düşünsene yazık nelerle uğraşıyorlar onlarda.hayat bize kolay.

her neyse tatlım.ben kitap okuyayım filan.önemli olan zihin güzelliği ve iç güzellik zaten.dışın kabuktur sadece.ama ortam kötü, dışını çatlatırlar sabrını sınarlar.ama sen uyma onlara tatlım.sabret.sabreden dervişi çölde kutup ayısı bulur ama olsun.hayat bu, kimseye kızmamak lazım.hem kızsan eline ne geçecek di mi?bak misal ben herkese hak veriyorum.hem iyi ki varlar.kendimi mi tekrar ediyorum?mümkün.hayat bir tekrar değil mi zaten?sen tam değişti derken aaa o da ne, aynı şeyler aynı şeyler.o zaman ne yapacaksın?takmayacaksın.taksan ne yazar?gönül yazar!

ben mi?yok tatlım yok. ne bunalımı.her zamanki gibi dimdik duruyorum.zaten yıkılsam kaç yazar?gene gönül yazar ama sen görmezden gel.varsay ki hacı yatmazsın.yatmaz kalkmaz bir Allah.zaten Allah her yerde.

di mi? :)

Eğrikapılı Ali

2011-02-06T18:42:00.007+02:00

İzlediğim başka operalar ve sanatçılarla karşılaştırınca, 4. Murat ekibinin ne kadar başarılı olduğunu bir kez daha gördüm. Sadece başrol değil, tüm roller gerçek bir ekip ruhu ve profesyonellikle sahnede yerlerini almıştı. Bunda sanırım en büyük tebriği reji Murat Atak hakediyor; hem böyle bir ekibi bir araya getirdiği hem de, başkalarının aksine, oyuncuları kendi kaprislerine kurban vermediği için.

Sadece bir eserle kişi hakkında bilgi edinmek / yorum yapmak / ebedi hayranı oldum demek / karar vermek vs mümkün değil. Yapılsa da bence doğru değil.

O yüzden, her ne kadar 4. Murat'taki oyunculuğunu beğenmiş olsamda, sevgili Kıvanç Uğraşbul'un diğer temsillerini izleyene kadar karar vermek ve sadece bir roldeki başarısından dolayı beklenti içine girmek istemedim. Bilirsiniz, bazen gözünüzde çok büyütürsünüz sonra herşey balon çıkar.

Geçenlerde bir diğer temsilini CD'den izledim: İstanbulname.

Eser için ne desem az! Dekorlarda kostümlerde yerinde. Eserin kendiside harika. Ama ben bu kez oyunu anlatmak yerine (ki onu da başka bir sefere bırakıyorum) Kıvanç Uğraşbul' u anlatacağım.

Zat-ı Şahanemiz, değerli Sultanımız, bu kez bambaşka bir adam olarak karşımızda duruyor. Murat olarak izleyici ile arasına koyduğu mecburi mesafeyi yıkıp, tanıdığımız-bildiğimiz-karşılaştığımız ya da varlığını duyduğumuz biri haline dönüşüveriyor: Eğrikapılı Ali.

İlk gösteride sahneyi soylu havası ve ihtişamı ile dolduran sanatçının, bir diğer rolde halktan bir tiplemeyi bu kadar güzel üzerine oturtması (ve yine sahneyi doldurması) tek bir şey ile açıklanabilir: Yetenek!

Her sahnede ayrı bir cıvıltı, ayrı bir keyif yaşatıyor olsa da benim eserde en sevdiğim sahne "Vatanım İstanbul" isimli aryayı söylediği an.

Oyunun tamamını size izletemem, keşke izletebilsem. Ama bahsettiğim aryanın linkini buraya ekliyorum ki sizde görebilin.

İzlerken sahneye gelişini, tavırlarını ve yüzündeki ifadeyi çok iyi takip edin. Parçayı çok güzel söylemesini bir yana bırakın, o zaten tartışılmaz. Ama beden dilinden ne kadar keyif aldığını, ne kadar hissederek oynadığını ve bizi oyunun içine çekmeye çalıştığını çok rahat görebileceksiniz.

Ön sırada oturanlar belki gerçek hayatta tanıdığı insanlar. Onlara bakışında ve selam verişinde hem Kıvanç Uğraşbul'u hem de Eğrikapılı Ali'yi görüyorsunuz. Çünkü o artık sadece Kıvanç değil, aynı zamanda Ali olmuş. Ya da...Daha çok Ali olmuş. :)

Aryasını bitirmeden ve alkışa boğulmadan az önce ise gözlerini çaktırmadan izleyiciye dikip, üzerimizde yarattığı etkiye bakışına dikkat edin. Biz ne kadar halimizden memnunsak, o da bizler üzerinde yarattığı etkiden memnun oluyor ve yüzüne işini layığıyla yapmış olmanın mutluluğu oturtuyor. Hafif çapkın bir bakışla izleyiciyi son bir kez süzüyor ve herkesi avcunun içine alıyor. O an yüzündeki gülümseme sanatçı şımarkılığı değil; sadece işini başarmanın hazzının duyuyor.

Alkış yağmurunaysa Ali olarak (ve eser dışına çıkarak) "Eyyvallaaahhh" diye selamı basıp ortadan kayboluyor. Ama zaten o an bize sanatçı selamı verse, bizi içinde bulunduğumuz hayal aleminden koparıverirdi. Bu tavrı bile bizi oyunu içine nasıl çektiğinin bir göstergesi değil midir?

O giderken siz, iki uç karakteri bu kadar başarı ile oynayan sanatçıya biraz hayranlık biraz da gıpta ile bakıyor, onu sahnede izlediğiniz her anın tadını çıkarmaya karar veriyorsunuz. Ki ben öyle yaptım. :)

Son sözüm:

Kıvanç Uğraşbul'un ebedi hayranı olmam için daha çok zaman var. Ama eğer diğer eserlerde de böyle ise, sürecin çok uzayacağını sanmıyorum. Şu ana kadar izlemekten çok keyif aldım.

Hayatınızda bir kere bile operaya gitmemiş ve gitmeyi düşünmemiş olsanız, hatta ve hatta operadan nefret ediyor olsanız dahi ...gene de Kıvanç Uğraşbul'u ve Mersin DOB'un sanatçılarını bir kere izleyin derim. Eminim ki sonrasında siz , eski siz olmayacaksınız! :)

Defne

2011-02-04T00:29:00.004+02:00

Daha geçen gün ölüm algısı üzerine neşeli bir şeyler yazmışken iki gündür yine ölüm algısı yüzünden çok üzgünüm.

Ekranda gördüğümüz, kimimizin çok dobra ve cıvıl cıvıl bulduğu, kimimizin sinir olduğu gencecik bir insan öldü gitti...

Haberi duyduğumuz anda çoğumuz "Ama nasıl olur, daha pazar günü gördük?" diye şaşkın halde gerçeği inkar ettik. Olamazdı, bu kadar kısa zamanda hayat bu kadar değişmiş olamazdı.

Ama oldu işte. Defne Joy Foster, o yerinde duramayan enerji yumağı, öldü.

Tıpkı bir gün bizim öleceğimiz gibi....

O da bizim kadar şaşırdı muhtemelen; "Olamaz! Daha oğlumu büyütecektim, gelinimle tanışacaktım, torunlarımı sevecektim ama asla yaşlanmayıp hep cıvıltılı kalacaktım" diye düşündü belkide.

Yapılacak daha ne kadar çok şey vardı halbuki.

Hepimizin ki gibi...

Dünden beri yüzüm düşmüş durumda. Allah'ın adaletini sorgulamıyorum ama hani derler ya, Allah sıralı ölüm versin, gerçekten bu gencecik insanın daha yolun bu kadar başında iken ölmesini de pek kolay sindiremiyorum.

Ne yazık ki hayat böyle: İyi-kötü sürprizlerle dolu.

Acısının üstüne gazetelerin polemiklere girecek ya, belki de ailesi ve sevenleri için zor günler o zaman başlayacak. (Bugün Yılmaz Özdil bu konuda çok güzel yazmış)

Defne yerine onlar savunma verecek, sanki böyle bir şey gerekliymiş gibi. Nerede, kiminle öldüğü; orada bulunma amacının ne olduğu ya da olmadığı aslında sadece Defne'yi ve sorumlu olduğu kişileri ilgilendirir. Bu yüzden bu konuda hiçbir şeyi okumayacağım.

Bence sizde okumayın. Farzedinki o aslında sizsiniz; sizin arkanızdan bunlar yazılıyor çiziliyor. Sevdiklerinizi bir düşünün. Ne hale gelirlerdi...Zaten tüm "ünlü" şahsiyeti yaşarken didik didik etmiyor muyuz? Bırakın mezarlarında rahat uyusunlar, en azından orada huzur bulsunlar.

Bunlar ne gideni geri getirecek, ne de kalana sabır verdirecek.

Minicik bir bebek annesi, eşinin ailesinin bir tanesi 32 yaşında öldü gitti. Ötesi var mı?

Huzur içinde yatsın. Hep cıvıltılı bulurdum. Demek ki sadece burada değil, yukarıda da sevdirmiş ki kendini bizimle birlikteliği kısa sürdü.

Derler ya, Tanrı sevdiği kullarından uzun süre ayrı kalamazmış...

Veremem Onu

2011-02-02T01:09:00.004+02:00

Veremeeemmm onuuuu...Verememmmm onuuu....

Ne kadar çaresiz bir yalvarış. Dinlerken içimi öyle bir hüzün kaplıyor ki...Kudretli bir hükümdarı etrafı çevrelenmiş ama o kalabalıkta yapayalnızken görmek ve son bir umutla yalvarırken dinlemek çok acıydı.

Makam hırsı ile koca padişahı ne durumlara soktun be Topal Recep Paşa? :(

Videosunu buradan izleyebilirsiniz.

Yeşil Biber, Kurutulmuş Domates ve Kırmızı Biber ile Dereotunun Makarnadaki Enfes Birleşimi...

2011-02-01T23:53:00.004+02:00

Evde yemek yokken pratikliği ile bizi kurtaran sevgili makarnaya buradan şükranlarımı sunuyorum. Cuma günü işten eve gelip, bomboş dolapla karşılaştığımda da beni hemenceceik kurtardı.

Kaç zamandır anneciğim baldaçesi'nde (balkondaki bahçesinde) yetiştirdiği ve kuruttuğu acı kırmızı biberleri değerlendirecek yer arıyordum. Üstelik aklıma gelen fikirler, gene anne hediyesi kurutulmuş domates (ama parça değil pul pul olan versiyonu) içinde kullanım alanı yaratmış oldum.

Bir miktar kurutulmuş domates ile kırmızı biberi (ki biberde pulbiber halini almıştı) kaseye koydum. Makarna suyu kaynamaya başladığında makarnaları atmadan, bir miktar su alıp kurutulmuş karışımın üzerine ilave edip iyice ıslanmalarını sağladım. Makarna haşlanırkende kuru karışımına bir iki kaşık daha su ilave ettim.

Makarnalar süzülürken yeşil biberleri doğrayıp yağda bir güzel çevirdim. Sonra üzerine ıslatılmış kuru karışımını ilave ettim. Ancak son malzeme hemen yapışabildiği için biraz daha su ekleyip karıştırdım. Son olarak, makarnalarımı ilave ettim. Tabii bu arada tuzunu ve karabiberinide kattım.

Sofraya getirmeden önce, hazırladığım tabağın üstünü kıyılmış dereotları ile süsledim.

Sonrasında afiyetle yedim. :)

Yapılış süresi maksimum 30 dakika (süsleme dahil!) Kurtarıcı bir tat gerçekten. :)

Afiyet olsun.

Yeni Bir Blogcu: Kıvanç Uğraşbul

2011-01-31T21:57:00.004+02:00

Sevgili Kıvanç Uğraşbul'dan sizlere daha önce bahsetmiştim.

Artık onunda bir blogu var.

Sanatseverlerin ilgisini çekeceğine inanıyorum.

Henüz bir kaç yazı var, ama keyifle okuyacağınıza eminim. Fotograflar ise süper.

Altta bazı temsillerinden sahnelerin yer aldığı bağlantıda var.

Hadi durmayın, burayı tıklayın. :)

Not: İlgilenenler için sosyal paylaşım sitesi Facebook'ta hayranları için bir sayfası (fan club diyelim) olduğuna dair bilgiyide vereyim.

Nietzsche Öldü! Bir Hipopotam Olarak Yeniden Doğdu...

2011-01-30T18:15:00.006+02:00

"Nietzsche Öldü! Bir Hipopotam Olarak Yeniden Doğdu..." isimli kitabı aldığımda konusu hakkında en ufak bir fikrim yoktu. Sadece ismi ilginç geldi diye İdefix'ten sipariş etmiştim.

Dün resmi olarak okumaya başladım, bugün öğlenden sonra ise bitmişti. Hayatımda okuduğum en keyifli felsefe (?) kitabıydı. Keyif ve felsefeyi bir arada düşünmek ne garip! :)

Klasik felsefe kitaplarından farklı olarak beynimi anlamadığım bir dolu ifade ile doldurmakla kalmıyor, aynı zamanda o ifadelerle dalga geçiyordu. Ve böylece kendimi normal hissetmemi sağlıyordu. Hemen bir örnek vereyim:

"Ludwig Wittgenstein şöyle demişti: 'Eğer ben, kolumu kaldırıyorum olgusundan, kolum kalkıyor olgusunu çıkartırsam geriye ne kalır?'" (s. 99)

ifadesini kitapta okuyup, soru işaretine geldiğim anda beynimde bir yerlerde "Nası yaa? Ne dedi bu şimdi" seslerini duyarken ve anlayabilmek için bir kez daha heceleyerek okumaya karar vermişken, gözüm ifadenin sonuna parantez içinde yazarlarca eklenmiş cümlelere kayıverdi:

"(İki defa okumanız gerekebilir. Biz okuduk)"

Adamlar hem felsefe yapıyor hem de kendilerini ti'ye alıyor, dedim. Ve daha büyük bir keyifle okudum.

Kitap ölüm ve insanların gerçek (altını çizmek isterim, GERÇEK) ölüm algıları hakkında yazılmış. Dili akıcı, felsefik alıntılar ile alıntılarla ilgili karikatürler / fıkralar çok yerinde. İnsan kendini sorgularken bir yandan başkalarınında aynı kaygılarla olaya baktığını, benzer yanılgılara düştüğünü görüyor; diğer yandan felsefe gibi "entellektüel seviyesi çoook yüksek olan" bir konuyu "Aaaa! Bak bende anlıyorum" diyerek sevinçle karşılıyor.

Kitapta felsefe ile ilgili dalga geçilen anlardan biri de Daryl'nin (kim olduğunu okurken göreceksiniz) felsefecilerin yorumları için "Bu adam neden ingilizce konuşmuyor" diye tepki vermesi. Sözcükler ingilizce olsa da adam(lar) Alman / Fransız olduğu için anlayamadığını düşünüyor.

Gelelim ölüm (Büyük Ö) ve ölüm algısına....Hepimiz ölümlü olduğumuzu bilsek ve sevdiklerimizi kaybetmiş olsak da, sanırım bende William Saroyan gibi "Herkes ölecek ama ben hep benim için bir istisna yapılabileceğine inanmıştım." (s. 1) diye düşünenlerdenim. 500 yıl sonra filan sıkıntıdan peşinizden geleceğim gibi hissediyorum...Sıkılmazsam gecikebilir! :)

Kitabı okurken gördüm ki ölmek istemediğim / öleceğime inanmadığım gibi, öldükten sonra benim için düzülecek methiyelerden / yapılacak anma konuşmalarından vs den de haz etmiyorum. Bende Woody Allen gibi başkalarının kalbinde değil, kendi evimde yaşamak istiyorum.

Ama ölümde hayatın içinde...

Galiba kapanışı Irvin Yalom'un bir kitabında okuduğum mantıkla yapacağım:

Doğumdan önce herşey karanlıktı ve ben o dönemi hatırlamıyorum. Ölümde benim için karanlık bir dönem ve ben o dönemi de hatırlamayacağım.

Ölüm Hakkında Felsefespirik Bir Kitap

2011-01-30T14:35:00.003+02:00

Az önce okuma günlüğümdeki kitabı değiştim. Bu hafta rekora koşuyorum: 4. kitaba başlayacağım! Vay canına, eski Sevgi gerçekten geri gelmiş. :)

Listemdeki kitaplardan birini bitirip bir diğerine başlamanın haklı gururunuda taşıyorum tabii ki.

"Nietzsche öldü! Bir hipopotam olarak yeniden doğdu..." için neler düşündüğümü ütü molasından sonra yazacağım ama tek kelime ile özet yapayım ki hayranlarım daha da meraklansın:

Muhteşeeemmm!

Okurken çok eğlendim ve düşündüm. Yani "güldürürken düşündüren" (bu cümleyi Cem Yılmaz'ın söylediğini hayal ediniz lütfen) bir kitaptı.

Sadece ölümle, ölüme bakışımızla değil felsefeyle ve meşhur felsefecilerle de inceden inceden dalga geçmişler.

Neler demişler...Ay yok, önce iş. Yoksa yarın sabah kaos yaşayabilirim.

Hadi bakalım, beni izlemeye devam edin. ;)

Ah Telefonum Ahhh...

2011-01-30T10:34:00.004+02:00

Dün canım telefonumu şarja taktım ve bu onunla son görüşmemiz oldu.

Saat 14.30'da kitlenmiş ve o andan beri telefonum kesinlikle çalışmıyor. Düzelir diye bekledim ama bana mısın demedi.

Son 3 yıldır tüm hayatım o telefonun içindeydi; notlarım, fotograf albümlerim, müziklerim ve en önemlisi telefon rehberim!

Şu an sakin sakin bu satırları yazıyorum ama aslında çığlıklar atarak koşuşturmam lazım: Gitttiii hayatımın 3 yılı!

Yani eğer bir çözüm bulunamazsa....

Offf....Neyse, panik yok. (Ki zaten garip bir şekilde çok sakinim!)

Olumlu düşünelim; telefonum beni yarı yolda bırakmayacak! :)

Ve bu kadar güzel bir günün tadını çıkarmamı hiç bir şey engelleyemeyecek.

Dışarda lapa lapa kar var hala. Ortalık bembeyaz...Az önce dışarı çıktım ve karlar üzerime uçuşurken temiz havayı içime çektim.

Ahhhh...Kışı seviyorummmm :)

İzninizle ballı, limonlu ve karanfilli Türk çayıma geri dönüyorum. :)

Güzel bir pazar geçirin.

Kafama Yeni Dank Etti :)

2011-01-29T12:40:00.004+02:00

Az önce eski bir arkadaşa yazarken ilk kez yüksek sesle dile getirmiş oldum:

2009 ağustosundan sonra kendimi 2011 ocağında buldum.

Hayat ne garip değil mi? Koca bir 15 ay ne olduğunu anlayamadan geçip gitmiş.

Benimki "Aaa! Zaman nasıl geçiyor" şeklinde bir şey değil. En son ağustos 2009'u hatırlıyor olmam da tesadüf değil. Sonrası benim için çok sancılı bir süreçti. Eski okurlarım / dostlarım o dönemlerimi çok iyi hatırlar; bilmeyenler içinde şöyle özetleyeyim:

Kendini bilmez insanlar yüzünden dilini bile bilmediğim bir ülkede kaçak durumuna düştüm. Ve oradan beni tanımayan insanların yardımı ile, ki asıl yardımcı olması gerekenler kafalarını çoktan kuma gömmüştü, kaçtım. Evet, resmen kaçtım / kaçırıldım.

Tabii böyle bir durumun sevdiklerime verdiği manevi zararı tahmin edebilirsiniz. Aslında edemezsiniz, etmeyinde çünkü böyle bir tahmin için benzerini yaşamak gerek. Aman sakın, Allah yaşatmasın. Bununla yüzleşmek, olabilecekleri düşünmemeye çalışmak (ki kendimi orada hapislerde görmek vs kısmına hiç girmeyeyim), kendimi suçlamadan hayata devam etmek başlarda kolay gözüküyordu ama değilmiş. Ses çıkarmasamda o ayları nasıl uykusuz, sinirli ve gözyaşları ile geçirdiğimi biliyorum. Kafamda durmadan "Ya....?" ile başlayan bir dolu cümle yankılanırken uyumak zaten mümkün değildi.

Tanrı bazen sevdiklerini zor sınavlarla test eder, derler. Sanırım benimki de böyle bir testti. Ve yine Tanrı bana o dönemi öyle bir yoğun yaşattı ki benim durup düşünecek zamanım kalmaz oldu, tüm enerjimi başka şeylere kanalize ettim.

Ve böylece koca bir yıl artı 3 ay geçti.

Ben eski ben oldum. Yok, aslında ben eskisinden de güçlü ben oldum. Sevgi is back! :)

Evet, hayat zorluklarla ve kimbilir daha ne sınavlarla dolu geçecek. Ve ben gene böyle çaresiz ve mutsuz olacağım. Ama derdi veren Allah dermanınıda veriyor, bunu artık çok iyi biliyorum.

Güzel başladığım bir güne içinizi sıkarak devam etmek istemiyorum. O yüzden susuyorum.

Beni oradaki arkadaşlarımdan dostlarımdan bu şekilde ayıran insanlara ne olduğunu merak ediyor olabilirsiniz. Aslında herkesin söylediği gibi "onları dava etmeli ve sürüm sürüm süründürmeli"ydim. Ama beni bilenler bilir, ben düşmanında dostunda zekisini ve insan olanını severim. Onları öylece bıraktım çünkü onlar için parmağımı oynatmaya değmez. Bıraktım ki kendi utançları ile yaşasınlar. Ve Allah'a havale ettim; tek dileğim onların ve aynen benim gibi sevdiklerinin aynı acıyı ne eksik ne fazla, birebir aynı acıyı yaşamaları. Takdir Allah'a kalmış.

Bu dünyada böyle tavrım, zaten onların nasıl insanlar olduğu biliniyor. Beni tanıyanlar en baştan beri yanımdaydı. Onların sözlerinden etkilenen ve sonrasında beni tanıyanlar ise şu an onları tanımamazlıktan geliyor. Sonuçta onların şerrinden bana hayroldu :)

Diğer dünyada yapacaklarım ise...Söylemeyeyim, onlara sürpriz olsun! :)

İç sıkıcı yazı için özür. Sanırım bunları dile getirerek içimdeki yarayı bir nebze daha iyileştirdim.

Günaydınnnnn :)

2011-01-29T09:49:00.003+02:00

Dışarısı buz gibi lapa lapa kar var....

diyerek şarkıya girmek isterdim. Çünkü hem dışarda kar var hem de bende karasevda! :D

Sabah perdeleri açıpta beemmbeyaaaz bir manzarayla karşılaşmak çok güzeldi. Ocak sonuna doğru da olsa kışa kavuşmuş bir kul olarak daha ne isterim ki?

Bugün yapmam gereken herşeyi (alışverişleri, sınavımı...) iptal ettim. Evde oturup pencereden bakarak da olsa keyfini süreceğim.

Birazdan da kahvaltıma başlayacağım. Sonra da bir bardak sıcak çikolata!! Arzu eden buyursun gelsin. Çikolata yanında ekstra tatlı olarak sohbetimizi sunuyoruz.

Benim aksime dışarda olması gerekenlere kolaylıklar dilerim.

Hepinize keyifli haftasonları!

Açlık Oyunları (Bölüm 3): Alaycı Kuş

2011-01-28T13:14:00.006+02:00

"...oysa Capitol'de tek bildikleri şey Panem et Circenses."

"O da ne?" Panem sözcüğünü tabii ki tanıyordum ama gerisi saçmalıtı.

"Binlerce yıl önce, Roma adı verilen bir yerde Latince denilen bir dille yazılmış bir deyiş," diye açıkladı. "Panem et Circenses'in anlamı Ekmek ve Sirkler. Yazar bunu, şiş göbekler ve eğlence için söylemiş; ülke halkı politik sorumluluklarından ve sonuç olarak güçlerinden vazgeçmişler."

Capitol'ü düşündüm. Yiyecek israfını. Ve uç noktada eğlenceyi. Açlık Oyunları'nı. "Yani mıntıkalar buna yarıyor. Ekmek ve sirkleri sağlamaya." (s. 243)

"Plutarch, yeni bir savaşa mı hazırlanıyorsun?" diye sordum ona.

"Ah, şimdi değil. Şimdi herkesin yakın geçmişteki dehşetin asla tekrar edilmemesi gerektiği konusunda hemfikir olduğu tatlı dönemdeyiz," dedi. "Ancak kollektif düşünce genelde kısa ömürlü olur. Bizler hafızası yetersiz ve kendi kendini yok etme konusunda hünerli, dönek yaratıklarız. Gerçi kim bilir? Belki buraya kadardır, Katniss."

"Ne?" dedim.

"Belki bu defa tutar. Belki de insan ırkının evrimine tanıklık ediyoruzdur. Bir düşünsene." (s. 403)

Nihayet üçlemeyi bitirdim. Dediğim gibi muhteşem değiller ama gene de kolay kolay bırakacağınız gibi de değiller.

Yaptığım alıntılar bence seriyi en iyi özetleyen kısımlar. Kitap sisteme, insanoğlunun zaaflarına ve büyük balığın küçük balığı yemesine bir isyandır belki de. Bende öyle bir izlenim bıraktı. Yalnızlık duygusu, iktidar sahibi tarafından ezilmek, çaresizlik, şüphe, hırs gibi duyguların yanı sıra bol bol kan-ölüm ve üzüntü dolu kurgu, özellikle son kitapta beni biraz hayalkırıklığına uğrattı. Ya da ben biraz fazla iyimser bakıp, kimseye bir şey olmayacakmış gibi bir hisle okumuşum. Aslına bakarsanız, şu an "ben olsam kurguyu nasıl yapardım" sorusuna da cevap veremediğime göre, yazarın pek de kötü bir sonuç çıkarmadığını düşünebilirim. Savaşta herşey mübahtır, diyen insanoğlunun bu kadar kanlı bir ortamda bunları yaşamasından doğal ne olabilir ki?

Listemi Yaptım

2011-01-26T20:43:00.006+02:00

Bu aralar neler yapmayı planladığımı paylaşmak istedim. Belki sizinde ilginizi çeker, listenize alırsınız. Keyfini çıkarın. :)

Kitaplar

İstanbul Hatırası

Yavuz'un Küpesi

Mesnev-i Şerif

Nietzsche Öldü! Bir Hipopotam Olarak Yeniden Doğdu

Operalar

Baleler

Zorba

Denge

Aşk ve Ölüm

Filmler

Biutiful

Ağaç

Eyyvah Eyvah 2

Açlık Oyunları (Bölüm 2): Ateşi Yakalamak

2011-01-25T23:39:00.006+02:00

Kitabın ikinci bölümüne başlamadan önce verdiğim mecburi ara nihayet bitti ve ben bir solukta "Ateşi Yakalamak" isimli ikinci kitabı okudum.

Ateşi yakalamak....o ateşin kızıydı. Catniss...

Kitapla ilgili görsel ararken kimi bloglarda / web sitelerinde "Suzanne Collins'in müthiş gerilim serisi" yorumlarını gördüm.

"Müthiş" fazla iddialı bir kullanım olmuş. Yerine "keyifli", "heyecanlı" ve "merak uyandırıcı" denebilir çünkü gerilimde Stephen King üstüne pek kimseyi tanımam. Onunda gerilimi Açlık Oyunları serisinde olduğundan kat be kat fazladır.

Kitap müthiş olmasa da kabul etmeliyim ki oldukça etkileyiciydi.

Gale' in biricik Catnip'inin bu macerası,son açlık oyunlarında oyun kuruculara meydan okumasıyla Panem halkının isyanının yüzü olması anlatılarak başlıyor. Dünya tatlısı Başkan Snow' un (?) evine yaptığı ziyaret sonrası hızla değişen hayatına uyum sağlamaya çalışırken, Peeta ile kendilerini yeniden arenada buluyorlar. Bu kez de Açlık Oyunlarının 75. yılı şerefine kutlama amacıyla eski "haraçlar" ile birlikte arenaya çıkıyorlar ve işte macera başlıyor. Kim dost kim düşman, muttalar neler yapacak, top atışı bu kez kimin için...derken kitaba kaptırıp bitiriveriyorsunuz. :)

Şimdi izninizle, 12. Mıntıkaya ne olduğunu öğrenmek üzere "Alaycı Kuş"u okumaya gidiyorum.

Timurlenk

2011-01-20T11:45:00.021+02:00

Geçen gün (10 Ocak'ta) Ankara DOB'da Türkiye Prömiyerini izlemek üzere Timurlenk isimli esere git...mek hatasını yaptım. Tabii kendimi suçlamıyorum, nasıl bilebilirdim ki?

Hani bestecisi ölmüş gitmiş, adamın arkasından konuşmuş olmayayım ama rejisi hala hayatta ama onundan besteciden pek farklı bakışı olmamış: Ölü gözlerle eseri yorumlamış ve biz canlılar dünyasına sunmuş.

Bestecisi, Handel, kullandığı enstürmanlarla da Osmanlı'ya ve olaylara bakışını o kadar güzel göstermiş ki bir ara kendimi sarayda eserin ilk temsilinde hissettim. Kafamda zenginliğimin göstergesi kat kat perukam, üstümde döneme uygun ve tabii giyeni nefessiz bırakmak üzere tasarlanmış bir elbise, elimde tüyden bir yelpaze, suratım bir ton pudra...

Bestecisini yazarken görür gibi oldum: almış önüne dönemdaşı x in tablolarını, açmış şarabını, resme bakmışşş bakmıışşşş...sonrada döneminin Osmanlı'ya ve doğuya bakış açısını notalara dökmüş. Zamanın etkin olaylarını da katmış; soyluları eklemiş, aşk acısını eklemiş, içe atılan hisleri, saray entrikalarını da şöyle bir serpivermiş...Hmmm...mis gibi olmuş.

E ben adamcağıza nasıl kızabilirim ki? O zamanlar Google vardı da bakmadı mı sanki? Ne biliyorsa onu yazmış. :)

Ama rejiye gelince....

Yok rejiden önce dekorla başlayayım. Rejinin onayını almış olduğunu düşündüğüm ve düşündükçe şaşırdığım o dekor...Perde açılınca "Hahhh! Dekor böyleyse..." diye ilk şaşkınlığımı yaşadım ve başıma gelecekleri hissettim.

Muhtemelen dikkatimizi sahnedeki sanatçılara çekmek ve olayları istediğimiz mekanda hayal etmemizi sağlamak için oldukça basit ve sade "dekorumtrak" bir şey vardı. Beyaz renk kullanılmış, "izleyici oturarak izliyor adaletsizlik olmasın arada sanatçılarda oturup dinlensin bari" havası yaratan ferforje bir koltuk eklenmiş, sözde varak havası yaratmak için dekorumtrak şeyin üstü süslenmiş ve kapı içleri altın rengi boyanmış. Arkaya büyük beyaz bir perde gerilmiş, kah mavi ışık kah farklı tonlarla zamanın geçtiği buradan iletilmeye çalışılmış.

Ve o kocaman perde, dekoru hazırlayanların gösterdiği özenle (??), aslında büyük bir "Karagöz-Hacivat" perdesine dönmüş. Çünkü ne zaman arkasından birileri geçse biz sahne ile beraber onların devasa hale gelen yansımalarını da izler olmuştuk.

Dekorumtrak dememin nedenini de açıklayayım:

Sözde beyaz boyalı o duvarlar aslında özensizce üstüste konmuş bir kaç mukavvadan oluşuyor izlenimi vermekten öteye gidemiyor. Bağlantıların arasındaki boşluklardan mı dem vursam, yoksa beyaz boyanın dalgalarından mı bilemiyorum.

Dekorun üstündeki tek süs, Timur'un sarayına zenginlik havası versin diye yapıldığını düşündüğüm altın renkli "çıkartmalar". Bildiğiniz çıkartma, ama tabii bunda bile gereken özen gösterilmemiş. Acaba "Ya zaten gelenler kim ki? Ne anlarlar? Lütfedip eseri sahneye koymuşuz...Çok bile" duygusu hissetirilmeye mi çalışılmış? Düşünün ki o yapıştırmalar kimi yerde içine göçmüş, kimi yerde dışa kabarmış mukavvalara yapıştırılmış ve hatta sağ taraftaki dekorda sahnedekilere "Ay bir saniye, şurası yapışmamış. Ben yapıştırayım siz sonra devam ediverin" dedirtecek kadar da bozulmuş. Sanatçılar eseri icra ederken bizlerin gözü oradaki bozukluklara takılmış oturuyorduk. Gel de odaklan, gel de sahneyi izle!

Bir an "Acaba Timur'un sarayında elektrik tesisatı vardı da, sonradan üzeri kapatıldı diye mi böyle" diye düşündüm.

Sanatçılara ve orkestraya bir şey demiyorum ama anladığım reji "Ben halka opera sevdirmek gibi bir göreve sahip değilim, sanatımı gösteririm. Beğenen beğenir beğenmeyen kendi bilir!" tavrına girmiş ve kendini mutlu edecek bir şey sahnelemiş. O yüzden kimi yerde sanatçılar kukla gibi kalmış: duyguları yapay ve zorlama. Kendilerinden bir şeyler katmalarına veya oyunculuklarını göstermelerine fırsat verilmemiş.

Operalarda görev almak sadece sahneye çıkıp yüksek perdeden "bağırmak" ya da sözlü söyleyebileceklerini müzik ile söylemek değildir. Öyle olsa, bende mezzo soprano olduğu iddia edilen bet sesimle çıkar bas bas bağırırım. Bu mudur yani? Değildir. Sahnede görev yapmak oyunculuğunu konuşturmak, insanları kendin olarak farklı ruh halinde ve farklı durumlarda dahi olsan o roldeki kişinin havasına çekebilmek, hatta kavgalı olduğun kişi ile birlikte düetin olsa da sanki dostmuşsunuz izlenimini hissettirebilmektir. Yani gerçekten sanatçılığını konuşturmak, yeteneğinle insanları büyüleyebilmek ve şaşırtabilmektir. Sadece ses değil, oyunu verebilmektir. Bana bunun böyle olduğunu 4. Murat öğretti.

Ve en sevdiğim kısım:

Hayatımda ilk kez insanların operadan neden zevk almadığını ve neden uyuduklarını çok iyi anladım. Bir ara resmen içim geçti. Bir sıra önümdeki kadın ise kafasını geriye atmış açıkca uyukluyordu.

Sonunda, uyumayı da kendime yakıştıramadığım ve eserden kıyıldığım için, etrafı seyre daldım. Görebildiğim çoğunluk dakika başı saatine bakıp bu işkence ne zaman bitecek diye düşünürken, bir saatin sonunda arka sırada oturanlardan fireler verilmeye başlandı.

Bizde ilk perdenin sonuna kadar dayandık. Ara ile birlikte depar atıp ilk taksiye koştuk.

Uzun süre Rammstein dinleyerek canımmm beynimin eseri unutmasını sağladım.

Ve gece biterken emindim ki, Timurlenk'te Yıldırım'da mezarlarında fır dönüyorlardı.

4. Murat

2011-01-09T20:46:00.010+02:00

Geçenlerde iş nedeniyle Mersin'deydim ve gitmişken sanatsal aktivitelere de katılmak istedim. Devlet Opera ve Balesi'nin sayfasına baktım. Tercihim 4. Murat isimli operadan yana oldu.

Tom ve Jerry ile büyümüş bir neslin caz, blues, swing, opera ve klasik müziğe aşina olması çok doğal. Bende o neslin bir ferdi olarak operayı seviyorum. Ama ne kadar sevsem de, geçmişte kimi eserlerden öffleyerek çıkmışlığım var.

Buna rağmen, 4. Murat'a önyargısız gittim. Yerlerimize oturduk. Müzik başladı...

Nasıl anlatmalı ki, bilemiyorum. Aman Allah'ım! O dekorlar, o kostümler....Bu kadar mı etkileyici, bu kadar mı güzel olur? Sarayın içinde dolanıyormuşuz gibi hissettik.

Eser bizi aldı, zamanda geriye doğru uçurdu ve 1630-1640 aralığına getirdi. Bize tek düşen "o an"ı izlemekti.Görseller elbette bu duyguda öncelikli etken ama asıl etken sanatçılardı.

Sanatçıları anlatmaya öncelikle Topal Recep Paşa'dan başlamak istiyorum. Çünkü sinir oldum! O gözler, o hinlik, o...o...ay deli etti beni! Bir ara kalkıp iki laf edeyim dedim! Bu kadar mı şerefsiz olur bir insan kardeşim! Adam resmen milleti gaza getirip koca Sultanı zor durumda bıraktırdı, sonra da kendini sadrazam ilan ettirdi. Boyun posun devrilsin e mi Sadrazam Recep Paşa, diye içimden söylenirken Sultanım bu işe yaramaz adamı boğdurttu da benimde içimin yağları eridi. Ohh sefam olsun!

Anlayacağınız, aslen Antalya'da görevli olan ve konuk sanatçı olarak orada bulunan Ümit Burak Tekinay çok başarılı bir performans sundu.

Ya o canım Nef'i? Şiirleri ile içimizi dağladı, gitti. Bekri Mustafa ise eserin en sevimli ve en eğlenceli karakteriydi. Bekri'nin meyhanesine tebdili kıyafet gelen 4. Murat'la sohbeti ise kahkahalarla izlediğimiz bir sahneydi. Hem Mustafa Özer'e, hem de Hasan Alptekin'e sonsuz sevgiler.

"Halk"ı canlandıranlara gelince...Kah güldürdüler kah düşündürdüler. Çok tatlılardı yahu. :)

Ve gelelim Sultanımıza. :)

Sevgili Kıvanç Uğraşbul'un canlandırdığı 4. Murat'ı nasıl anlatabilirim ki? Hani derler ya, anlatmak olmaz yaşamak lazım, evet aynen öyle. Yaşamanız, yani izlemeniz lazım. Sahnede duruşuyla ve bakışıyla gerçekten bir sultan, bir hükümdar vardı. Hükümdardı elbette ama o da insandı; ne kadar acı çektiğini, etrafında güvenecek kimse olmadığı için neler hissettiğini gördük. Yalnızlığına tanık olduk, intikam yeminlerini duyduk. Topuzu her havaya kaldırışında gücüne ve hırsına şahit olduk.

O koca Sultan'ın can dostu Nef'i yi öldürttüğü sahne vardı ki...Hükümdar olarak yapması gerekeni yaptı, emre itaat etmeyeni öldürttü. Ama o anda bile insan olarak hüznü ve pişmanlığı gözlerine yansıdı. Emir demiri kesti...

Eserin çok iddialı bir sahnesi 4. Murat'ın atla sahneye geldiği sahneydi. İddialı olduğu kadar muhteşemdi de, çünkü tarih kitaplarında gördüğümüz padişah o soluk görüntüden kurtuldu kanlı canlı bir hale geldi. İtiraf edeyim bu sahneyi Kıvanç Bey'e çok yakıştırdım.

Yeniden isyana yeltenen yeniçerilerine ve sipahilerine yaptığı konuşma ise beni çok duygulandırdı. Fırrkkk lar eşliğinde izledim. Müziğin mistik etkisi ve sanatçıların performansı ile duygu dolu dakikalar yaşadım.

Diyorum ya, eser bizi zaman kapsülünde geriye götürüp o günleri izletti.

Eserin kötü yanı yok muydu? Hmmm...Vardı ama aslında bu da, sonradan öğrendiğime göre, besteciden kaynaklanan bir hataymış. Bazı yerlerde orkestra (mesela ilk perde de Nef'i ile padişahın konuşması gibi) sanatçıların sesini bastıracak şekilde çalıyordu. Müzik baskın olduğu ve yukarda sözler ekranda yansımadığı için "Ama ne diyooo anlamıyorum ki!!" diye surat astım. Bu sorunun çözümü ses düzeninin daha farklı sağlanması olabilirmiş.

Neyse, ben gene de çok sevdim. Şu aralar Osmanlı tarihi ile ilgili ne okusam ne izlesem aklıma 4. Murat geliyor. Benim için çok iyi bir referans oldu.

Emeği geçen herkese tekrar sonsuz teşekkürler.

Mersin'de yaşayanlara ve yolu benim gibi kısa sürelide olsa düşenlere kesinlikle tavsiye ederim.

Şimdiden iyi haftalar :)

D&R'a Hayır!

2011-01-08T18:34:00.003+02:00

Başlık olarak ne diyeceğimi bilemedim çünkü şu an ne desem az! Hayatım boyunca ciddiyetten bu kadar uzak bir kurum daha görmedim.

Yıllar önce yaşadıklarımdan ders almamışım demek ki! Ama bu kez kararlıyım, bir daha D&R mı? Asla! Kendi kampanyamı başlattım artık: D&R' A HAYIR!

Ne oldu diyeceksiniz?

Ne olmuş olabilir....Hmmmm.....amaç sadece satış yapmaksa, müşteri memnuniyeti değilse herşey olabilir. Hem müşteri memnuniyetine ne gerek var? Nasıl olsa herkes koşa koşa D&R'a doluşuyor, bir kişi eksik olsa ne olacak ki?

Ankara'nın gözde ve nezih caddelerinden Tunalı Hilmi Caddesi'nde kat kat bina dikeceksin, her katta ayrı bir bölüm olacak, içi dolacak ve tüm katların hepsinde kasa olmasına rağmen sadece giriş katında kasalar (ki o da 2 tane!) çalışacak. Bu birinci madde.

Gelelim ikinci maddeye: Kuyruklar olacak ki insanlar uzun kuyruklarda uzun zaman harcayacak, ellerinde ürünler beklerken sağa sola bakacaklar, baktıklarında yeni şeyler görecekler ve gördükçe de ellerine alacaklar...Ohhh ne ala! Süpermarket mantığı ile "sanat" satacaksın.

Üçüncü madde: Çalıştırdığın elemanları eğitim vererek daha kalifiye hale getirmeyeceksin. Gereksiz masraf! Eleman ne kadar az şey bilir ve ne kadar çok çalışırsa o kadar iyi! Böylece kasada sırası gelen müşteri ile ilgili işlem çalışanın bildiği bir işlem değilse müşteri uzun kuyrukta geçirdiği zamana biraz daha ekleme yapacak, etrafla ve mağaza ile daha da kaynaşacak! Ne güzel, ne kadar insani!!

İş kuracak ve isim yaratacaklara bu yöntemleri öneririm!

Gelelim ben ne yaşadım:

Aslında D&R'da yaşadıklarımı daha önce yazmıştım. Ama akıllanmamışım ki kırk yılda bir de olsa yolum düşerse bir şeyler baktım. Kitap almadım ama bir iki kez cd aldım.

Yeni yılda da canım kardeşlerim güzel bir jest ile bana D&R'dan hediye çeki hediye ettiler. Bende bugün (az önce) Tunalı D&R'a gidip hediye çekimle Mesnevi'yi ve Zeki Müren cdsi almaya, üzerini de gerekirse cebimden tamamlamaya karar verdim. Neden mağazaya gittim? Hediye kartları kredi kartı gibi olsa ve üzerinde 16 haneli rakamlar olsa da netten kullanıma kapalı. E tabii, netten indirimli alma imkanı tanımak olmaz!

Tabii her zaman olduğu gibi sadece giriş katındaki kasalar çalıştığı için sıraya girdim. Bekledim...Bekledim...İlerledim...Bekledim...Bekledim...İlerledim....Uzun lafın kısası, nihayet sıra bana geldi. Bu arada ev halkı işlemleri tamamlamam için beni bekliyordu. Kasada elimdekileri uzattım, kartımı uzattım. Ama o da ne? Kartım kullanıma açık değil. Hadi iyi niyetli olalım; yılbaşı dönemi kalabalıktı çalışanlar yoğundu. İnsanlık hali, olabilir unutulmuş. (Ama bu yanlış bir niyet olmuş, sonradan öğrendim)

Kasadaki görevli kartı açmayı bilmediği için bir sürü yere telefon açıyor ama gelin görün ki koca mağazada bilen kişilere ulaşamıyor. En sonunda üst yetkiliye ulaşıyor ama, malum yönetici kaprisi, kişi gelmiyor görevli ona gidiyor! Peki bu arada bana ne deniyor: Sizi biraz bekleteceğiz!

"Biraz bekletmek mi?" diyorum, "şaka yapıyorsunuz herhalde! Zaten uzun bir kuyrukta beklemişim, daha ne kadar bekleyeceğim". Bekleme süremin sadece 2 dakika (?)olacağını öğreniyorum. o görevli gidiyor, kasada yığılma olmaması için başka bir görevli geliyor. Kasa ilerliyor, ben bekliyorum ve dayanamayıp soruyorum: Bu kartlar sonradan mı açılıyor?

Öğreniyorum ki satış sırasında açılması gerekliymiş.

O zaman iyi niyetimize geri dönelim: Demek ki satış yapan yoğunluktan değil işi bilmediği için açamamış!

Bana cevap veren görevli dönüp "Siz nereden almıştınız kartınızı?" diye sorduğunda ise artık beklemekten bunalmış halde kızgınlığımı belli ediyorum: "Sizce hediye kartını kendime ben almış olabilir miyim?? Nasıl bilirim ki nerden alındığını???"

İçimden sabır duaları ediyorum ama bu arada yüksek şahsiyet, büyük yönetici kasaya telefon açıp yanına gitmek üzere ayrılan görevliyi soruyor!!! Nasıl yaaaa, diye resmen bön bön bakıyorum ve diyorum ki "Çağırın arkadaşınızı, vazgeçtim"

Görevli çağırmadan ("çağıramadan" değil "çağırmadan", çünkü lütfedip çağırmadı) kayıp görevli geliyor. Ama bu kez de kasada işlemler devam ettiği için diğer müşteriyi beklemem gerektiğini farkediyoruz.

İşte o an bende kayış kopuyor; "Verin kartı, istemiyorum kalsın! Bu kadar ciddiyetsiz bir kurum görmedim ben ya!"

Sinirle ve hışımla çıkıyorum. Aileme mahcubum, uzun süre bekletmişim. Kızgınım, onca beklememe rağmen elim boş çıkmışım.

Kararlıyım; yarın kartı götürüp bedelini alacağım! Bir daha da D&R mı? Yok artık, daha neler!

D&R'A HAYIR!

Şah ve Sultan

2011-01-07T00:32:00.004+02:00

"...güzelin gözü cemaline kapalıdır; sevenin aşk aynası olmayınca kendi güzelliğinin mükemmelliğini temaşa edemez. İşte bu yüzden sevgili için her zaman bir seven gerekir ki sevgili kendi güzelliğini görebilsin, farkına varabilsin" (s. 301)

Kamber Can Taçlı'ya sevgiyi işte böyle anlatıyordu. Güzeller güzeli Taçlı'ya...o kadar seveni olduğu halde hiç biri ile olamayan, hiç birinde sevgili olmanın ne demek olduğunu yaşayamayan ve gariban göçüp giden Taçlı'ya.

Ya Şah ve Sultan'a ne demeli? Gerçekten iki farklı insan mı, yoksa aslında tek bir insan mı? İnsan düşünmeden edemiyor: Hükümdarlıkları olmasa iki can yoldaşı olabilirler miydi acaba?

Kitap, 1514 Çaldıran Savaşı öncesini ve sonrası üzerine güzel ve sürükleyici bir kurgu olmuş. 24 hesabı kah o an Sultan ne yapıyor, kah Şah nereye gitti kime ne dedi...Farklı yerlerde farklı olaylar anlatılmış ama birbirine çok güzel bağlanmış. Aradan geçen yıllar ise, konuda kopukluklar yaratmadan geçilmiş.

Sadece savaş ve hükümdarlar anlatılmamış; o hükümdarların yani Selimi Selim ile Hıtayi (ve sonra Hatai) İsmail'in dizelerinden bize seslenilmiş. Hükümdar olmadan öte insan olduklarını hatırlatılmış.

Kitapta bir de Hasan var, Cafer var, Can Hüseyin var ve tabii Aka Hasan var. Onların gözünden de olaylar anlatılmış. Acıları, umutları, hayalkırıklıkları ve sevinçleri anlatılmış.

Ama çoğunlukla sevmek üzerine,sevgi üzerine yazılmış kitap.

Ve bence çok doğru bir şey söylenmiş:

"Akıllı insan kendisine zarar verecek sevgiyi istemez." (s. 4)

Günaayyddııınnnn

2011-01-05T21:07:00.003+02:00

Çok güzel bir gün geçirmenizi dilerim!!! :)

Yeni Yıl Mesajım

2011-01-01T23:59:00.003+02:00

Sosyal paylaşım sitelerinden birinde yeni yıl mesajımı paylaşmak istedim.

O an aklıma ilk gelen şeyi yazmaya başladım:

"Bu sene yeni yıl mesajım yok! Bu ne ya? Neden hep biz mesaj yazıyoruz? Neden gelen yıl 'Ay çok heyecanlıyımmm....Sevgi'yle görüşcem' filan demiyor?"

Ekran karşısında ilk düşündüğüm mesaj buydu.

Yazdıktan sonra fikir gözümde canlanınca komik geldi. 2011'in saat 12'ye doğru geriye saydığını ve benimle karşılaşacağı için heyecanlandığını, etrafındakilere sevinçle sarıldığını hayal ettim...Komikti yahu!

O an ikinci bir mesajım olduğunu anladım:

"Tüm dostlarıma yeni yıl mesajımdır. Bu senede önceki seneler gibi zeki, güzel ve muhteşem olduğum kadar küstah olacağım. Nı haaa haaa haaaaaaaaaaa....."

:))

Evet aslında bir önceki mesajdaki hayalime en uygun olan buydu.

Sonra sorumluluk sahibi bir şahsiyet olarak en doğru mesajı büyük bir ciddiyetle yazdım:

"2011'de benim için ne istiyor, ne düşünüyor ve ne diliyorsanız Allah size 1000 katını versin inşaallaaaahhhh. (Gerçek dostu düşmanı bu sene görecez!!)"

Evet, bu sene sizler içinde dileğim aynı:

Benim için ne isterseniz, ne dilerseniz 1000 kat olarak size dönsün! :)

Herşeyin gönlünüzce olması, şanslı-mutlu-başarılı ve sağlıklı günlerin hayatınızdan hiç ayrılmaması dileğiyle.

Herkese iyi seneler!

Not: Kullanılan görsel netten alınmıştır.

Açlık Oyunları (Bölüm 1)

2011-01-01T23:27:00.003+02:00

Kitabın ilk sayfalarını okurken tepkim:

Harika!?! Yeni bir "Hayri Pıtır"la mı karşı karşıyayım? Yaaa nerden aldım bu kitapları beee! Öfff....

şeklinde oldu. Evet, başlangıçta bende oluşturduğu etki Harry Potter' a duyduğum sevgi ve ilgi ile aynıydı.

Okumayıp bırakmak aklımda geçti. Ama kitapları (bilmeyenler için söyleyeyim, üçlü bir seri bu) okumam için getiren arkadaşıma mahçup olmak istemedim. Of, düşüncesi bile korkunç.

87. sayfaya kadar vaktim çoğunlukla "Öff...Aman Catniss ya, ne yapayım senin maceralarını?" diye söylenerek geçti. Ama malum olduğu üzere, başladığım kitapları kolay kolay yarım bırakmam. Yarım bırakmak durumunda kaldıysam da bu geçici bir ayrılıktır. (Patagonya isimli müstesna eser hariç! Bıraktım ve hayatımdan sildim!)

Her neyse, o arada İdefix'ten kitaplarımda gelmişti ve benimle buluşmayı bekliyorlardı. Acaba bıraksam ve sonra mı devam etsem derken ne olduysa 87. sayfadan sonra oldu. İsterseniz olayı canlandırma ile anlatayım:

O gece Sevgi için sıradan gecelerden biriydi. İşin yorgunluğunu üzerinden atmak için elini kitabına attı. Ve sayfaları çevirmeye başladı. Ta ki...ta ki son 4,5 saattir kitabı elinden bırakamadığını ve 287. sayfaya geldiğini farkedene kadar okudu.

Ya işte böyle; sen kitabı beğenme, hakkında söylen dur, sonra da "Aman Catniss koş koşşşş....Ay dur bakalım Rue'ya ne olcak! Aman sabahlarrr olmasın" diyerek ve de ellerini kemirerek kitabı oku!

Sonraki günse kalan kısacık kısmı heyecanla okuyup birinci kitabı sonlandırdım.

Çok beğendiğimi itiraf etmeliyim. Kitabın filmi dahi varmış fakat kitaptan haberim olmadığı gibi filminden de haberim olmamış. Belki sonra onu da izlerim.

Bu arada; Okuma Günlüğü'mde neden "Şah ve Sultan" olduğunu, neden ikinci kitaptan devam etmediğimi merak etmiş olabilirsiniz. Onu da açıklayayım.

"Şah ve Sultan" İdefix'ten sipariş ettiğim kitaplardan biri. Aynı konu üzerine bir başka kitabı kasım ayında almıştım. BHA'nın tarihe ilgisini defalarca yazmıştım. Şimdi sorunumuz şu, eğer onun ilgisini çeken bir kitap varsa ve kitabı önce o okursa, ben kitabı bir daha göremiyorum. Bu nedenle mecburen ondan önce okuyor ve kitapla kendimce vedalaşıyorum! :)

Bol kitap okumanız ve hep keyifli zaman geçirmeniz dileğiyle.

Yıllık Olağan "Hi hooo hoooo"m

2010-12-27T23:43:00.004+02:00

Okuyanlar hatırlar, geçen sene gözlerim fır fır dönerek ve "hi hooo hoooo" kahkahalarımla size bir yazı yazmıştım. (Çok ilginç, şimdi linki kopyalarken gördüm yazıyı tam da bugün yazmışım!)

Geçen senede bu sene olduğu gibi İdefix Sanal Kitap Fuarı'ndan kitaplarım gelmiş, ben onları yere sermiş ve içinde kollarımı çırparak minik bir melek yapmıştım!!

Bu sene sipariş listemi oluşturdum. Ancak geçen seneye göre indirim tutarları oldukça azdı. Yine de yılmadan listemi sonuna kadar ekrana girdim ve alışveriş için ilerlemeden önce gözüm "indirimli" (?) tutara kaydı: 722 TL.

"A haa haaa haaa...?!Bu ne yaaa?!!İndirimli hali mi bu? Yok artık, abartmayın bee!" tepkisi ile listemde revizyona gittim. Sonuç: 165 TL. Eh buna da şükür diyerek hiç sevmediğim taksit işine girdim. (Kitap söz konusuysa herşey mübağ) Ama gene de canımın yandığını itiraf edeyim.

Size aldığım kitapların ismini tek tek yazmak isterim fakat o zaman sürpriz olmaz ki!

Şu kadar söyleyeyim: Her zaman ki gibi her telden kitap aldım. İçinde klasiklerde var, BHA için tarih kitaplarıda, tabii ki benim mesleki kitaplarımda. Kısacası keyifli günler beni bekliyor.

O zaman ne diyoruz:

Hi hooo hooooo.... :)

Not: Kullanılan görsel netten alınmıştır.

İstismar

2010-12-26T20:48:00.007+02:00

Amerika'da küçük kız çocuklarının ebebeynleri (özellikle takıntılı annedir bu) katılmaya zorlandığı ve daha 5-6 yaşında "şuh kadın" pozları verdiği, canım ciltlerini ucuz makyaj malzemeleri ile rengarenk boyandığı, o eyaletten bu eyalete koşturuldukları güzellik yarışmalarından hiç hoşlanmıyorum.

Bir çok çocuğun ortadan kaybolduğu ve çoğunluğun hala bulunamadığı, bulunanların büyük kısmının çeşitli işkencelerle (cinsel/fiziksel) zarar gördüğü / öldürüldüğü bir ortamda ulusal gazetelere çocuklarının birbirinden sevimli fotograflarını yaşları, adları ve il bazında adresleri ile bildirerek aklınca çocuğu ile övünen anne-babaları hiç anlamıyorum.

Çocuklarının psikolojik sınırlarını zoylayıp ardından "Belki ünlü olur" umuduyla (?) ağlayan/ krizler halindeki görüntülerini sosyal paylaşım siteleri başta olmak üzere her yerde paylaşan ve bundan gurur duyan ebebynlere yazıklar olsun diyorum.

Kısaca çocukları taciz eden, fiziksel olarak kullanan ve her türlü şiddeti uygulayan hasta beyinlere nasıl sinir oluyorsam bu anne babalara da sinir oluyorum!

Bana Çemkirmeeeee

2010-12-24T23:24:00.004+02:00

Alaaahımmmm çıldırcam! Boyuna posuna bakmadan çemkiriyor da çemkiriyor! Delircem!

Olay şu:

El kadar çocuk (Ege'nin boyutları göz önüne alınırsa çok doğru bir tabir!) anneannesi ve dedesi ziyaretimize geldi diye şımardıkça şımardı, annesine (ki bu ben oluyorum!) çemkiriyor!

Tüm gün anne işte tabii, evde ise ilgileneni yedirip içireni, uzun uzun sohbet edeni, haylazlık yaptığında gülümseyen birileri var. Bu durumda anne out dedegiller in!

İki gün önce baktım kafesin üstüne çıkmış annemle sohbet ediyor. Annem "Oğluummmm...Egeeee...." diyip öpücükler atıyor bizimki de ona yaklaştıkça yaklaşmış cik de ciiik ötüyor. Hoşuma gitti, bende kafese yaklaşıp "Oğluşum? Canımmmm...Ne yapıyorsun?" diye güzel güzel konuşuyordum ki..aaa! Sen dön arkanı, git! Afalladım kaldım. Bir afralar bir tafralar...Sustu, arkası dönük durdu öylece!

Aklınca "annemler evde olabilirken benim olmamı" protesto ediyor!

Nasıl sinirlendim! "Bana bak küçük bey, hemen buraya geliyor ve bana da ötüyorsun" dedim ama nafile. Annem güldü ve oraya gitmesinin benimle ilgisi olmadığını söyledi. Denemek içinde benim gibi o da çağırdı ve bizimki pıtı pıtı ona gitti!?!

Hani olur ya, evde çocuğa bakan kadın ya da çocukla daha çok zaman geçiren büyükanneler daha kıymetli olur ve anne ihmal edilir...işte bende onu yaşadım. Oğluşum büyükleri görünce sattı beni!

İçime nasıl oturdu nasıl nasıılll oturdu anlatamam.

O andan beri kavgalı benle! Gerçi yalan yok, dün ben kahvaltı yaparken yanıma gelip tostuma ortak oldu. Beraber kahvaltı yaptık ve buzlar azıcık da olsa eridi. Ama yarın şehir dışındayım, kesin gene küsecek. Haksız sayılmaz...Çalışan anneleri şimdi daha iyi anlıyorum. :(

Osmanlı'nın Hayaleti

2010-12-24T22:36:00.005+02:00

Geçenlerde Osmanlı'nın Hayaleti isimli kitabı okuyordum.

Tarihin Arka Odası'ndan tanıdığımız Erhan Afyoncu'nun bir çalışması olan bu kitabı herkese kesinlikle tavsiye ediyorum.

Neden derseniz:

1. Osmanlı tarihi ile ilgili aklınıza takılan ya da kitabı okurken "Aaa! Cidden, bu neden böyleymiş?" dediğiniz bir çok şeye rastlayacaksınız..

2. Ben cep boyunu almıştım, taşıması ve okuması çok daha kolay oldu.

3. Daha önce bilmediğiniz bilgilerin yanı sıra bildiklerinize de farklı bir bakış açısı ile bakıyor.

4. Ben her zaman insanın kendi tarihini çok iyi bilmesi gerektiğine inanırım. Doğrusuyla yanlışıyla, günahıyla sevabıyla bilmemiz lazım. O yüzden mümkün olduğunca tarihimizi okumamız lazım. Malum, tarih tekerrürden ibaret!

İtiraf edeyim Osmanlı tarihi ile ilgili çoğu kitabı okuyamıyorum çünkü bir dolu isim, savaş, tarih...imdat!

Bu kitap ise tam bana göreydi: Konular kısa kısa paragraflar halinde, okuyucuyu sıkmadan anlatılmış. Ancak, eğer tarih bilginiz benimki gibi "tarihe giriş" seviyesinden kat be kat üstte ise o zaman okurken basit bulabilirsiniz. Tıpkı BHA gibi....Sağolsun birkaç saat içinde okudu ve "yani..." dedi.

Ama ben çok şey öğrendim, üzerine düşünmediğim bir çok şeyi farkettim. Örneğin hep "matbaanın Osmanlıya girişi şu şu sebepten gecikmiştir...dincilerin baskısı...." denir ya, evet gerikafalıların kendi çıkarları için bir çok gelişmeyi dine aykırı bulup engellediği doğrudur. Bu her dinde böyledir. (Örnekleri tarihte mevcut.) Ancak kitapta bu konunun anlatımında yapılan vurgu beni çok düşündürdü:

Hadi diyelim o zamanlar kötü niyetli kişiler engelledi de o zamandan bu zamana o kadar geliştik, ilerledik, savaşlar verip Cumhuriyetimizi kurduk...Matbaamızda var. Peki, okuma oranları? Kitap satışları? Gazetelerin, peryodik yayınların tirajı nedir?

Kitapta matbaanın aslında "tutmadığını" çünkü halkımızın (hala) okumayı pek sevmediği açıklanıyor. Mantıklı değil mi?

Ayrıca ben Piri Reis'in haritalarının dünya çapında bu kadar bilindiğini, incelendiğini, meşhur kitaplara konu olduğunu da bilmiyordum.

Dedim ya, aslında bir çok şeyi bilmiyormuşum.

Okumanızı tavsiye ederim.

Acı Kaybım...

2010-12-16T23:27:00.004+02:00

Neden hala yorumlarınızı yayınlayamadım?

Neden sessizim?

Neden bloglarınıza bakamıyorum?

Neden? Neden?

Çünkü: (Aşağıdaki ileti 14.12.2010 tarihinde bir sosyal paylaşım sitesinde durumum hakkında yazılmıştır)

Bugün burada acı bir kaybımızı sizlerle paylaşmak istiyorum...Biricik 20lik dişim çürüme nedeniyle sabah saat 11.05 itibariyle ebediyete intikal etmeye zorlandı. Kendisiyle çok yiyip içmişliğimiz oldu. İçimdeki boşluğu tarif edemem,yeri doldurulmaz! Acımsa çok büyük. Kamuoyuna saygılarımla....

Sevgi Küçük

Şimdi anladınız mı neden? :)

Acım kalmadı ama içim sızlıyor! Ne de olsa köklü bir ilişkiydi bizimki....

Hepinize bol gülücüklü bir cuma dilerim. :)

Sevgiler

Her Yerde Kar Var

2010-12-12T20:06:00.004+02:00

Merhabalar!

Yayınımıza kaldığımız yerden devam etmek üzere döndüm.

Gelişimi, çoğunuzun televizyondan benimse camdan gördüğüm manzaraya da ithafen bir şarkı ile kutlamak istedim:

Herrrr yeeerrrrdeeeeee kaaaarrrrr vaaarrrrr

Kaaallllbiiiiiimmmm seeeniiinnnn bu geeee ceeeeee...

Aman soğuk havaya dikkat! Hastalanmayın.

Ayrıca kar botlarınızı unutmayın.

Şarkımı söyledim ve kaçtım! Kısa zaman sonra görüşmek üzere ;)

Mim

2010-11-24T11:09:00.004+02:00

Efendim tekrar merhabalar!
Dedim değil mi, bir telefonla koşarak nete kavuştum ve ayrılamadım. :)
Az sonra ayrılmak zorundayım çünkü haklı şikayetler geldi.
Gitmeden önce bir de sevgili Unicorn'un mimine cevap vermek istiyorum. Mimin detayları burada, tıklayıp görebilirsiniz.

1. En sevdiğiniz kelime
Hmmm...Ay ne desem ki? "Bebeğim" sevdiğim bir kelimedir ama alakasız olacak olsa da "Gökkuşağı" da sevdiğim bir kelime.
2. Nefret ettiğiniz kelime
İçinde hakaret geçen her şey. Rencide edici tüm kelimeler.
3. Ne sizi heyecanlandırır?
Çoklu cevaplar vereceğim:
Uzaktaki dostlardan haber almak
Yaptığım şeyin (yemek, iş, resim, yazı vs vs) beğenilmesi
Yeni bir şeyle ilgilenmek
Yeni bir dil öğrenmek
Sipariş edilen kitap kolisinin eve gelişi
Tabii ki BHA
Güzel bir tiyatro eseri, konser ve diğerleri
Yeni yerleri gezmek
Müze gezmek
4. Heyecanınızı ne öldürür?
Yalan söylenmesi
5. En sevdiğiniz ses?
Yağmurun sesi
6. Nefret ettiğiniz ses?
Kavga edenlerin sesi
7. Hangi mesleği yapmak istemezsiniz?
Tüm işlere eşit mesafedeyim. Ama sanırım hayvanat bahçesinde fil pisliği temizlemek pek isteyeceğim şey değil.
8. Hangi doğal yeteneğe sahip olmak istersiniz?
Uçmak doğal yetenek sayılır mı? Bir de sesim daha iyi olsa sevinirdim.
9. Kendiniz olmasaydınız kim olmak isterdiniz?
Tuzak soru fekat cevap belli: Ne kadar çatlak da olsa tanıdığım en ilginç, en çılgın ve en saf insan olduğu için Sevgi Küçük olmak isterdim. :)
10. Nerede yaşamak isterdiniz?
BHA nın yanında. Ülke / şehir hiç bir şey önemli değil.
11. En önemli kusurunuz?
Mükemmelliyetçi olmam. Başkasına değil ama kendime işkencem çok.
12. Size en fazla keyif veren kötü huyunuz?
Hmm...Hem kötü hem de keyifli? Sanırım meraklı olmam. Bazen "Ay dur şu neymiş" vs derken çok koşturuyorum ama keyifte alıyorum. Ve bilgiye açlığım. Kötü huy sayılmaz ama bazen canımı okuyor!!
13. Kahramanınız kim?
Tüm güçlüklere, teknik ve teknolojik yetersizliklere rağmen ne kendine ne de halkına inancını yitirmeyen Mustafa Kemal Atatürk.
14. En çok kullandığınız kötü kelime?
Zilli
15. Şu an ki ruh haliniz?
Uzanmışımmm kumsalaaaaa.... :D
16. Hayat felsefenizi hangi slogan özetler?
"Eğer inancınız varsa, ya da hayalleriniz, ve de rüyalarınızdan asla vazgeçmiyorsanız herşey mümkündür"
17. Mutluluk rüyanız?
Tüm canlıların birbirine saygı duyarak yaşadığı ve paylaştığı bir dünya
18. Sizce mutsuzluğun tanımı?
Kendinden güçsüzün ezilmesi
19. Nasıl ölmek isterdiniz?
Ölmek derken??? Ne ölmesi ayol. Daha dur, hele bir 500 olayım o zaman muhtemelen sıkıntıdan ölürüm! :D
20. Öldüğünüz zaman cennete giderseniz Allah'ın size ne söylemesini istersiniz?
Nereye gideceğimi sadece Yaradan bilir ama olur da cennete layık görülürsem bir tebessüm yeterli.
Gerçi muzur yanım bu soruya ilk olarak "senin ne işin var burada?" cevabını verdi ama burada yazmak istemiyorum!! ;)

İşte bu kadar.
Bu mimde benden herkes gitsin. Hatta rica ediyorum okuyan herkes kendi blogunda cevap yazsın. Tek tek mimlemek isterim ama şu an BHA haklı olarak surat asıyor.
Ben kaçtımmmmm

Not: Kullanılan görsel netten alınmıştır.

Bir Kitap Nasıl ve Neden Yarım Bırakılır

2010-11-24T10:31:00.003+02:00

Benim ve BHAnın ortak tavrı (mümkün olduğunca) önyargısız herkesi okumaktır. Bizim için düşüncelere saygı önemlidir. Başkaları ile aynı şekilde düşünmüyor olabiliriz; biz "fikri kabul ettirmeyi" değil seviyeli tartışmaları tercih ediyoruz.

Gerçi bazı kişilere önyargısız olmak ya da saygı duymak mümkün değil, o yüzden onları liste dışında tutuyoruz.

Bu önyargısız düşüncelerle tatilde Orhan Pamuk'tan "Masumiyet Müzesi" ni okumaya karar verdim. Aslında Adam Smith listemdeydi ama huyum kurusun, o kitabı okumaya başlarsam bir müddet sonra gözümde gözlük, elimde bir dolu post-it, dişlenen bir kalemle masaya yayılmış notlar alıp başka kaynaklarıda karıştırmaya başlayacağımı farkettim.

O yüzden tercihimi değiştirdim.

Kimse alınmasın, ben Orhan Pamuk okuyacak zekaya sahip değilim! Bu kez bundan emin oldum. Anlamıyorum. Yok yazılanları anlıyorum, yani okuduklarımı anlıyorum, benim anlamadığım Orhan Pamuk'un kitaplarında bu kadar "Vay canınaaaa! Harikaaa!" denilen nedir?

Şu ana kadar bir tek Sessiz Ev'i beğendim ki o da ilk okuduğum kitabı olduğu içindir. Sonrasında içim kıyılarak okudum 2 kitabını. En nihayet "Benim Adım Kırmızı" yı okudum ve "eh yani..." dedim.

Her ne kadar bende "O Nobel'i nasıl aldın, tartışırım" diye içimden geçiriyor olsam da kesinlikle önyargıdan uzak kitabı elime aldım. (Gerçi ben çoğu ödüllü yazarı ister yerli ister yabancı olsun anlayamayan bir insanım. Biri bana neden Sait Faik Nobel alamamış anlatırsa çok da sevinirim. Ya da bir Orhan Veli? Geri kafalıyım galiba.)

Masumiyet Müzesi'ni "pazarlamacı" eğitimimle değerlendirecek olursam kesinlikle muhteşem bir kitap. Beyaz dizi tarzında, en popüler konu olan cinsellik ön planda, her ne kadar 50lerden başlayarak Türkiye'yi anlatıyor olsa da günümüz yalnız ve kapana kısılmış insanını çok güzel yansıtıyor ve en önemlisi sadece kitap yazarak değil müzesini de kurarak para kazandıracak bir eser. Gerçekten muhteşem.

Peki, okuyucu Sevgi için nasıl bir kitap?

Sayfa 284 civarında bir ara elimi uzatıp sigaramı yakmak, rakımdan bir yudum alıp çaresizliğimi yüreğime gömmek istedim...ve farkettim ki ben sadece kitabı okuyorum! Gelin görün ki son 100 sayfadır (belki daha uzun süredir) sadece rakı-sigara ve çaresizlik içinde kıvranan Kemal'i okuya okuya bende o moda girmişim. İçim bulanmış, afakanlar basmış, sıkılmışım....

Belki "Kitap o kadar etkili ki, yazar kahramanını sana olduğu gibi yansıtmış" filan falan diyeceksiniz. Değil. Bana yansıyan iç sıkıntısı.

En sonunda bıraktım. 300. sayfaya kadar dayanmaya çalıştım, ellerimin kenarlarını yedim, derin derin iç çekip öffledim. Ama bitiremedim, bıraktım.

Okusam okurdum ama sonunda bende oluşan bunalımlı ruh hali hem beni hem de çevremi yerdi. BHA'ya kıyamadım.

Kısaca ben beğenmedim. Tekrar okuyacağımı da sanmam.

BHA'ya "Okumalısın, çok eğleneceksin" diye takılırken "Ay sakın! Bırak bırak...İçim şişti" dedim. İşte bir kitabı bu nedenle yarım bıraktım. Peki nasıl yarım bıraktım? O da şöyle oldu, kitabı kapatıp kenara koydum. İşte bu kadar!

Kimse alınmasın...Ben sadece kendimi yazdım!!!

Mır mıırrr mırrrrr....

2010-11-24T10:19:00.005+02:00

Mırıldanmıyorum, söyleniyorum!

Herkese merhabalar.

Aslında 2 hafta netten ve tüm teknolojiden uzakta, sessiz ve sakin bir tatil planlamıştık. Biliyorsunuz.

Ancak, dün gelen "Senin görevin Jim, araştırma yapıp bize destek olmak. Görevi kabul edersen...." telefonu ile en yakın internete yönlendirildim.

Tamam, yalan söyleyemeyeceğim; söylenerek gitmediğim gibi "ay tabii hemen" diye hevesle koşmuş olabilirim. Fekat tatilde olmam nedeniyle ruh sağlığım "a haa haaaa...hayat ne kaddarrr güzelll...kuşlar böcekler...."şeklinde pespembe olduğu için telefona verdiğim mutlu tepki yasal olarak geçerli sayılamaz!!!

Offf...Tamamm...Ben işkoliğim ve telefon gelip de "eski ekibi topluyoruz" denilince keyifle teknoloji başına koştum.

Koşunca da başından kalkamadım gördüğünüz gibi.

Bu yüzden sizlerle erken kavuşmuş olduk, umarım beni özlemişsinizdir. :)

Tatilimiz nasıl geçiyor, neler yaptık, kimleri gördük vs vs....azzzz sonra!

(Tabii ki bu kısımları anlatmayacağım. Boş yere beklemeyin.) :)

Hadi görüşürüz.

Birazdan size "Bir kitap nasıl yarım bırakılır" başlıklı eserimden bahsediiciimm.

Not: Kullanılan görsel netten alınmıştır.

24 Kasım

2010-11-24T10:14:00.003+02:00

Değerli öğretmenlerim,

Hepinizin Öğretmenler Günü'nü kutluyorum. İyi ki varsınız.

Sevgiler

İyi Bayramlar

2010-11-15T14:52:00.002+02:00

Bayramınız kutlu olsun. :)

Sevgiler

Bir Kadının Utandığı An!

2010-11-14T12:37:00.005+02:00

Hiç unutmam (ve belki daha önce de yazmış olabilirim), yaklaşık 3 yıl önce bir gün bir arkadaşımla ayakkabı bakmaya çıkmış akşamın 8'inde dışarda fır dönüyorduk. Arkadaşımın kuzeni ABD'deydi ve UGG'ler ülkemize yeni gelmeye başlamış, ilk işleri sosyetenin ve ünlülerin ayaklarını süslemek olmuştu. Gazeteler ürünü adı lazım değil X mağazanın fahiş fiyatlarla sattığını, ABD'de çok ucuz (?) olduğunu ve sosyetenin oradan aldığını yazmıştı. Ne oldu nasıl oldu da gaza geldik bilemiyorum, özeniverdik ve haydi X mağazasına gidip numara model seçelim kuzene sipariş verelim dedik.

O arada "tiki" gazına maruz kaldığımız ve ağzımız kulaklarımızda olduğu için çıkışta keyifimizin hakkını verelim diye Starbucks'a girdik. Oturmuş kahvelerimizi içerken saat 8.30 u geçmişti. Önce onun aşkı aradı ve neden dışarda olduğumuzu öğrenince klasik tepkiyi verdi: Ya sanki hiç ayakkabınız yok! Bıdı bıdı bıdııııı....

(Gerisini kadın okurlar anlamıştır, kısa geçtim) :)

Onlar konuşurken BHA aradı ve benim cıvıltılı bir ses tonuyla "Ayakkabı alcam" lafımı sessizce dinledi. Yalan yok, beklediğim tepki bu değildi. Planım "Ya ne ayakkabısı?" na gözlerimi kocaman açıp en tatlı halimi takınarak "Ayyyy ama çoookkk küselllerrrrrr" demekti. Konuşma sürüyordu, gelin görün ki hala tepki yoktu. Başka şeyler konuşmaya başladık.

Sonunda dayanamayıp "Bir şey demeyecek misin?" dedim ve benim akıllı aşkım "Bir kadının 250 çift ayakkabısı varken 251. çifte göz diktiyse 'Hayırlı olsun' demekten başka çare yoktur" dedi! Zeki erkek başka oluyor cidden!! :)

Tepkisi hem çok güldürdü hem de mesajı almamı sağladı. Ayakkabı sipariş vermedik. Zaten yalan yok pek de sevmemiştik. İhtiyaçtan değil de sırf herkesten önce alabileceğimiz için sipariş vermek bize mantıklı gelmedi.

Evet, her kadın gibi ayakkabılara ayrı bir düşkünlüğüm var. Kışın değil ama yazın gözüm döner, her kıyafete uygun ayakkabıyı dolabımdan çıkarırım. Özenti ya da alışveriş canavarlığı değil, her çift ayakkabımı mutlaka kullanırım. Ancak, son 2 yıldır artık her renk her model ayakkabım olduğunu görüp alışverişi durdurdum.

Ama çantalarda ne durumda olduğumu az önce gördüm ve yerin dibine geçtim!

Bu kadar çeşit çantam olduğunun farkında bile değildim çünkü ne yazık ki yer olmadığı için gözden ırak bir alana kaldırmışım, sonrada unutmuşum. :(

Ama bugün akıllı akıllı ayıklama yapıp, hepsini elden geçirip temizleyeceğim. Sonra liste yapıp ayakkabılarda olduğu gibi hepsini kullanmaya gayret edeceğim.

Artık kullanmaktan vazgeçtiklerimi ise her zaman olduğu gibi ilgili kurumlara iletip, ihtiyacı olanlarca kullanılmasını sağlayacağım.

Size de önerim hazır kışlıkları çıkarıp yazlıkları kaldıracağınız bu dönemde ayıklama yapıp fazla dediklerinizle vedalaşın ve ihtiyaç duyanlara iletin. Hem hayır işlemiş olursunuz, hem eski günlerde olduğu gibi tasarruf yaparak dünyaya katkınız olur, hem de eviniz birazcık nefes alır! :)

Sonuçta Etik Alışveriş'e desteğimiz havada kalmamalı değil mi?

Not: Kullanılan görsel netten alınmıştır.

Güvercin

2010-11-14T12:00:00.004+02:00

Yıllar önce Nurhan Damcıoğlu haklı olarak isyan etmiş ve "Ramazan gelince gazeteciler bir beni bir de pideyi hatırlıyorlar" demişti. Biz de sözünü "Beni sadece o ay hatırlayıp ekrana çıkarmayın, ben sanatçıyım hakkımı verin" diye değil de "Beni hiç ekrana çıkarmayın" diye anlamış olacağız ki kadıncağızı hepten ekrandan uzaklaştırdık!

Milletçe hafızamız belli, maksimum 1 hafta galyena gelip coşar ardından kaldığımız yerden yaşamaya devam ederiz.

Hiç "Ben öyle değilim" vs demeyin, hepimiz öyleyiz. Bir bakarsınız haydi hooopp ışıkları kapatıp açıyoruz bir bakarsınız ortama akmış eller havaya yapıyoruz. Ne oldu o ışık açıp kapamalar? Aaaa, bir ara öyle bir şey yapıyorduk di miiii?

Enerji tasarrufu diye ortalığı yıkarız, ardından tüm teknolojik aletleri eve toplarız! Mümkünse aynı anda çalıştıralım ki daha etkili olsun.

Bir bakarsınız herkes elinde su kabı "gel pisi pisssiii" diye dolanıyor bir bakarsınız "Ay evet zehirlesinler tabeee! Bunlar böööle başı boş dolaşıyor çoluk çocuk herkese saldırıyor" diyoruz. Ya beslediğin hayvanın öldürülmesine nasıl sessiz kalıyorsun? Öldürmek çare midir?

Biz de bayramlarda mezarlıklar akla gelir, televizyonlarda gözü yaşlı anneler - şehit mezarları gösterilir. Duygu tacirleri!

Ama bırakın şehit mezarlarını kaçımız sevdiklerimizin mezarına düzenli uğruyoruz?

Bayram gelir evlerimizi bayraklarla süsleriz, Anıtkabir'e koşarız. Aklımıza o an gelir, bir de serde "vicdanı rahatlatmak" var ya e koş babam koş!

Bayram gelir, yeni konsept tatil yerine sevdiklerin olduğu için, hepimiz aile büyüklerimizin yanına göç ederiz. Hadi neyse, amaç ulvidir diyerek ses çıkarmıyorum sadece merak ediyorum: kaçımız o aile büyüklerini günlük hadi geçtim haftalık arıyor?

Bayram gelir, televizyonda huzurevindeki yaşlılara sarılan ünlülerimizi görürüz. Eller öpülür, yardımcıların taşıdığı ne idüğü belirsiz hediyeler verilir. Kameralara boool boolll gülücükler atılır, ardından hüzün çöker iç çekilir ve de ahkam kesilir. Sonra?? Sevdiklerimize / değer verdiklerimize bir an değil, bir ömür vakit ayırmamız gerekmez mi?

İşte Yılmaz Özdil'in yazısını okuyunca aklımdan geçenler bunlar oldu. Alınmayın üstünüze, haddim değil kimseye laf etmem. Benim lafım kendime....

Not: Kullanılan görsel netten alınmıştır.

Gelinn 2. yaşında

2010-11-14T10:27:00.000+02:00

Sevgili Gelinn'e nice yaşlar. :)

Kutlamak isteyenler buraya tık tık yapsın bakalım.

Bugün Cumartesi...Ohhhh Yaşasın! :D

2010-11-13T08:46:00.006+02:00

Günaayydddııınnnn!!! :)

Bugün bulutlu bir Ankara havasına misket oynayarak değil ama "booaazıımmm aaarııyooo" diye mızıktırarak uyandım. (Mızıktırmak nedir bilmiyorum ama yaptım, pişman değilim gene olsa gene yaparım. Ayrıca, gerçekten 'boğaz' yerine 'booaazzz' dediğim için aynen yazdım)

Suratımı asarak aynaya bakıp, bugünün cumartesi olduğunu hatırlayınca "Hobbaaaaaa...Haydi eller havaya!" diyerek kısmi bir iyileşme yaşadım.

Sabahın bu saatinde neden uyanığım:

Efendim ilk neden, rutin "ay ne lanet bir iş bu ya?offf...gene tamirci çağır" cümlesi oldu. Geçen cumartesi idareten yapılan iş idare etmedi. Böhüüüü...

İkinci nedense Ege ile vakit geçirmek istemem. Kendisi ile 2 haftalık kısa bir ayrılık yaşayacağız. Oğluşum beni unutsun istemediğim gibi bende şimdiden bol bol "Ege anları" depolamaya çalışıyorum.

Evet, pazartesi gününden itibaren 2 hafta yokum. Mümkün olduğunca bilgisayar ve benzeri teknolojik aletlerden uzak kalmayı planlıyorum....ruh ve beden sağlığım için bunu yapmam şart!!

Bu kısa arayı BHA ile kitap okuyarak, gezerek ve keyif çatarak geçireceğiz. Ne okuyacağıma önceden karar vermiş ve Adam Smith'i bu ara için saklamıştım çünkü akşam işten geldiğimde yorgunluktan okuduklarımı algılayamaz olmuştum.

Yola çıkmadan önce sizlerle bayramlaşırız. Ama ola ki yola çıkmak üzere olanlar varsa:

Hepinize huzurlu, mutlu ve sağlıklı bayramlar dilerim. Yüzünüz hep gülsün.

Şimdi ben izninizle işime geri döneyim. Malum, daha pazartesine çoook var....(İç çekiş) Gün içinde mutlaka yazacağım. Beni okumaya devam edin anacığım. Hi hiii....

Not: Kullanılan görseller netten alınmıştır.

Bugün

2010-11-10T21:33:00.003+02:00

Nur içinde yat.

Not: Bugünden manzaralar için burayı ya da Hürriyet Gazetesi'ni tıklayabilirsiniz.

Sevgi Kuzu

2010-11-08T23:21:00.002+02:00

Evden içeri girdiğimde saatim 22.25'di.

Elimdekileri girişte savurup, ayakkabılarımı ayağımdan fırlatırken "Yiter yaaaa yiteeeerrr!" dedim.

Bu saate kadar çalışıp, beynim sulanınca bu tavırlarım doğal tabüüü! :D

Bir de inme insin de sulanma tam olsun: Hiiiiiiiii!

Not: Kullanılan fotograf netten alınmıştır.

GünEşli Güzel Bir Gün

2010-11-06T08:48:00.003+02:00

Günaydın! :)

Her ne kadar güneş yüzünü göstermiş olsa da hava hala buz gibi...

Elimde bir bardak sıcacık kahve, ekran başındayım.

Ege kafesinden çıkıp her zaman ki mekanına, kapı üstü oymacılık atölyesine, uçtu gitti.

Oradan bana cikleyip duruyor.

Televizyonda Dora güneşi uyandırmaya gidiyor. Ah keşke GünEş burada olsaydı da bende onu uyandırabilseydim. :)

Birazdan usta gelecek ve tadilatta yeni bir perde oynanacak!

Sonra arkadaşlarımla buluşacağım ve tüm gün dışarda dolanacağım.

Ne soğuk ne tadilat sorunu bu güzel günün tadını çıkarmamı engelleyemez!

Hıhhh!

Son sözüm budur!

Yaşasın haftasonu!

Not: Kullanılan resim buradan alınmıştır.

BHA

2010-11-05T22:38:00.006+02:00

Sevgilim ben şimdi büyük bir kentte seni düşünmekteyim
Elimde uçuk mavi bir kalem cebimde iki paket sigara
Hayatımız geçiyor gözlerimin önünden
Çıkıp gitmelerimiz, su içmelerimiz, öpüştüklerimiz
"Ağlarım aklıma geldikçe gülüştüklerimiz"
Çiçekler, çiçekler, su verdim bu sabah çiçeklere
O gülün yüzü gülmüyor sensiz
O köklensin diye pencerede suya koyduğun devetabanı
Hepten hüzünlü bu günlerde
Gür ve coşkun bir günışığı dadanmış pencereye
Masada tabaklar neşesiz
Koridor ıssız
Banyoda havlular yalnız
Mutfak dersen - derbeder ve pis
Çiti orda duruyor, ekmek kutusu boş
Vantilatör soluksuz
Halılar tozlu
Giysilerim gardropta ve şurda burda
Memo'nun oyuncak sepeti uykularda
Mavi gece lambası hevessiz
Kapı diyor ki açın beni kapayın beni
Perdeler gömlek değiştiren yılanlar gibi
Radyo desen sessiz
Tabure sandalyalardan çekiniyor
Küçük oda karanlık ve ıssız
Her şey seni bekliyor her şey gelmeni
İçeri girmeni
Senin elinin değmesini
Gözünün dokunmasını
Ve her şey tekrarlıyor
Seni nice sevdiğimi

Cemal Süreya

Çok Tatlıydı Dayanamadım! :)

2010-11-05T21:11:00.003+02:00

Bazı bazı hediye çekiliş vs aktivasyonları takip ediyorum. Hayatıma heyecan katıyor, ister misin bana çıksın düşüncesi ile kikirdiyorum, ay güle güle kullansın ne güzel olmuş diye çıkan adına seviniyorum filan filan.

Bu kez öyle blogdan bloga "zap"larken bu blogda bunu gördüm.

"İzleyici sayım 150 olunca..." ifadesi o kadar hoşuma gitti ki dayanamadım bloguma konuyu aldım, hemen de izleyici oldum. İfadedeki samimiyet, doğallık ve yaratıcılık çok hoşuma gitti. En azından dürüstçe niyetini yazmış ve amacı için oturmuş düşünmüş, çok akıllıca bir şey yapmış. Kutluyorum.

Ne diyim; çok tatlıydı dayanamadım! :)

Makaronlarım

2010-11-04T22:39:00.003+02:00

Geçenlerde paketlerim gelmiş ve ben BHA ile birlikte içindekileri fotograflayamadan hapur hupur yemiştim.
İçindekileri merak edenler için özel bir yazı yazmak istedim.
Çikolatalı olanlar için buraya tıklıyoruz.
Fıstıklı olanlar içinse buraya tık tık yeter!
Zencefil'im ellerine sağlık tekrar.

Gece Gece...

2010-11-04T22:24:00.003+02:00

Basri'yi çoğunuz hatırlarsınız.

Sarışın afet Fatoş'un pek o kadar da yakışıklı olmayan ama sevimli kocası.

Hani şu koccaman "Basri Sandviçleri"nin kahramanı...

Gecenin şu saatinde canım öyle bir Basri Sandviçi istiyor işte.

Şöyle yumuşacık pofuduk iki dilim ekmek arasına, ızgarada pişirilmiş kabak-patlıcan, üzerine közlenmiş kırmızı biber, birazcık acı sos, üzerine hellim peyniri, biraz maydonoz, biraz daha közlenmiş kırmızı biber....Hmmmmm....

Acıktım galiba! :)

Diş: Birinci Sahne

2010-11-03T22:29:00.004+02:00

Başroller; ben ve Çiğdem Hanım.

An; akşam üstü.

Yer; Başkent Üniversitesi Diş Hekimliği.

Sahne; Dolgu 1, çekim 1!

Sabırlı, anlayışlı ve titiz doktorum 1,5 saat süren bir çalışma ile 2 dişimi kurtardı.

Sonra da sanki benden az yorulmuş gibi "İyi dayandınız. İyi misiniz şu an?" diye sorma inceliğini gösterdi.

Aneztezi çok keyifliydi. Eve geldiğimde kafam iyiydi!? Resmen Amerikan filmlerindeki gülme gazı almış diş hastası tadındaydım.

Vücut ilaca alışkın olmayınca hemen çarpıyor.

Epey bir tadını çıkardım o anların. Çünkü biliyorum ki üstünden saatler geçtikten sonra acı hissedeceğim...Ki artık hissediyorum... :(

Devam edecek....

Ne yazık ki... :(

Kastamonu ve Etli Ekmek

2010-10-31T08:37:00.009+02:00

Sizi Kastamonu Kalesi'nden görüntülerle başbaşa bırakıyorum.

Fotografları Sinop gezimizden dönerken Kastamonu'ya uğradığımızda çektim.

En alta Kastamonu'nun meşhur etli ekmeğinin (yanına da bir kap ayran) fotograflarını koydum. Aslında biz asıl yememiz gereken yerde yemeyip, yolda rastgele bir yerde yedik ve yol boyunca tahmin edemeyeceğiz kadar pişman olduk (ekip olarak!). Herhalde tüm benzin istasyınlarında mola vermişizdir! :(

Kimbilir ne etiydi...Neyse...

Etli ekmek benim beklentimin aksine kapalı pide gibiydi ve üstüne de bol yağ sürülüyordu. Biz (Zencefil dahil dört arkadaş) üzerine yağ sürdürmediğimiz için az etkilendik ama diğer arkadaşlar resmen telef oldu.

Demek ki neymiş, bildiğin yerden şaşmayacaksın.

Evde Ekmek Keyfi: Sahne 2

2010-10-30T20:37:00.006+03:00

Geçenlerde size evde ekmek yaptığımı söylemiştim.

Ve tabii daha sonra bununla ilgili görselleri koyacağımıda söylemiştim. Ama gelin görün ki fırsat bulup görselleri ekleyememiş ve bu yazıyıda "yazılacağına söz verilen zilyon tane yazı"dan biri haline getirmiştim.

Sözümü gecikmeli olsa da tutuyor ve ekmeği yaptıktan sonra yaptığım kahvaltı ile ilgili görselleri size iletiyorum. Ekmek, makineden çıktıktan sonra işte böyle gözüküyor:

Aslında yazı olarak bir şey yazmama gerek yok; misss gibi tazecik ev yapımı ekmeğimle peynirleri ve reçelleri götürdük.

Kahvaltı fotograflarının hepsini koymuyorum. Bir tane yeterli bence çünkü gecenin şu saatinde sizleri kahvaltı için coşturmaya gerek yok! :)

Sadece şunu bilin isterim; 4 çeşit peynir vardı ama biz tadımlık parçalar tercih ettik. Peynirlerimizin yanında olmazsa olmazımız acı biberler ve diğer yeşillikler var. Pembe tonlu reçellikte anne yapımı vişne reçeli, yeşil reçellikte ise ev yapımı karpuz reçeli var. Son küçük kapta ise çok net seçilmese de yine anne yapımı turunç reçelimiz var. Fotografa dahil olmayan yerde yağda yumurtamız, kayısı reçelimiz ve zeytinler var.

Şimdiden iyi pazarlar!

Not: Saatlerinizi geri almayı unutmayın. ben aldım ve bütün işlerimi bitirdikten sonra bir saatte fazla zamanım kalmış oldu. :)

Evet...Kararlıyım!

2010-10-30T17:14:00.006+03:00

Evet, gece saat 3 gibi yatmış olabilirim (o saate kadar çalıştım).

Evet, ertesi sabah, rutinde en geç 9 da kalkan ben, saat 13.30 gibi uyanmış olabilirim.

Evet, son bir aydır (antibiyotiklere rağmen) ciğerlerim sökülürmüş gibi öksürüyor olabilirim.

Evet, okunacak kitaplar-izlenecek filmler-gidilecek sergiler ve konserler yığın haline dönmüş olabilir.

Evet, "sonra yazacağım" dediğim zilyon tane yazım hala yazılmamış olabilir.

Evet, evde ütü vs birikmiş olabilir.

Evet, son 3 gündür yoğun çalışmama rağmen pazartesi sabahına yetiştirmem gereken sunum ve raporda bir gıdım ilerleyememiş olabilirim.

Ve evet, içimden çalışmak yerine uzun zamandır yapmadığım şeyi yapmak yani bloglar dünyasında dolanmak geçiyor ve hatta ben bunu uyguluyor olabilirim.

Fekattt yılmadım yılmayacağım! Hayata küsmeyeceğim! Bugün geceyarısına kadar o sunum, o rapor ve o dağ gibi ütü bitecek.

Ve yarın sabah rutin saatte (yani sabah 7) kalkılıp kahvaltı, üstüne spor sonrada pazar keyfi düzenine geçilecek, kısaca normal hayata dönülecek ve bir daha eve iş getirilmeyecek!

Son sözüm budur! Hıh!

Not: Kullanılan görsel netten alınmıştır.

Dalgınlıkta Sınır Tanımam!!

2010-10-29T20:36:00.006+03:00

Dedim ya son zamanlarda yoğunum, kafa arada kısa devre yapıyor tabii. :)

Geçen gün yorgun argın eve geldim. Kolumu kaldıracak gücüm kalmamış. Bir süre boş boş televizyona baktım. Ama o kadar boş bakmışım ki resmen içim geçmiş.

Baktım olacak gibi değil, hadi dedim uyku vakti.

Kafam boşalsın diye önce biraz kitaba göz atayım dedim. Başucumda Don Kişot var.

Uykudan önce hazırlığını yaptım, yastığı yatak başlığına dayadım. Ve...

Ve gelip yatağa yerleşip elimi kitaba attım ama bir terslik var. Bir iki saniye geçti, tersliği farkettim:

O aradaki "ve" kısmı var ya, işte o arada ışığıda kapayıp yatağa kurulmuşum!

Kafa o kadar dolu ki ne ne yaptığımın farkındayım ne de ortalığın ne kadar karanlık olduğunun!

Kitabı geri yerine koydum ve uyudum! Ki anlayacağınız üzere zaten uyuyormuşum. :)

Not: Kullanılan görsel netten alınmıştır.

Menü Önerisi

2010-10-29T16:47:00.004+03:00

Yılın en sevdiğim zamanları: Kereviz zamanları!

Her yerde kereviz; yeşil yapraklı koca koca kökler, her yerde kokusu...Bu mevsimi seviyorum! :)

Anlayacağınızı menü önerimde kereviz var. Yanına yeşil mercimekli yoğurt çorbası yaptım. Tatlı olarak elmalı muffin ve sindirmek içinde Türk kahvesi öneririm çünkü ben öyle yaptım.

Önce kerevizin tarifini yazayım. Diğerlerini sonra yazacağım.

Gerekli malzemelerimiz:

-Soğan (bende normali kalmamış 10 -12 tane arpacık soğan kattım)

-1 büyük kereviz (ya da iki orta boy)

-1 büyük patates

-3 adet orta boy havuç

-1 adet portakal

-2 adet Limon (ben aslında sadece 3 portakalın suyunu koyarım ama evde bir tane portakal vardı bende kalan kısmı limon sıkarak tamamladım)

- Zeytinyağı

-1 kaşık un

-1 kesme şeker

-Bir tutam tuz

-Biraz su (sanırım 2 su bardağı filandı)

Gelelim nasıl yaptığıma:

Bir kaba 2 su bardağı kadar su koyun ve içine unu katın. (Suyun bembeyaz olması lazım) Kerevizin kabuğunu soyun ve çok küçültmeyecek şekilde 4 parçaya bölün. (Benimki epey büyük bir köktü, dörde bölmem o yüzden. Sisinki orta boysa ikiye bölerek, küçük boysa hiç bölmeden para para doğrayabilirsiniz)

Her parçayı dilimleyin. Unlu suyun içine katın ve suyun kerevizleri sarıp sarmalamasını sağlayın. (Aksi takdirde kereviz kararır)

Kereviz unlu suda banyosunu yaparken siz tencereye önce soğanları doğrayın. Ama küp küp filan değil, onu da dilim dilim ya da benim gibi arapacık soğansa tüm parça halinde koyun. Üstüne havuçları para para doğrayın. Son olarakta patatesi kerevizi doğradığınız gibi doğrayın. Kereviz dilimlerini sudan alıp tencereye yerleştirin.

Üzerine sıkılmış portakal (ve limon) suyunu koyun. Su seviyesi en azından yarısını geçsin. Bu nedenle eğer gerek görürseniz bir iki portakal (veya limon) daha sıkın.

Tuz, kesme şeker ve zeytinyağınıda ilave edip ocağa koyun. Ara ara sebzelerin sertliklerini kontrol edin. Özellikle havuç olmuşsa diğerleri olmuştur.

Afiyet olsun.

Not: Benim kerevizin saplarında yeşil güzel kısımlar vardı. Sapındaki yeşillikleri ayıklayıp güzel olan kısımları ayrı koymuştum. Sonra onlarla kereviz çorbası yapmıştım.

Not 2: Fotograf makinesini bulsam daha güzel geçecektim ama bulamadım o an, bende cepten çektim. Kötü çıktı, kusura bakmayın.

Cumhuriyet Bayramımız Kutlu Olsun

2010-10-28T21:02:00.004+03:00

"Kendiniz için değil, bağlı bulunduğunuz ulus için elbirliği ile çalışınız. Çalışmaların en yükseği budur."

M. Kemal ATATÜRK

Yonca Gıda İle Bir Demlik Sohbet :)

2010-10-28T19:00:00.000+03:00

Sevgili Sevil bizler için güzel bir organizasyona daha imza atmış.

Gerçi ben Ankara'daki buluşmaya evin sorunları nedeniyle istediğim halde katılamamıştım :(

Yonca Gıda ile birlikte hazırladıkları bu organizasyon ile 3 kişiye Yonca Gıda'dan hediye paketi gönderilecek. Ben şansınızı deneyin derim.

Yapmanız gerekenler burada açıklanmış.

Şimdi izninizle ben üzerime düşeni yapayım:

AYŞE TÜTER, BLOGGER'LAR İLE BİRARAYA GELDİ

Ayşe Tüter,İstanbul'lu bayanlar ile buluştu.

Yonca Gıda, İstanbul'lu blogger beyenlar ile ünlü yemek danışmanı Ayşe Tüter'i bir araya getirdi. Etkinlikte hem birlikte kahvaltı edip hem de Ayşe Tüter ile sohbet etme imkanı bulan blogger ların keyfine diyecek yoktu.

Yonca Gıda yetkililerinin yaptığı marka ve ürün tanıtımlarının ardından, Yonca Gıda ürün özelliklerinin anlatan Ayşe Tüter ayrıca ünlü tariflerini de sevenleri ile paylaştı. Bayanların yemeklerle ilgili tüm sorularını yanıtlayan Ayşe Tüter kendisine gösterilen yoğun ilgiden çok memnun kaldı.

İstanbul İTÜ Maslak kampüsü sosyal tesislerinde düzenlenen etkinliğe katılan Yonca Gıda yetkilileri "İzmir ve Ankara'dan sonra etkinliğimizin İstanbul ayağını da gerçekleştirmiş bulunuyoruz. Diğer illerde de bu gibi etkinlikler gerçekleştirmeye devam edeceğiz. Bunun içinde çalışmalarımız devam etmekte..." diyerek bu tür buluşmalarının diğer illerde de devam edeceğini belirttiler.

Katılın: Etik Alışveriş Hareketi

2010-10-28T16:46:00.005+03:00

Bana küçük yaştan itibaren yaşayan her şeye saygı duymam öğretildi. Dünyada insan türünün tek canlı olmadığı, başkaları olduğu ve paylaşmayı bilmemiz gerektiği anlatıldı.

Belki de o yüzden bazı insanları anlayamam, belki de bu yüzden yeşili katledenlere nefretim, belki de bu yüzden hayvanlara eziyet edenleri lanetlemem...

Başkasına saygı duymayan benden saygı beklemesin.

Hele ki şiddet uygulayanı asla affetmem.

Yaşadığımız dünyanın geçeci olduğumuza, hem ona hem de üzerindekilere değer vermemiz-saygı duymamız ve onları korumamız gerektiğine inanıyorum.

Bugün Hürriyet'te gördüğüm bir haber bu yüzden ilgimi çekti.

Etik Alışveriş Hareketi

Haberi buradan okuyabilirsiniz. Çok mantıklı bir hareket; gerçekten aldığımız şeylerin hepsine ihtiyacımız var mı? Aldıktan sonra nasıl yok ediyoruz? Yok ederken zarar veriyor muyuz? Ya da gereksiz yere aldığımız bazı şeyler bizim gibilerin alışverişi nedeniyle üretime devam edilerek doğal kaynakları tüketiyor mu?

Bu konular için cevaplarınızı:

KurumsalSosyal.com

da bulabilirsiniz.

Zencefil'den Paket Var

2010-10-27T20:46:00.006+03:00

Dün sevgili Zencefil'den iki paket aldım.

Bu süslü, sevimli ve renkli hediye paketlerini kendisi hazırlamış, kurdelelemiş ve bana göndermiş.

Peki sizce içinde ne var?

Hmmmmm...Birbirinden leziz makaronlar. Ama bu kez makaronları "çikolatalı" olarak sınırlanmamış. Aynı zamanda antep fıstıklı da yapmış. İçine sevgisini de katmış ve bana göndermiş.

Bizde BHA ile mest olarak yedik bitirdik.

Her kutu içinde 6 (3 çikolatalı ve 3 antep fıstıklı) makaron olduğunu ve sadece kutuları çekecek fırsat bulabildiğimi düşününce lezzetlerini hayal etmeyi size bırakıyorum. :)

İçlerinden bir ikisini büyük bir cömertlik örneği sergilereyek (!) iş arkadaşlarıma sundum. (Cömertlik ölçümü anlayabilmeniz için 20 kişi olduğumuzu söylemek ve "bir ikisinin" ifadesinin altını çizmek istiyorum. Pardonda bunlar bana gelmişti, bana ne! Paylaşmam)

Onlarda çok beğendiler. Hatta Zencefilciğim istekte bulunan arkadaşlarımı kırmayıp gelecek hafta onlar için yeni kutular gönderecek.

Şimdiden ellerine kollarına sağlık.

Not: Kutuların kenarındaki açılmalar içinde ne var diye meraktan kurcalarken oldu.

Küçük Ağa

2010-10-24T00:24:00.004+03:00

Son zamanlarda Nickelodeon dışında pek bir kanal izlemediğim için ancak reklam aralarında diğer kanallara bakıyorum ve ne var ne yok o arada görüyorum. Az önce yine öyle bir şey oldu ve ben duydum ki Küçük Ağa TRT'de tekrar yayınlanacakmış. Yaşasııınnn!!! :)

Çetin Tekindor'a aşık biri olarak bundan daha mutlu olamam, zaten ona da Küçük Ağa'yı izlerken aşık olmuştum.

Kaldı ki konusu ile oyuncuları ile dolu dolu bir yapımdı. Hayal meyal aklımda kalmış. O yüzden yarını ve gelecek iki haftayı iple çekiyorum.

Yaşasıııınnnnnn...demiş miydim? Bir daha diyim o zaman:

Yaşasın! :)

Not: Konu ile ilgili görsel ararken farkettim; acaba kaç evde Tarık Buğra'nın bu güzel eseri var? Bizde yokmuş. Ne büyük utanç. :(

Almak için hemen sepete ekledim bile.

Ayrıca, kullanılan görseller netten alınmıştır.

Migros - Özel Olimpiyatlar

2010-10-24T00:01:00.007+03:00

Migros'un kampanyasını reklamlarda gördüm ve hoşuma gitti. Görmemiş olabilirsiniz diye sizlerle paylaşmak istiyorum. Konusu şu:

"Özel Olimpiyatlar"

Ben Mutlu Bir Down Annesiyim'i okumuş muydunuz? Bir annenin çocuğunun down sendromlu doğacağını öğrendiği andan itibaren yaşadıklarını anlatır. Kitapta, Elçin Tapan yaşadıklarını tüm içtenliği ile anlatır. İçerikte hep şu vurgulanır, fedakarlık ve ilgi göstermenin yanı sıra iyi bir eğitim ve sağlık harcamaları ile bu çocuklar aslında normal çocuklardan farklı değillerdir. Yani onları "öcü" görmenin yanlışlığı ortaya konulur. Sadece emek vermek gereklidir. Ve maddi imkan...Ne yazık ki maddi olanağı olmayan ebebeynler için sağlık ve eğitim harcamalarını sağlamak çok zor. Keşke devletimiz onlarada sahip çıksa.

Engelli tüm insanlarımız içinde bir şeyler yapılır mı acaba Bunu defalarca sordum. Hep atlıyoruz: Onlarda bu yurdun insanları. Bizim kadar hakları olmalı.

Migros şu an alışverişlerden elde ettiği gelirin bir kısmını Özel Olimpiyatlar'a katılacak kardeşlerimizi desteklemek için kullanıyor. Reklamın sonuna yetiştiğim için tam içeriği öğrenemedim. Sayfasına baktım ama ayrıntıları göremedim. Öğrenirsem size de iletirim. Küçücükte olsa bir desteğimiz olsun değil mi?

Not: Kullanılan görseller netten alınmıştır.

Şaşkın

2010-10-23T16:12:00.006+03:00

Çalan saatin sesine saat 8.30' da uyanıyorum. Aman Tanrım!! 8.30 mu??? O an aklımdan "Patronu aramalıyım! Hay Allah'ım nasıl uyudum ben böyle??Servis arkadaşımı mı arasam? Yok, servis şoförünü arayayım." cümleleri ardarda geçiveriyor ve son kararımı hızla uyguluyorum. Servis şoförünün numarasını bulup çevirdiğim sırada nasıl yetişeceğimi planlamaya çalışıyorum, şoförün numarası çalıyor ve..ve o an telefonu kapatıyorum! Lanet olsun, bugün cumartesi!

Tüm haftayı fazla mesailerle geçirip, perşembe günü "Neee? Bugün perşembe mi? Salı değil mi yahu?" demişken, cuma sabah güne sabah 4.16 itibariyle başlayıp gece 2.13 itibariyle nokta koymuş üstelik o sürenin 18 saate yakın zamanını çalışarak geçirdikten sonra bu sabahı tatil günü olarak algılayamamam gayet doğal.

Elbette pazartesi günü servis şoförü "Sevgi Hanım, cumartesi günü karıştırdınız herhalde" diyecek ama ben "Ay yok yanlışlıkla sizin numaranızı aradım" diyerek beni mahçup etmesine izin vermeyeceğim. ;)

Yoğun günler geçiriyorum ve görünen o ki daha da yoğunlaşacak. O kadar ki geçen cuma dolgum düşmüştü, pazartesi dişçiye gittim, dişçi acilen ortodontiye gitmem gerektiğini söyledi, perşembe gecesi dişimin parçaları ağzıma gelmeye başladı, cuma günü iş toplantısı sırasında arada hala kırılmaya devam eden dişin parçalarını yutmamaya çalışıyordum ve kısmetse haftaya zaman bulup dişçiye gideceğim.

Bugün ve yarınsa eve iş getirmenin haklı gururunu yaşayacağım. Özetle, gururla ve mutlulukla çalışacağım!

Okurken yoruldunuz değil mi?

Yorulmayın. Daha yeni başlıyoruz. :)

Hepinize keyifli haftasonları. Benim içinde dinlenin.

Not:Kullanılan görseller netten alınmıştır.

Güzel Bir Gün

2010-10-19T00:44:00.002+03:00

Gününüz çok güzel geçsin.

Sevgiler

Korkusuz Şövalye Ivanhoe

2010-10-09T13:37:00.005+03:00

Okullar açıldı, mini mini minikler okula başladı. Daha önce okula başlamış olanların kimi neşeyle kimi söylene söylene okula döndü.

Çocukların şansına havalar birden soğuyuverdi ve onları eve kapadı. Zaten dersler bir yandan bastırmaya başlamıştı. Offf! Yazık valla!

Yani onlara değil annelere!! ;)

Çocuklar doğaları gereği söylenecek, mızmızlanacak ve huysuzlanacak da anneler ne yapacak? Onları oyalamak lazım. Bende bunun için (aslında onlara okuma sevgisi kazandırmak için) size bir kitap tavsiye edeceğim.

Kitabın adı "Korkusuz Şövalye Ivanhoe", yazarı ise Sir Walter Scott. Kitap Can Yayınları'ndan çıkmış.

Ben kitabı merak edip almıştım. Çok da beğendim. Okuması anneler (ve tabii babalar) içinde çocuklar içinde çok rahat inanın. Bir solukta okunuyor. Üstelik içinde şövalyeler, leydiler, prensler ve şatolar geçtiği için çocukların hayalgücünü çalıştıracak ve ilgi ile okumalarını / dinlemelerini sağlayacaktır. Aslında biz büyükler için olaylar çok "sakin" (kansız, entrikasız, acısız) geçtiği için biraz yüzeysel kalsa da onlar için ideal bir anlatım var. Ayrıca, olması gerektiği kadar "abartı" da mevcut. Diyorum ya, tam çocuklara göre.

Kitap bizler için tanıdık kişilerden oluşuyor; Aslan Yürekli Richard, adını şu an söylemek istemediğim (çünkü başta kimliğini saklıyor, bırakalım çocuklar tanımaya çalışsın) ancak okurken "Aaa! Bu şey değil mi?" diyeceğiniz ünlü bir "okçu" ve onun başta rahip olmak üzere adamları, kötü kardeş Prens John.

İsterseniz kitaptan kısa bir bölüm ekleyeyim de biraz daha ilginizi çeksin:

"Saat ona doğru her yer tıklım tıklımdı. Birazdan trompetler çalındı ve yanında şövalyelerle Prens John göründü. O sırada Sakson Cedric'le Rowena da gelmişti, ama Athelstane yoktu yanlarında. O da çarpışmalara katılmak için, hem de Templar'ın grubundan adını yazdırmıştı. Cedric her ne kadar buna kızdıysa, caydırmaya çalıştıysa da, Athelstane burnunun dikine gitmeye alışkın olanlar gibi Nuh demiş, peygamber dememişti.

Rowena yerine oturur oturmaz müzik ve onu da bastıran sevgi gösterileri başladı.

Görevliler, kurallar okununcaya kadar susmaya çağırdı herkes. Çarpışma keskin kılıçlar ve sivri mızraklarla yağılacağı için tehlike çoktu." (s. 64)

Kitap dokuz yaş ve üzeri çocuklara tavsiye ediliyor. Ben bu işlerden çok anlamam ancak günümüz çocukları maşallah her bir şeyi vaktinden önce öğrendiği için...belki 7-8 yaş içinde olabilir.

Umarım beğenirsiniz.

Keyifli okumalar.

Sinop'un Cevizli Mantısı

2010-10-07T20:28:00.005+03:00

Dediğim gibi, kaçamak yapıp Sinop'a gittik. Kısa, macera dolu (misal, dağın başında kaybolmamız), bazen neşeli bazen gerilimli ama genel olarak güzel bir geziydi. Nereleri gezdim gördüm anlatacağım, yazıyı süslemek için arkadaşlardan fotografları almayı bekliyorum.

Eminim bazılarınız Ziynet Kara ve Ekrem'in "mekanlarını" anlatmamı da bekliyordur. Ben Ziynet'in ve Ekrem'in kim olduğunu yol boyunca arkadaşlardan dinleye dinleye öğrendim ve evet, Ziynet'in yerinde fotograf bile çektirdim.

(Benim gibi bilmeyenler için bilgi: Söz konusu kişiler bir dizinin kahramanları ve dizi Sinop Cezaevi'nde geçiyor. Aslında Tarihi Cezaevi'nde demek daha doğru olur. Allah kimseyi hayal ürünü bile olsa oralara düşürmesin, oradakilere de sabırlar versin.)

O kısımlara gelmeden size bir şey anlatmak istiyorum.

Ben bunu ilk kez yolda duydum, ardından da yağmura aldırmadan "Teyze'nin Yeri"ne gidip yemek kısmet oldu (Fotografların birinde yerdeki ıslaklık bizim üstümüzden akan damlalar!):

Cevizli Mantı

Biliyorsunuz, uzunnn süredir kaynağından emin olamadığım için et yiyemiyordum. Sinop'ta içim rahat yedim. Dilerim haksız çıkmamışımdır.

Gelelim mantımıza:

Tertemiz bir mekanda güleryüzlü kızlarımız, beyaz kıyafetler içinde servis yapıyorlar. Girişte mutfağa yakın yerde bir başkası harıl harıl mantı açıp hünerli elleri ile hızlı hızlı kapatıveriyor mantıları. Normalde Kayseri mutfağında mantılar ufacık ufacık olur ve bir kaşığa 40 tane sığdırmak asıl marifettir. Burada ise onunla kıyaslayınca oldukça büyük, üçgen/muska tarzı kapatılıyor.

Ben daha önce cevizli yememiştim, içine mi ceviz koyuyorlar diye sordum önce. Öyle değilmiş. Mantı haşlanıktan sonra üzerine dövülmüş ceviz koyuyorlarmış. Pek de iyi yapıyorlar! Gerçi ben yarısı yoğurtlu (yoğurtta sarmısak yoktu) yarısı cevizli istedim ve porsiyonda epey büyük geldi ama ona rağmen herkes gibi bende tabağı sildim süpürdüm. Sadece cevizli yiyince, hele de porsiyon büyük olduğundan, bir süre sonra insanın içi kıyılmaya başlıyor(muş). Ben hem cevizli halini hem de cevizli-yoğurtlu kısmı karman çorman yapıp yediğim son halini pek sevdim.

Bundan sonra bende cevizli versiyonunu yapacağım ve aynen tabaktaki gibi yarısı yoğurtlu yarısı cevizli olarak misafirlerime sunacağım. En başta da BHA'ya!

Deneyenler olursa, şimdiden afiyetler olsun!

Hahaaa haaayyyttt!

2010-10-06T23:08:00.003+03:00

Yaşasınn! Şu anda yeyüzünde benden mutlusu yoktur sanırım! :)

Mutluyum çünkü Nickelodeon hala yayında!

Normalde kabloluda Nickelodeon kanalı saat 20'ye kadar gösterilir, ardından kanal otomatik olarak TNT'ye dönerdi. Bende o saatten sonra yayınlanan çizgi filmleri kaçırırdım.

Heyhaatt! O acılı günler bugün itibariyle sona erdi!

Artık TNT ve Nickelodeon ayrı ayrı bandlarda yayınlanıyor. Ve ben şu an (23.10) Mighty B izliyorum! Yaşaasınnnnn! :)